Η πρώτη ανάμνηση ανάγνωσης μιας συγγραφέως συνδέεται με το «Ο Γάτος με το Καπέλο» του Dr Seuss, και συγκεκριμένα με το μικρό κόκκινο βεντάλι που κρατά ο γάτος στην άκρη της ουράς του. Στην ηλικία των πέντε ετών, διάβαζε «Τους Πέντε Φίλους», ερχόμενη σε επαφή με τους πιο σύνθετους χαρακτήρες της Enid Blyton, τη Θεία Φάνι και τον Θείο Κουέντιν. Η συγγραφέας γεννήθηκε στη Νότια Αφρική, επί καθεστώτος απαρτχάιντ. Τα παιδιά στις ιστορίες των «Πέντε Φίλων» δεν αντιμετώπιζαν προβλήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η ιστορία διαδραματιζόταν στο Dorset, ένα τοπίο εντελώς άγνωστο σε εκείνη. Το παράθυρο του υπνοδωματίου της στο Γιοχάνεσμπουργκ έβλεπε σε έναν κήπο με λευκόχορτα και μια ροδακινιά.
Το αγαπημένο της βιβλίο κατά την παιδική της ηλικία υπήρξε «Το Χρονικό της Νάρνια: Το Λιοντάρι, η Μάγισσα και η Ντουλάπα». Η εφευρετικότητα του C.S. Lewis να δημιουργήσει έναν διάδρομο προς έναν άλλο κόσμο μέσω μιας ντουλάπας αποτέλεσε ιδιοφυή έμπνευση. Παρόλο που την τρόμαζε, η συγγραφέας ήθελε να συναντήσει τη Λευκή Μάγισσα, η οποία ταξίδευε με ένα έλκηθρο που το έσερναν λευκά ελάφια.
Το βιβλίο που την άλλαξε στα εφηβικά της χρόνια ήταν το «Chéri» της Colette. Την τράβηξαν η ερωτική ατμόσφαιρα και η θλίψη γύρω από τη γήρανση και την επιθυμία, στοιχεία που δεν κατανόησε πλήρως στα 14 της χρόνια, αλλά και επειδή το βιβλίο διαδραματιζόταν στη Γαλλία, μια χώρα που δεν είχε ποτέ επισκεφθεί. Ήταν ασυνήθιστο να διαβάζει ένα μυθιστόρημα όπου ο ανδρικός χαρακτήρας στηριζόταν αποκλειστικά στην ομορφιά του. Το διάβαζε στο λεωφορείο για το σχολείο, ενώ θα έπρεπε να διαβάζει την «Ωδή σε μια Ελληνική Τέρρα» του John Keats.
Η συγγραφέας που άλλαξε τη σκέψη της ήταν ο JG Ballard, ο οποίος στις ύστερες μυθιστορίες του παρουσίαζε έναν διανοητικά διασκεδαστικό τρόπο να εκφράζει τις εμμονές του. Ένα μυθιστόρημα όπως το «Cocaine Nights» παρουσιάζει έναν χαρισματικό, μαυρισμένο προπονητή τένις με τέλεια λευκά δόντια, που εργάζεται σε ένα θέρετρο της Μεσογείου για ομογενείς. Στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν ψυχοπαθή, αλλά οι άνθρωποι φαίνεται να τον συμπαθούν και θα τον ψήφιζαν αν είχαν την ευκαιρία. Η συγγραφέας αντιλήφθηκε ότι αυτό ήταν μια σαγηνευτική κοινωνική και ψυχολογική κριτική, μεταμφιεσμένη σε μυθιστόρημα παραλίας. Αυτό άλλαξε τον τρόπο που προσέγγισε δικές της συγγραφικές εμμονές, μερικές εκ των οποίων περιλαμβάνουν παραλίες και πισίνες.
Τα βιβλία που την έκαναν να θέλει να γίνει συγγραφέας είναι το «Giovanni’s Room» του James Baldwin και «Ο Εραστής» της Marguerite Duras. Αυτά τα κείμενα παραμένουν οι καθοριστικές πηγές έμπνευσης για τη δική της γραφή, χάρη στο βάθος της πρόζας, την ομορφιά και τον πόνο, την ευφυΐα και τα έντονα συναισθήματα που περιέχουν.
Σχετικά με την επανάληψη βιβλίων, η συγγραφέας τείνει να μην επανέρχεται σε βιβλία με τα οποία δεν τα πήγε καθόλου καλά, θεωρώντας ότι απλώς δεν έχουν τίποτα να πουν το ένα στο άλλο.
Το βιβλίο στο οποίο επανέρχεται είναι το «Η Ποιητική του Χώρου» του Gaston Bachelard. Οι φιλοσοφικές του στοχασμοί για σοφίτες, κελάρια, διαδρόμους, γωνίες, πόρτες και εσοχές είναι πάντα εκπληκτικοί και εμπνευσμένοι.
Το βιβλίο που ανακάλυψε αργότερα στη ζωή της είναι εκείνο που ξαναβρήκε γράφοντας τις αυτοβιογραφίες της: «I Know Why the Caged Bird Sings» της Maya Angelou. Το έργο ζωντανεύει την παιδική της ηλικία με την επιβλητική της γιαγιά στο βίαιο, ρατσιστικό αμερικανικό Νότο της δεκαετίας του 1930. Η δυναμική φωνή γραφής της Angelou υπερβαίνει τις συμβατικές αυτοβιογραφίες, με την αλήθεια, τη δύναμη, την ιστορική της εμβέλεια και την δεξιοτεχνική μετάβαση από τη ζωή στη λογοτεχνία.
Αυτήν τη στιγμή, διαβάζει το «Butter» της Asako Yuzuki, ένα ανατρεπτικό μυθιστόρημα του 2017 για την απόδραση από την καθημερινή μισογυνισμό. Της αρέσει ιδιαίτερα η σκηνή όπου η αφηγήτρια, αφού έχει υποστεί μια μέρα υποτίμησης στη δουλειά και μια νύχτα κακού σεξ, ξεγλιστρά από το κρεβάτι του φίλου της στις 2 π.μ. για να βρει ένα μέρος που θα της σερβίρει παρηγορητικά noodles. Με βούτυρο, φυσικά.
Το «My Year in Paris with Gertrude Stein» της Deborah Levy κυκλοφόρησε στις 16 Απριλίου.
