Το “Mint“, η νέα δραματική σειρά της Charlotte Regan, βασίζεται σε μια απλή ιδέα, τόσο απλή που είναι σχεδόν δύσκολο να την κατανοήσει κανείς πλήρως: μια ιστορία απαγορευμένης αγάπης, ανάμεσα σε δύο νέους που οι οικογένειές τους είναι πικρά αντίπαλες στον κόσμο του εγκλήματος. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια σύγχρονη εκδοχή του “Ρωμαίου και Ιουλιέτας”, της παλαιότερης ιστορίας αγάπης στον κόσμο. Το πώς καταφέρνει να φανεί τόσο πρωτότυπη και τόσο μαγνητική είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο. Οι διάλογοι είναι λιτοί, η οπτική προσέγγιση της σειράς είναι ατόφια, χωρίς ίχνος γλυκανάλατης διάθεσης.

Η Emma Laird, η οποία υποδύεται τη Shannon, το ένα μέλος του ζευγαριού, δήλωσε ότι η σειρά της θύμισε το “Twilight”. Η σειρά με υπερφυσικά στοιχεία ήταν, όπως είπε: “η πρώτη ρομαντική ιστορία με την οποία ταυτίστηκα. Ένιωθα ότι το ‘Mint’ θα μπορούσε να είναι αυτό που ήταν το ‘Twilight’ για μένα όταν μεγάλωνα: ρομαντικό, όμορφο, αθώο και κινηματογραφικό, ένας ολόκληρος κόσμος φτιαγμένος από αυτά τα στοιχεία. Είναι πολύ περισσότερο από την ιστορία της Shannon, είναι πολύ μεγαλύτερο από τους χαρακτήρες.” Σε εμένα προσωπικά, θύμισε λίγο το “Heathers”, όχι τόσο εμφανισιακά, αλλά επειδή, όπως και εκείνο, είναι αστείο – αν και με διαφορετικό τρόπο – και δεν έχει το ίδιο τέλος. Ωστόσο, σε επαναφέρει στην πρώτη ρομαντική εμπειρία που είχες, στην πρώτη φορά που κατάλαβες τι είναι ο έρωτας.

Η Shannon είναι η κόρη μιας σκοτσέζικης οικογένειας του οργανωμένου εγκλήματος. Λαμπερή και εξαιρετική, πεισματάρα, φαινομενικά ανέμελη, αλλά με μια υποβόσκουσα αίσθηση ακαθόριστης λαχτάρας. “Αν αφήσεις το έγκλημα στην άκρη,” λέει η Regan, “θα μπορούσε να είναι το παιδί ενός διάσημου ποδοσφαιριστή – προστατευμένο από τον κόσμο.” Ο Benjamin Coyle-Larner, γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Loyle Carner, κάνει το υποκριτικό του ντεμπούτο ως Arran, ο χαμένος γιος μιας άλλης οικογένειας εγκληματιών, που επιστρέφει από το Λονδίνο, όπου μεγάλωσε σε μια περίπλοκη εξορία στον κόσμο των γκάνγκστερ. Τα βλέμματά τους συναντιούνται στους σιδηροτροχιές ενός ταπεινού σταθμού τρένων. Η Shannon με ψεύτικη γούνα και σατέν, ο Arran με street wear, το ζευγάρι τόσο ασύμβατο όσο και ακαταμάχητο μεταξύ τους.

“Ο Arran και η Shannon δεν αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον,” λέει ο Coyle-Larner. “Κορίτσια σαν εκείνη δεν υπάρχουν εκεί που μεγάλωσα εγώ. Αγόρια σαν τον Arran δεν υπάρχουν εκεί που μεγάλωσε εκείνη. Είναι σαν να κοιτάζεις ένα ζώο από ένα διαφορετικό μέρος του κόσμου. Όχι τόσο αγάπη με την πρώτη ματιά, όσο ενδιαφέρον με την πρώτη ματιά. ‘Ουάου, τι είναι αυτό; Πρέπει να μάθω περισσότερα γι’ αυτό.'”

Η Charlotte Regan, γνωστή ως Charlie, κέρδισε το βραβείο Grand Jury για το World Cinematic Dramatic Competition στο Sundance πριν από τρία χρόνια με το “Scrapper”, το σκηνοθετικό της ντεμπούτο, μια ταινία για ένα 12χρονο κορίτσι που επανενώνεται με τον πατέρα της, μετά τον θάνατο της μητέρας της. Εκείνη η ταινία “αφορούσε την τάξη, την ανατροφή σε εργατική τάξη. Το ‘Mint’ λιγότερο,” λέει. “Ωστόσο, πάντα με ελκύουν χαρακτήρες από την εργατική τάξη, και μου αρέσει να τους βλέπω σε κόσμους που δεν τους έχω ξαναδεί, ή να τους παρουσιάζω με τρόπους που δεν τους έχω ξαναδεί.”

Πριν από το “Scrapper”, η Regan σκηνοθετούσε μουσικά βίντεο από τα 15 της χρόνια – αρχικά με μηδενικό ή χαμηλό προϋπολογισμό. Όταν σκηνοθέτησε για ονόματα όπως οι Mumford and Sons και οι Stereophonics, δημιούργησε μερικά από τα πιο σουρεαλιστικά συγκινητικά μουσικά βίντεο που θα έχετε δει (το βίντεό της για τον ράπερ Wretch 32, “His and Hers”, παρουσιάζει δύο ηθοποιούς με τόσο λιτές, σχεδόν μιμικές ερμηνείες, που οι στίχοι βυθίζονται στην ψυχή σαν επικό ποίημα), και η μορφή αυτή παραμένει η εμμονή της, “ο τρόπος που αφηγούνται οπτικές ιστορίες πριν από τον κινηματογράφο ή την τηλεόραση. Λατρεύω ρομαντικές ή δραματικές ιστορίες όπου νιώθω αυτό που νιώθει ο χαρακτήρας, και μεγάλο μέρος αυτού είναι η οπτική αφήγηση. Αν η Shannon παρασύρεται, θέλω να το δω – δεν θέλω απλώς να μου το πουν με διάλογο.”

Η δραματική σειρά είναι ένας συνδυασμός οπτικών εφέ, αναδρομών που παρουσιάζονται σε μορφή Super 8 αποσπασμάτων. Κάθε φορά που η Shannon βλέπει τον Arran, εκρήξεις σπίθας ξεσπούν γύρω του, κάτι που ακούγεται πολύ τυποποιημένο, αλλά στην πραγματικότητα είναι συγκινητικό μέχρι δακρύων. “Έκανα ένα project λίγο πριν το ‘Mint’, όπου γυρίσαμε σε Hi8, μια κάμερα που έμοιαζε με VHS, και ήταν ένας τόσο διαφορετικός τρόπος να βιώσεις κάτι,” λέει η Regan. “Σχεδόν ένιωθα σαν να παρακολουθούσα δικό μου οικιακό υλικό. Έσπασε αυτό το φράγμα της γνώσης ότι παρακολουθείς ταινία ή τηλεόραση. Ξέραμε πάντα ότι αυτό θα ήταν μέρος της γλώσσας. Επίσης, είναι πολύ οικονομικό, σωστά; Είναι φθηνή, η παλιά κάμερα VHS – δείχνει ωραία, ανεξάρτητα από το πώς την τραβάς. Δείχνει κινηματογραφικά.”

Η Laird, 27 ετών, ξεκίνησε ως μοντέλο, κάτι που έκανε για επτά χρόνια, αν και το βιογραφικό της ως ηθοποιός είναι πλέον τόσο μεγάλο που αυτή η προηγούμενη πορεία φαίνεται πολύ παλιά. Συμμετείχε στο “28 Years Later” και στο “The Brutalist”, ενώ ο πρώτος της τηλεοπτικός ρόλος ήταν στο “Mayor of Kingstown” για το Paramount+. Συνοψίζει όλη της την μέχρι τώρα καριέρα, μισοαστείευτα, ως: “Απλά κρύβομαι πίσω από όλους αυτούς τους άντρες, ο Θεός να τους έχει καλά. Πήρα τρεις δουλειές και ο ατζέντης μου έλεγε: ‘Αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να σε ενδιαφέρει’. Και ήταν: ‘Η κοπέλα του Glen Powell’, ‘ο σύντροφος αυτού του ατόμου’, ‘ο ερωτικός πόθος’. Είμαι χαρούμενη που ξεκίνησα την καριέρα μου έτσι – έμαθα πολλά στην πορεία, χαίρομαι που μπήκα σιγά σιγά. Αλλά ποιος ήταν ο χαρακτήρας εκεί;”

Εν τω μεταξύ, ο Coyle-Larner έχει μια ολόκληρη καριέρα στη μουσική, έχοντας προταθεί για τρία Brit awards και το Mercury prize πριν από σχεδόν 10 χρόνια, όταν ήταν 22. Πήγε στη Brit School στο Croydon και πάντα ήθελε να παίζει. “Έβλεπα τον εαυτό μου ίσως να παίζει σε θεατρικά έργα ή να γράφει θεατρικά,” λέει, “αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια.” Ήταν στο Drama Centre του Λονδίνου όταν ο πατριός του πέθανε ξαφνικά το 2014. “Έπρεπε να βγάλω χρήματα, έφτιαξα μουσική, ήταν ωραία,” λέει. “Ήμουν ανοιχτός στο να παίξω για σχεδόν μια δεκαετία, και όλα όσα μου έστελναν ήταν ένα στερεότυπο. Ήταν κάποιος που έμοιαζε με εμένα, αλλά δεν αντανακλούσε την πολυπλοκότητα ενός ανθρώπου, ενός νεαρού άνδρα. Όλα περίμεναν να είμαι κάποιος που πουλούσε ναρκωτικά, ή ήταν ένας αδιάφορος πατέρας. Όταν διάβασα την αρχική εκδοχή του σεναρίου από την Charlie, ήταν συναισθηματικό με έναν τρόπο, να βλέπω εκείνη να βλέπει ότι κάποιος που έμοιαζε με εμένα θα μπορούσε να αντικατοπτριστεί με αυτόν τον τρόπο – με χάρη, τρυφερότητα, ευάλωτο, συναισθηματικά δυνατό κάποιες στιγμές και αδύναμο άλλες, και όχι φτιαγμένος για αυτή τη σκληρή ζωή.”

Ένα μεγάλο μέρος της δράσης συμβαίνει στα πρόσωπα των Laird και Coyle-Larner. Ένα κοντινό πλάνο της Shannon, να ξαπλώνει σε ένα πάρκο, να καπνίζει μαριχουάνα, μένει στο πρόσωπό της, ώστε να νιώθεις σαν να διαβάζεις τις σκέψεις της. “Στην αμερικανική τηλεόραση, σου βάζουν ένα φίλτρο προσώπου και είσαι ένα τέλειο πλάσμα. Είναι όλα: ‘Ω, ατέλεια; Θα τη διορθώσουμε στην επεξεργασία’. Αυτό που ήταν δύσκολο για μένα, και για τη ματαιοδοξία μου, ήταν να βλέπω τα σπυράκια μου, τις γραμμές μου, τους πόρους μου. Παθαίνω ακμή. Αλλά είμαι τόσο χαρούμενη που το κράτησε αυτό. Πιστεύω ότι είναι ένα τεράστιο κομμάτι της σειράς που βλέπουμε αυτή την πραγματική νεαρή γυναίκα.”

“Υπήρχαν πάντα περισσότερες λέξεις στο σενάριο,” λέει ο Coyle-Larner, “και μετά εγώ, η Charlie και η Emma καθόμασταν μαζί την ημέρα, και λέγαμε: ‘Ποιο κομμάτι είναι πραγματικά απαραίτητο και ποιο είναι για τη διασκέδαση;’. Η Charlie έλεγε πάντα: ‘Αν μπορούσες να το πεις με τα μάτια σου, θα ήταν καλύτερο’. Οπότε υπήρχε μεγάλη πίεση στα μάτια μου.”

Σε μια ευφυή επιλογή casting, η Laura Fraser – η εύθραυστη αφεντικίνα του εγκλήματος από το “Breaking Bad” – υποδύεται την Cat, τη μητέρα της Shannon, και η Lindsay Duncan την Ollie, τη γιαγιά της, και οι τρεις μοιράζονται κάτι φυσικά – μια νεαρή ευθραυστότητα με ατσάλινο εσωτερικό, που αναπτύσσεται σε διαφορετικές ηλικίες. “Ήμουν εμμονική με αυτή τη σχέση, ειδικά μεταξύ της Laura και της Lindsay, τις παρόμοιες αλλά διαφορετικές εμπειρίες που είχαν στους γάμους τους,” λέει η Regan. “Έπρεπε να αφιερώσουν τις ζωές τους στους άντρες τους και τώρα έχουν αυτή την κόρη, εγγονή, και ελπίζουν ότι εκείνη μπορεί να έχει περισσότερα, αλλά δεν ξέρουν πώς να πλοηγηθούν σε έναν κόσμο στον οποίο εκείνη έχει περισσότερα.”

Το “Mint” είναι το προϊόν μιας απόλυτης συνέργειας, λέει η Regan. Ένα μέρος του λόγου που το έστησε στη Σκωτία ήταν για να το γυρίσει εκεί, επειδή υπήρχαν ένας γαφέρ και ένας γκριπ με τους οποίους είχε δουλέψει εκεί (στο “The Buccaneers”). “Ένιωθα ότι δεν μπορούσα να κάνω το project χωρίς αυτούς,” λέει. “Όλοι στο συνεργείο, όλοι εμείς, καθόμασταν και μιλούσαμε για την εμπειρία μας στο να είμαστε ερωτευμένοι και αυτό επηρέασε αυτό που έγινε – το έκανε πιο περίπλοκο από το ‘υπάρχει κάποιος. Τον αγαπώ’.”

Αναρωτιέμαι αν δεν είναι περίπλοκο, αλλά βαθύ. Και ίσως ο έρωτας είναι βαθύς, αλλά αν ήταν τόσο εύκολο να κάνεις το κοινό να τον νιώσει μαζί σου, τότε θα συνέβαινε πολύ συχνότερα. “Ο λόγος που αγαπώ τη δουλειά μου,” λέει η Laird, “είναι ότι μπορώ να βιώσω οποιοδήποτε συναίσθημα νιώθω στη σκηνή, και μπορώ να το νιώσω χωρίς ντροπή. Αυτό δεν σημαίνει ότι όταν πηγαίνω σπίτι, ντρέπομαι για το πώς νιώθω, αλλά υπάρχει ένα επίπεδο απόκρυψης για τους άλλους. Λατρεύω το ότι μπορώ να νιώθω όλα αυτά τα πράγματα στη δουλειά. Ίσως θα έπρεπε να πάω σε ψυχολόγο.”

Όλα τα επεισόδια του “Mint” είναι διαθέσιμα στο BBC iPlayer από τη Δευτέρα 20 Απριλίου, με τη σειρά να προβάλλεται στο BBC One από τις 9 μ.μ. την ίδια νύχτα.