Σε ποιο βαθμό πρέπει να αποκαλυφθεί το παρελθόν στον αγαπημένο σύντροφο λίγο πριν την τελετή του γάμου; Ενώ είναι προτιμότερο να αποφεύγονται περίπλοκα ζητήματα στην πορεία προς τον γάμο, υπάρχουν νέοι άνθρωποι που, με αφέλεια, τα ανασύρουν, θεωρώντας ότι τα μυστικά δεν είναι τόσο μεγάλα ή τόσο δύσκολα να επανέλθουν στην αφάνεια.
Αυτή η κατάσταση βρίσκεται στον πυρήνα της εφευρετικής, αν και κάπως κατασκευασμένης, ταινίας υψηλής έντασης από τον Νορβηγό σκηνοθέτη Kristoffer Borgli. Πρόκειται για μια ευρωπαϊκή σάτιρα των αμερικανικών αστικών φιλοδοξιών, που στοχεύει να προκαλέσει αμηχανία και πόνο, στο πνεύμα των ταινιών “Force Majeure” του Ruben Östlund ή “Festen” του Thomas Vinterberg.
Ο Charlie, τον οποίο υποδύεται ο Robert Pattinson, είναι ένας ατημέλητος και γυαλιστερός Βρετανός ιστορικός τέχνης που ζει στις ΗΠΑ. Συναντά την υπέροχη Emma, την οποία υποδύεται η Zendaya, σε ένα καφέ. Γοητευμένος από την ομορφιά της καθώς κάθεται και διαβάζει, ο Charlie την πλησιάζει. Ωστόσο, καθώς η Emma είναι κωφή στο ένα αυτί και ακούει μουσική στο άλλο, αρχικά δεν αντιλαμβάνεται τις διστακτικές προσπάθειες του Charlie να ξεκινήσει συζήτηση. Ο Charlie, παρερμηνεύοντας αυτή την αντίδραση ως περιφρόνηση, αισθάνεται ταπεινωμένος. Σύντομα, όμως, ο πάγος σπάει, μια λαμπερή ιστορία αγάπης ξεκινά, και αυτή η παρεξήγηση θα γίνει μια ξεκαρδιστική αστεία ιστορία για τον επικήδειο του γάμου.
Παρόλα αυτά, ο Borgli υποδηλώνει κάτι δυσοίωνο σε αυτή τη σκηνή, επιβάλλοντας ένα ύφος ψυχολογικού τρόμου στα κλισέ της ρομαντικής κομεντί. Ο σχεδιασμός του ήχου είναι παράξενος, με ανατριχιαστικούς ήχους περιβάλλοντος να καταπίνουν τη σιωπή, κοντινά πλάνα να απειλούν και δυσαρμονικές μελωδίες ξύλινων πνευστών στο soundtrack. Καθώς η ημέρα του γάμου τους πλησιάζει, ο Charlie και η Emma δειπνούν με τους φίλους τους, Rachel (Alana Haim) και Mike (Mamoudou Athie), όπου όλοι τους προκαλούν ο ένας τον άλλον να εξομολογηθούν τα χειρότερα πράγματα που έχουν κάνει.
Προσοχή, ακολουθούν spoilers! Η Emma αποκαλύπτει ότι στα 14 της (στην εκδοχή της ταινίας, υποδύεται από την Jordyn Curet) σχεδίαζε να διαπράξει, αλλά δεν μπορούσε να προχωρήσει, μια επίθεση σε σχολείο. Η μερική της κώφωση, αντί να οφείλεται σε μια συγκινητική μόλυνση βρεφικής ηλικίας όπως ισχυριζόταν, προκλήθηκε από το ότι κρατούσε το αεροβόλο του πατέρα της πολύ κοντά στο αυτί της, ενώ εξασκούνταν στο κυνήγι στο δάσος.
Ο Borgli επινοεί έναν εξαιρετικά φρικτό, κυνικό λόγο για την αποχώρηση της Emma από το σχέδιό της. Τη στιγμή που έφτανε στο όπλο που είχε κρύψει στην τσάντα της, το σχολείο έλαβε την είδηση ότι μια άλλη μαζική επίθεση λάμβανε χώρα στο τοπικό εμπορικό κέντρο, σκοτώνοντας έναν φίλο τους. Το σχέδιό της είχε επισκιαστεί και χαλάσει, οπότε απλώς έπρεπε να το ξεχάσει. Πρόκειται για μια κατάληξη που θα μπορούσε να είχε θαυμάσει ο Bret Easton Ellis.
Η Emma ελπίζει ότι όλοι θα ξεχάσουν αυτή την παρορμητική αποκάλυψη, ή θα αποδεχτούν τη διαβεβαίωσή της ότι είναι πλέον απόλυτα φυσιολογική. Όμως, όλοι είναι τρομοκρατημένοι. Δεν μπορούν να ξεχάσουν αυτά που άκουσαν. Ο Charlie αισθάνεται τη σχέση τους, που φαινόταν τέλεια, να αρχίζει να ξεφτίζει.
Το “The Drama” αποτελεί μια άσεμνη και προσβλητική μίξη δύο αμερικανικών φαινομένων: της αμερικανικής κινηματογραφικής γάμου-κομεντί και της επίθεσης σε σχολείο. Μέρος της ευφυΐας του έγκειται σε αυτή τη γενική αμφισημία: σάτιρα ή θρίλερ; Μπορεί να μην είμαστε σίγουροι για τον τόνο με τον οποίο παρουσιάζεται το μυστικό. Η κατάστασή του ως μακάβρια μαύρη-κωμική παραδοξότητα εξαρτάται από την αποδοχή της πλήρους ανάρρωσης της Emma. Μια γυναίκα δράστρια μαζικών επιθέσεων είναι εξαιρετικά σπάνια σε σύγκριση με τους άνδρες, αλλά το σενάριο του Borgli προλαμβάνει αυτή την αντίρρηση με παραδείγματα.
Ο Charlie αρχίζει να αναρωτιέται αν η λανθάνουσα τάση της Emma προς τη βία ενδέχεται να επανεμφανιστεί. Και η ταινία θίγει το απόλυτα σοβαρό σημείο ότι πιθανώς χιλιάδες τέτοιοι άνθρωποι κυκλοφορούν ανάμεσά μας: οι μυστικοί σχεδόν-δολοφόνοι που δεν προχώρησαν και επέστρεψαν στην κανονικότητα.
Η ταινία υστερεί ελαφρώς σε ό,τι αφορά την περιγραφή του επακόλουθου της “μη-εγκληματικής” πράξης: τι έκανε η έφηβη Emma και πώς συμπεριφέρθηκε τις εβδομάδες και τους μήνες μετά την πραγματική επίθεση που επισκίασε το σχέδιό της. Ο Charlie παραμένει αμφίβολος, και συγκρίνει την κατάσταση με την πλοκή του “Lacombe, Lucien” του Louis Malle, αλλά στην πραγματικότητα προσδίδει μια καθησυχαστική λογική στο ποια ήταν και ποια είναι, και σίγουρα η Emma και ο Charlie θα είχαν προσπαθήσει να πουν στους φίλους τους όλα αυτά, ιδιαίτερα στην τρομοκρατημένη Rachel. Υπάρχει επίσης το τέλος, στο οποίο πιστεύω ότι ο Borgli χάνει λίγο το θάρρος του.
Το “The Drama” διαθέτει το αιχμηρό, ευφυές και ανάρμοστο στυλ της προηγούμενης ταινίας του, “Dream Scenario”, και οι δύο είναι ανώτερες από την αδιάκριτη κωμωδία ναρκισσισμού “Sick of Myself”. Μας προσφέρει μια πρόκληση, ένα παιχνίδι πνεύματος που προκαλεί οργή, ένα ψυχολογικό κατάρρευση που αρθρώνεται πιο έξυπνα από ό,τι σε πολλές άλλες, πιο σοβαρά προοριζόμενες ταινίες. Και μας προσφέρει αυτό που υπόσχεται ο τίτλος.
Το “The Drama” κυκλοφόρησε στην Αυστραλία στις 2 Απριλίου και στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ στις 3 Απριλίου.
