Ο Bruce Hornsby, μιλώντας μέσω Zoom από το σπίτι του στο Williamsburg της Virginia, θυμάται μια αξιοσημείωτη εμπειρία από την παιδική του ηλικία. Ήταν η παραμονή των ένατων γενεθλίων του, όταν το δωμάτιο του σχολείου του “ξεράκωσε από ζητωκραυγές και φωνές: «Ζήτω! Ο Nixon αναλαμβάνει!»”. Αυτή η ανάμνηση, που καταγράφει τον αλλοτριωμένο ενθουσιασμό των συμμαθητών του για την είδηση της δολοφονίας του JFK, αποτυπώνεται σε ένα εντυπωσιακό κομμάτι του νέου του άλμπουμ, “Indigo Park”. “Ήμουν πραγματικά ανήσυχος και μπερδεμένος / Παρακολουθώντας τα παιδιά να παραδίδουν τις απόψεις των γονιών τους”, τραγουδάει.
Μέχρι σήμερα, ο Hornsby σπάνια έχει γράψει αυτοβιογραφικούς στίχους, αφήνοντας πολλούς να γνωρίζουν λίγα για την προσωπική του ζωή. Το πιο γνωστό του τραγούδι, “The Way It Is”, ήταν ένα κομμάτι κοινωνικού σχολιασμού, προϊόν μιας φιλελεύθερης ανατροφής στο διαχωρισμένο Νότο. Η θεία του είχε αγωνιστεί κατά προσωπικοτήτων όπως ο γερουσιαστής Harry F. Byrd, ο οποίος αντιτάχθηκε στην αποδιάρθρωση των σχολείων της Virginia τη δεκαετία του 1950.
Έκτοτε, ο Hornsby έχει δημιουργήσει τη μουσική που επιθυμούσε, συχνά εκτός του προσκηνίου. Παρά ταύτα, έχει γνωρίσει ξαφνική, mainstream αναγνώριση στα πρώτα του 70, μετά από μια περίοδο έντονης παραγωγικότητας με τέσσερα στούντιο άλμπουμ σε πέντε χρόνια. Σήμερα, εμφανίζεται σε δημοφιλή podcasts στις ΗΠΑ, όπως το “The Adam Friedland Show”, όπου βρέθηκε ανάμεσα στον κυβερνήτη της California Gavin Newsom και τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης Zohran Mamdani. Ο Hornsby έχει εργαστεί για τόσο καιρό εκτός του “κύκλου” της κριτικής συζήτησης που θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί αν τον ενοχλεί η ξαφνική του αποδοχή. “Λοιπόν,” λέει, “είναι πιο ευχάριστο από το να αγνοούμαι!”
Ο Hornsby χαρακτηρίζεται από ξηρό χιούμορ και μια αίσθηση αφέλειας. Έχει σπουδάσει τζαζ στο Miami, λίγο μετά τον Pat Metheny, και έχει παρακολουθήσει μαθήματα στο φημισμένο Berklee College της Βοστώνης. Στην ηλικία των 40, όντας νέος πατέρας διδύμων, απομονώθηκε για έξι μήνες με το πιάνο για να βελτιώσει την αριστερή του χορδή. Ορισμένοι τον παρομοιάζουν με τον Keith Jarrett της pop, σεβόμενος την “καθημερινή ομορφιά” της αμερικανικής ροκ και φολκ μουσικής, αλλά ταυτόχρονα έλκεται από την ηχητική πρόκληση της ατοναλιτέ.
Ο Hornsby ανατράφηκε ως Χριστιανός Επιστήμονας και πέρασε ένα διάστημα στο Λος Άντζελες στα 20 του, όπου έπαιξε με τη Sheena Easton και έγραψε τραγούδια για τον Huey Lewis. Ήταν άτυπο μέλος των Grateful Dead στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Έχει παραγάγει πολλά πολιτικά τραγούδια, όπως την κριτική του στην οικονομική πολιτική του Reagan, “The End of the Innocence”, που έγραψε με τον Don Henley, και έκανε μια σάτιρα για τον Donald Trump το 2006, το “The Don of Dons”. Τραγούδησε το τραγούδι αυτό μπροστά στον Trump σε έναν αγώνα των Knicks, ο οποίος, παραδόξως, του άρεσε και του έδωσε δύο επαγγελματικές κάρτες. Σήμερα, ο κόσμος δεν είναι αστείος και έχει αποσυρθεί από την πολιτική σάτιρα. “Νομίζω ότι χρειάζεται ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος για να γράψει ένα τραγούδι για τον Trump – ή τον Gavin Newsom, ανάλογα με τις πεποιθήσεις σου – και να το κάνει με κάποιον τρόπο καλλιτεχνικό.”
Όταν ρωτάται αν η αυξανόμενη απήχηση έχει οδηγήσει σε ένα πιο προσωπικό άλμπουμ, απαντά: “Χμμ, απλώς σκέφτηκα, ‘Αυτό μου προκαλεί ρίγη, να γράφω για τη ζωή μου με αυτόν τον τρόπο'”. Η καριέρα του φαίνεται να έχει διεξαχθεί στην αναζήτηση “ανατριχίλας” – μουσικών φράσεων ή αλλαγών συγχορδιών που του προκαλούν ρίγη. Ωστόσο, οι δικές του ανατριχίλες δεν αρκούν για να του πουν αν ένα τραγούδι λειτουργεί. Αν ο Hornsby πιστεύει ότι έχει γράψει ένα αξιοπρεπές μουσικό κομμάτι, οδηγεί στο κέντρο του Williamsburg, βρίσκει τον μεγαλύτερο αδελφό του, Bobby, ή κάποιον φίλο του, και του το παίζει στο αυτοκίνητο. “Αυτό που είναι πιο σημαντικό από την αντίδρασή τους είναι η αντίδραση,” λέει. “Επειδή κάτι πολύ αληθινό συμβαίνει εδώ, που ονομάζεται ‘Ακούγοντας μουσική μέσα από τα αυτιά άλλων ανθρώπων’. Είναι απτό, είναι ψυχολογικό. Ο αέρας στο δωμάτιο αλλάζει κάπως.”
Έχει περιγράψει το “Indigo Park” ως “έναν παλιό μπάσταρδο που κοιτάζει πίσω στη ζωή του”. Ενώ η παράξενη, ακαθόριστη μουσική ακούγεται νεανική, ο χρόνος και η θνητότητα βαραίνουν πάνω της. Ένα τραγούδι εμπνεύστηκε από ένα όνειρο στο οποίο ο πατέρας του, ένας παλιός αγρότης που πέθανε το 1998, μπήκε στο υπνοδωμάτιό του. Είναι τόσο συγκινημένος ανακαλώντας το που δεν μπορεί να μιλήσει. Στη συνέχεια, του λέει για ένα άλλο όνειρο όπου ο πατέρας του ήταν φίλος με τον Aaron Dessner των The National. “Ο πατέρας μου ήταν ένας σπουδαίος χαρακτήρας,” καταλήγει. Ο αείμνηστος Robert Hornsby είχε μια φράση για να παρηγορήσει όποιον είχε απογοητευτεί ή νιώσει παρεξηγημένος από φίλους: “Τους περιφρονώ όλους εκτός από έξι – πέντε για τους νεκροφόρους και έναν να ουρήσει στον τάφο.”
Ο Hornsby βρίσκεται ακόμα στο δρόμο για πολλούς μήνες του χρόνου: σόλο χειμερινές περιοδείες στα μουσικά θέατρα της ανατολικής ακτής, μόνο αυτός και ένα πιάνο· φεστιβαλικές περιοδείες με το jam band του, τους Noisemakers, στο θερμότερο μέρος του έτους. “Δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάνω τόσες πολλές συναυλίες,” λέει, φανερά ανήσυχος. “Δεν θα κάνω πολλά πράγματα στα παρασκήνια αυτή τη φορά. Πρέπει να είμαι προσεκτικός πλέον. Αν έρθεις στα παρασκήνια, θα σε αφήσω να μπεις.”
Το “Indigo Park” κυκλοφορεί στις 3 Απριλίου.
