Η μετάβαση από το λύκειο και το οικογενειακό περιβάλλον στο πανεπιστήμιο σηματοδοτεί μια περίοδο έντονης προσωπικής ανάπτυξης και αυτογνωσίας. Για έναν 18χρονο φοιτητή, οι πρώτοι μήνες στο πανεπιστήμιο έχουν φέρει στην επιφάνεια σημαντικές διαπιστώσεις σχετικά με την ίδια του τη φύση, όπως η δυσκολία του να επιθυμεί μια σχέση. Χωρίς προηγούμενη εμπειρία σε ρομαντικές ή σeξουαλικές σχέσεις και χωρίς να έχει νιώσει έλξη προς κανένα φύλο, ο φοιτητής εκφράζει ανησυχία για το αν αυτή η κατάσταση θα αλλάξει ποτέ.
Η καθημερινότητα στο πανεπιστήμιο, με φίλους και συμφοιτητές που βιώνουν ή συζητούν ερωτικές σχέσεις, εντείνει την αίσθηση αποξένωσης, καθώς ο ίδιος δεν μπορεί να σχετιστεί με αυτά τα συναισθήματα. Παρόλο που πιστεύει ότι είναι ετεροφυλόφιλος, η έλλειψη αισθημάτων προς το αντίθετο φύλο τον οδηγεί σε αμφισβήτηση. Επιπλέον, η γενικότερη αγχώδης φύση του και η δυσκολία προσαρμογής σε κοινωνικές καταστάσεις, ιδίως τα τελευταία χρόνια, τον κάνουν να αναρωτιέται αν όλα αυτά συνδέονται. Ένας από τους βασικούς στόχους του είναι να αποκτήσει παιδιά, αλλά φοβάται ότι οι παρούσες του αισθήσεις μπορεί να δυσχεράνουν αυτό το όνειρο.
Ειδικός ψυχοθεραπευτής, Duncan Branley, που είναι εγγεγραμμένος στην UKCP, σχολιάζει την κατάσταση, θέτοντας ερωτήματα σχετικά με πιθανές μη-σεξουαλικές έλξεις και την επιρροή πολιτισμικών ή οικογενειακών παραγόντων στην αντίληψη των “οικείων σχέσεων”. Αναρωτιέται επίσης αν ο φοιτητής βρίσκει κατανόητες ή συγκινητικές τις σχέσεις που παρουσιάζονται σε βιβλία και ταινίες.
Είναι πιθανό ο φοιτητής να είναι ετεροφυλόφιλος, αμφιφυλόφιλος, ομοφυλόφιλος, ασεξουαλικός ή να ανήκει σε άλλη κατηγορία. Η ζωή του μπορεί να είναι πλούσια σε ρομαντικές και σeξουαλικές εξερευνήσεις, αλλά ίσως απλώς να μην είναι έτοιμος ακόμη, κάνοντας την όλη εμπειρία να μοιάζει ξένη. Η ανακάλυψη της ταυτότητας μέσω της αλληλεπίδρασης με άλλους είναι μια φυσιολογική διαδικασία, και η παρούσα περίοδος μπορεί να είναι αφιερωμένη στην κατανόηση του εαυτού σε αυτό το νέο περιβάλλον.
Ο ειδικός επισημαίνει ότι η σύγχυση μπορεί να προκύψει όταν ορισμένες διαφορές θεωρούνται “καλύτερες” από άλλες. Ο φόβος και το άγχος μπορούν να επηρεάσουν την επιθυμία και τη σeξουαλική διέγερση. Η παροχή ενός αίσθησης ασφάλειας είναι ζωτικής σημασίας, καθώς είναι δύσκολο να νιώσει κανείς κάτι όταν επικεντρώνεται στην επιβίωση.
Η προσέγγιση με γνήσια περιέργεια, διατηρώντας ανοιχτές τις δυνατότητες αντί να βιάζεται κανείς σε ένα σταθερό “ταμπελάκι”, μπορεί να βοηθήσει στην εξερεύνηση. Η σκέψη γύρω από την ασεξουαλικότητα μπορεί να οδηγήσει σε αναγνώριση. Συμβουλεύεται επίσης η ύπαρξη ενός πανεπιστημιακού συμβούλου, καθώς ακόμα και μία συζήτηση μπορεί να εκτονώσει την ανησυχία και να προσφέρει νέα οπτική. Όσον αφορά την επιθυμία για παιδιά, υπάρχει άφθονος χρόνος και πολλοί τρόποι για να αποκτηθούν και να ανατραφούν, ακόμα κι αν κάποιες διαδρομές φαίνονται δυσκολότερες.
