Η πτώση της δημοτικότητας του Keir Starmer αποτελεί ένα από τα βασικά ερωτήματα της πολιτικής σκηνής. Σύμφωνα με την έρευνα του πολιτικού αναλυτή Lewis Goodall, η δυσφορία των Βρετανών πολιτών προέρχεται από την αίσθηση ότι, παρά τις υποσχέσεις για αλλαγή, η ζωή τους έχει γίνει μόνο πιο δύσκολη. Οι πολίτες ψηφίζουν παραδοσιακά για οικονομική βελτίωση, κάτι που δεν έχει επιτευχθεί, παρά τις εκστρατείες με μηνύματα όπως “CHANGE” (ΑΛΛΑΓΗ) στο πλευρό του Starmer.
Η δυσαρέσκεια είναι γενικευμένη, όπως αποκαλύπτει και μια νέα δημοσκόπηση που παρήγγειλε η εκπομπή. Τα αποτελέσματα είναι ανησυχητικά: η πλειοψηφία των ερωτηθέντων πιστεύει ότι ο Starmer πρέπει να παραιτηθεί, ότι η αλλαγή που προωθεί είναι αργή και ότι δεν υπάρχει σαφές σχέδιο. Λέξεις όπως “ανίκανος”, “άχρηστος” και “αδύναμος” κυριαρχούν στις απαντήσεις για την περιγραφή του.
Το κεντρικό ερώτημα που θέτει ο Goodall δεν είναι απλώς γιατί οι ψηφοφόροι δεν τον εμπιστεύονται, αλλά ποια είναι η στρατηγική του. Ο παρουσιαστής υποστηρίζει ότι ο Starmer δεν διαθέτει ένα σαφές πολιτικό όραμα ή στρατηγική, χαρακτηρίζοντάς τον “ουσιαστικά αντιπολιτικό”.
Στην έρευνα, συλλέγονται απόψεις από διάφορες πλευρές. Βουλευτές του Labour, όπως ο Alan Johnson και η Bridget Phillipson, υποστηρίζουν την άμυνά του, ενώ πιο επικριτικοί είναι οι John McDonnell και Kim Johnson. Ο Michael Gove τοποθετείται στο κέντρο, αλλά όλοι συμφωνούν σε ένα σημείο: ο Starmer δεν είναι ένας άνθρωπος με ισχυρές πολιτικές πεποιθήσεις.
Ο Goodall ανακαλεί την προεκλογική εκστρατεία του Starmer για την ηγεσία του Labour, όπου παρουσίαζε θέσεις της αριστεράς, τις οποίες εγκατέλειψε μόλις ανέλαβε τα ηνία. Αυτή η στροφή προς τα δεξιά, αν και μπορεί να θεωρήθηκε “έξυπνο πολιτικά” τότε, άνοιξε χώρο για τους Πράσινους να αποσπάσουν προοδευτικές ψήφους.
Η στάση του Starmer σε κρίσιμα ζητήματα, όπως οι περικοπές στις πληρωμές για χειμερινά καύσιμα και η διατήρηση του ορίου των δύο παιδιών για παροχές, που δεν περιλαμβάνονταν στο μανιφέστο του, και οι ανατροπές που αναγκάστηκε να κάνει, παρουσιάζονται ως ενδείξεις έλλειψης κατεύθυνσης. Η ομιλία του για την “νησίδα των ξένων” στην μετανάστευση, στο πλαίσιο της προσπάθειας να αντιμετωπίσει την εκλογική απειλή του Reform, εξετάζεται ως μια πιθανή λάθος κίνηση. Ωστόσο, ο Goodall δεν αμφισβητεί την ακεραιότητα του Starmer, χαρακτηρίζοντάς τον “ευπρεπή” και “ταπεινό” άνθρωπο που προσπαθεί να βελτιώσει τη Βρετανία.
Ένα εναλλακτικό σενάριο, που ίσως παραμένει εκτός πλαισίου ανάλυσης, είναι ότι ο Starmer δεν έχει βελτιώσει τις ζωές των πολιτών επειδή δεν το θέλει, και οι προαναφερθείσες αστοχίες αποκαλύπτουν συντηρητικά ένστικτα. Μια βαθύτερη εξέταση της στάσης του Labour για τη Γάζα, της απάντησης σε διαμαρτυρίες και των αλλαγών στη χρηματοδότηση του κόμματος, θα μπορούσε να οδηγήσει στην ιδέα ότι ο Starmer έχει μια σαφή ιδεολογία: τη διατήρηση του status quo, ανεξάρτητα από την αντίδραση των ψηφοφόρων.
Ακόμη και η εμπλοκή με τον Peter Mandelson, ο οποίος περιγράφεται ως “κοσμικός” και “φίλος των πλουσίων”, ερμηνεύεται θετικά ως μια προσπάθεια για εμπορικές συμφωνίες με τον Donald Trump. Η σχέση του Starmer με τον Trump και η στάση του απέναντι στο Ιράν αναδεικνύονται ως σημεία που δείχνουν “στήθος”.
Ο Goodall καταλήγει με την ευχή να εμφανίσει ο Starmer περισσότερη δυναμική. Οι δημοσκοπήσεις, ωστόσο, επιβεβαιώνουν ότι η στασιμότητα δεν είναι βιώσιμη. Ο παρουσιαστής κλείνει με ένα ερώτημα: “Μπορεί ο Keir Starmer να σώσει την παλιά τάξη πριν αυτή δώσει τη θέση της σε κάτι νέο;”. Για τον Starmer, και ίσως για το σύστημα όπως το γνωρίζουμε, είναι “τώρα ή ποτέ”.
