Το Virgil, ένα από τα παλαιότερα και πιο αποκλειστικά, αλλά σίγουρα και πιο σατανικά, συγκροτήματα πολυτελών διαμερισμάτων της Νέας Υόρκης, προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία για την εύρεση της νέας σας κατοικίας. Αγνοήστε την πενταλφική σφραγίδα που είναι χαραγμένη σε ένα από τα παράθυρα και λάμπει κόκκινα μέρα και νύχτα – άλλωστε, δεν φαίνεται από το επίπεδο του δρόμου, κάτι που έγινε εσκεμμένα. Θα είστε πολύ απασχολημένοι απολαμβάνοντας φανταστικές ανέσεις, όπως πλήρες προσωπικό υπηρέτιων με ασυνήθιστα υψηλό κύκλο εργασιών, έναν ολόκληρο όροφο αφιερωμένο σε ατέλειωτες οργιαστικές συνεδρίες ανά πάσα στιγμή, και, για όσους είναι διατεθειμένοι να ορκιστούν σκοτεινή πίστη στον επικεφαλής του συμβουλίου του κτιρίου, αιώνια ζωή. Το Virgil: αν ζούσες εδώ, θα ήσουν ήδη στην κόλαση.
Για τη νεοπροσληφθείσα υπηρέτρια του Virgil, την Ασία (Ζάζι Μπιτς), η θέση εργασίας συνοδεύεται από διαμονή και σίτιση, αλλά και από μια σειρά από δεσμεύσεις που γρήγορα σφίγγουν γύρω από το λαιμό της. Παρόλο που δεν αντιλαμβάνεται την προειδοποίηση που αναγράφεται στον καθρέφτη του μπάνιου και που δίνει τον τίτλο στην πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Κιρίλ Σοκόλοφ, η αδιάκοπη “They Will Kill You” δεν χάνει χρόνο στην παρουσίαση των διακυβευμάτων: η Ασία βρίσκεται εκεί λιγότερο για να στρώσει κρεβάτια και περισσότερο για να χρησιμεύσει ως ανθρώπινη θυσία στον αθέο τους. Αυτό που οι εμποτισμένοι από τον πλούτο μακροχρόνιοι κάτοικοι του Virgil δεν γνωρίζουν, είναι ότι έπαιξαν με λάθος προλετάριο. Απομονώνοντας τη θέση του “The Seventh Victim” του 1943, της πρώτης ταινίας που συνέδεσε σωστά τους κατόχους ακινήτων του Μανχάταν με τον διάβολο, ο παραγωγός της Βαλ Λιούτον είχε διατυπώσει τη φράση “ο θάνατος είναι καλός”. Η αχαλίνωτη, και μερικές φορές επιτυχημένα σχολαστική, μάχη του Σοκόλοφ τροποποιεί αυτό το αξίωμα σε “ο θάνατος είναι επίσης επικά καταπληκτικός”.
Η τόνοτητα της ταινίας κυμαίνεται μεταξύ αιματοβαμμένου λουτρού και χαλαρωτικού. Ένα αγορίστικο ρεύμα ανωριμότητας αποτελεί την κυρίαρχη δημιουργική δύναμη για τον Σοκόλοφ, άλλοτε διασκεδαστικά, αλλά συχνότερα με συνηθισμένο και εξαντλητικό τρόπο. Αυτό λειτουργεί καλύτερα στην ανέμελη και ευρηματική του προσέγγιση στη βία, όπου η αθανασία ξεμπλοκάρει από τους νόμους της φυσικής, καθώς πλάθει σώματα σε νέα σχήματα σαν να είναι από πλαστελίνη. Η κορύφωση της ακραίας βίας έρχεται με ένα εκτεταμένο απόσπασμα που ακολουθεί ένα αποκομμένο μάτι (φτιαγμένο προφανώς με πρακτικά εφέ, καθώς η αυτοσχέδια τέχνη είναι μία από τις πιο αξιαγάπητες πτυχές της ταινίας), καθώς κυλάει στους διαδρόμους με την ταχύτητα ενός τηλεκατευθυνόμενου παιχνιδιού γάτας και στη συνέχεια εκτοξεύεται σαν σφεντόνα προς τα πάνω με έναν ανελκυστήρα. Καμία δίψα για αίμα δεν θα μείνει ανεκπλήρωτη.
Η εφηβική ποιότητα όμως βαθαίνει περισσότερο, εκδηλώνεται πιο εμφανώς στον βωμολοχικό λόγο που το σενάριο φοράει σαν κοστούμι δύο μεγέθη μικρότερο, επειδή το έχει δανειστεί από τον μπαμπά. Οι περισσότερες από τις επιδεικτικές στυλιστικές πινελιές είναι επίσης κληρονομιά. Ο Σοκόλοφ δηλώνει ξεκάθαρα στο IMDb ποιον θαυμάζει: “Σέρτζιο Λεόνε, Μάρτιν ΜακΝτόνα, Παρκ Τσαν-γουκ, Μάρτιν Σκορτσέζε και, φυσικά, Κουέντιν Ταραντίνο”. Αν και οφείλει τη μεγαλύτερη χάρη στον Μπονγκ Τζουν-χο, του οποίου το “Snowpiercer” δανείζει στην ταινία τη δομή της σε επίπεδα, χτίζοντας τα όρια της προηγούμενης, διαμερισματικής ταινίας του Σοκόλοφ “Why Don’t You Just Die!”. Αυτά τα σημεία αναφοράς έχουν ήδη καταληφθεί και απορροφηθεί τόσο πλήρως στη γλώσσα του κινηματογράφου δράσης – σε ορισμένες περιπτώσεις, από τον ίδιο τον Ταραντίνο – που τελικά υποβαλλόμαστε σε μια μίμηση μιας μίμησης, με την δεξιοτεχνία να έχει αμβλυνθεί.
Άλλες μικρότερες παραβάσεις αφορούν κυρίως το δευτερεύον καστ, το οποίο έχει συναρμολογηθεί πρόχειρα και μερικώς διαφοροποιημένο το ένα από το άλλο. Οι ενοικιαστές στους οποίους ο Σοκόλοφ και ο συν-σεναριογράφος του, Άλεξ Λιτβάκ, ασχολούνται να δώσουν λόγια, είναι σχεδόν εναλλάξιμοι – η Χίδερ Γκράχαμ και ο Τομ Φέλτον έχουν τον περισσότερο ρόλο λόγω της κατοχής σχετικά υψηλότερου βαθμού αναγνώρισης ονομάτων. Αν και και οι δύο αναφέρονται κάτω από τη διευθύντρια του Virgil, η Πατρίσια Αρκέτ, της οποίας το Όσκαρ υποχωρεί στην απόσταση καθώς δοκιμάζει διστακτικά μια προφορά ακαθόριστης γεωγραφικής προέλευσης, εκτιμώμενη κάπου στην περιοχή Loweffortshire της αγγλικής υπαίθρου. Η σταρ του χώρου, Μάιχαλα, λίγο πριν το προφίλ της ξεπεράσει ρόλους τόσο λεπτούς και ευγνώμονες, εμφανίζεται επίσης ως η αδερφή της Ασίας, της οποίας η αιχμαλωσία πυροδοτεί όλη τη μανία. Η ισχυρή τους σχέση είναι, αλλά για να κατακτήσουν το υπέρτατο κακό, θα χρειαστούν λίγη βοήθεια από μερικές τεμπέλικα επιλυμένες ανατροπές της πλοκής.
Η δυναμική αδελφής-αδελφής είναι μόνο μία από τις πολλές ομοιότητες που μοιράζεται με το “Ready Or Not 2: Here I Come” του περασμένου Σαββατοκύριακου. Ο περίεργα παρόμοιος συνδυασμός κυνηγητού μέχρι θανάτου με σχεδόν ανύπαρκτο σχολιασμό των τάξεων από τον Σοκόλοφ αντιπροσωπεύει το “Antz” για το “A Bug’s Life” της άλλης ταινίας. Ίσως όμως να μην είναι σύμπτωση. Τα φεστιβάλ ειδών και τα χρονοδιαγράμματα κυκλοφορίας στις αργές περιόδους χρειάζονται σταθερή ροή προγραμματισμού, και δεν υπάρχει ασφαλέστερη διαδρομή για τις οθόνες από το να υιοθετήσεις την τρέχουσα δημοφιλή επιτήδεια γκλομιά (Βλ. επίσης: “The Menu” του 2022). Βοηθούμενη από εύστροφη χορογραφία μάχης, ένα σκορ ρετρό συνθετικών αρπέτζιων και τη ροή του βαμμένου καλαμποκιού, η ταινία “They Will Kill You” θα πρέπει να μπορεί να σταθεί λόγω του αθώου ενθουσιασμού που δίνει γοητεία στον χαμηλού προϋπολογισμού, υπερβολικό τρόμο. Ωστόσο, οι επικαλούμενες εμπνεύσεις και τα συστατικά της ιστορίας τείνουν προς τα δημοφιλή και πολυταξιδεμένα, και το αποκτημένο κόλπο γίνεται φθαρμένο πριν προλάβει να περάσει πολύς καιρός. Ένας καλός κανόνας (αποκομμένου) αντίχειρα: αν πρόκειται να κάνεις έναν χαρακτήρα να παραθέσει το αθάνατο “απλά μια σάρκινη πληγή” του Monty Python, πρέπει εσύ ο ίδιος να είσαι ικανός να δημιουργήσεις κάτι τουλάχιστον εξίσου αστείο.
Η ταινία “They Will Kill You” προβάλλεται ήδη στους κινηματογράφους της Αυστραλίας και στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 27 Μαρτίου.
