Στον αέναο αγώνα της κλασικής μουσικής για συνάφεια και αντίκτυπο, συχνά συναντούμε πειραματισμούς που φτάνουν σε αδιέξοδα, αλλά και προσπάθειες για “κλικμπέιτ”. Τι θα γινόταν όμως αν η λύση ήταν χαρούμενη, δημιουργική και γεμάτη θετική ενέργεια; Μια απάντηση φαίνεται να κρύβεται στα ακαταμάχητα μεγάλα μάτια ενός κουταβιού.
Ο λόγος για το “Bluey“, την αυστραλιανή παιδική σειρά κινουμένων σχεδίων που έχει κατακτήσει μικρούς και μεγάλους. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: ήταν η πιο δημοφιλή σειρά στις ΗΠΑ πέρυσι, με πάνω από 45 δισεκατομμύρια λεπτά παρακολούθησης, ενώ τα άλμπουμ και τα soundtracks της έχουν ξεπεράσει το ένα δισεκατομμύριο streams παγκοσμίως. Την μουσική υπογράφει ο Αυστραλός μουσικός Joff Bush, ο οποίος έχει συνθέσει τη μουσική για όλα τα 154 επεισόδια της σειράς.
Χάρη στον Bush, η “μουσική του Bluey” αποτελεί μια από τις πιο πλούσιες και πολυδιάστατες έννοιες στον μουσικό πλανήτη. Ενσωματώνει όλα τα είδη, από synth-pop μέχρι heavy metal και κλασική μουσική, για να ντύσει τις περιπέτειες των Bluey, Bingo, Mum και Dad. Αυτό που ξεχωρίζει είναι ότι η μουσική ποτέ δεν κάνει φτηνές συνδέσεις μεταξύ του είδους και της πολιτισμικής του συσχέτισης.
Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές όταν ο Bush χρησιμοποιεί κλασικές μελωδίες στις συνθέσεις του “Bluey”. Ο “Jupiter” του Holst από το “Οι Πλανήτες” συνοδεύει το επεισόδιο “Sleepytime”, καθώς η Bingo κάνει ένα κοσμικό ταξίδι προς τον ύπνο, διασχίζοντας το διάστημα των παιχνιδιών της, του πατέρα της και της αδελφής της, για να καταλήξει στον λαμπερό ήλιο της αγάπης της μητέρας της.
Το “Rondo alla Turca” του Mozart, το φινάλε της σονάτας του για πιάνο K331, ακούγεται στο πρώτο κιόλας επεισόδιο του “Bluey”, το “Magic Xylophone”, σηματοδοτώντας την πρόθεση του Bush και της ομάδας του να εισάγουν την κλασική μουσική σε δισεκατομμύρια ακροατές παγκοσμίως.
Το εκπληκτικό με τη μουσική του Bush, και το νέο άλμπουμ “Up Here” που κυκλοφόρησε την Παρασκευή, είναι ότι δεν εισάγει την κλασική μουσική με τον τρόπο που προσπαθούμε να “κρύψουμε” το μπρόκολο στη διατροφή των παιδιών μας. Απλά βρίσκει τις κατάλληλες μελωδίες για τη σωστή δραματική κατάσταση, τις παίζει, τις ανασυνθέτει, τις αναδιατάσσει και τις προσαρμόζει στους σκοπούς του “Bluey”.
Αυτό σημαίνει ότι στο “Bluey” δεν υπάρχει στιγμή όπου η χρήση κλασικής μουσικής, από το “Brandenburg Concerto No. 5” του Bach στο “Stumpfest” μέχρι το “Concerto a Due Cori” του Handel στο “Seesaw”, ενισχύει τα κλισέ της κλασικής μουσικής. Ο Bush δεν χρησιμοποιεί ποτέ την κλασική μουσική για να χλευάσει τις ελιτιστικές της φιλοδοξίες ή για να ενισχύσει το στερεότυπο ότι αυτή η μουσική απαιτεί ψεύτικη ευλάβεια. Αυτό διαφέρει σημαντικά από τον τρόπο που η κλασική μουσική έχει χρησιμοποιηθεί σε παιδικά καρτούν προηγούμενων γενεών, όπου, παρά την ευφυΐα των συνθέσεων για τον Bugs Bunny και τον Tom and Jerry, οι συνθέτες Carl Stalling και Scott Bradley επικεντρώνονταν στην παρωδία κλασικών κλισέ.
Το νέο άλμπουμ του “Bluey” ξεκινά με ένα ορχηστρικό συμφωνικό ποίημα διάρκειας τριάμισι λεπτών πάνω στο θέμα του “Bluey”, το οποίο λειτουργεί ως ένας “Οδηγός για την Ορχήστρα για Νέους του 2026”. Ξεκινώντας με ένα θέμα που παραπέμπει στο σόλο φαγκότου που ανοίγει το “The Rite of Spring” του Stravinsky, οι χαρακτήρες της σειράς ανακοινώνουν τα έγχορδα, τα πνευστά, τα κρουστά και τα χάλκινα όργανα της ορχήστρας, περνώντας μέσα από μια σειρά μουσικών συνδέσεων που είναι έξυπνες και, κυρίως, απολύτως χαρούμενες. Ο Bush παραθέτει και μεταμορφώνει κομμάτια όπως το “Eine Kleine Nachtmusik” του Mozart, το “Spring” από τις “Τέσσερις Εποχές” του Vivaldi, το πρώτο μέρος του “Brandenburg Concerto No. 5” του Bach, το σόλο κλαρινέτου από το “Rhapsody in Blue” του Gershwin, και το “Rondo alla Turca” του Mozart, προτού όλοι παίξουν το θέμα του “Bluey”.
Εν κατακλείδι, όλα θα πάνε καλά. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε να κρατάμε τα παιδιά και τις οικογένειες να παρακολουθούν το “Bluey”, και έτσι θα απολαύσουν με παιγνιώδη και ουσιαστικό τρόπο περισσότερες κλασικές μελωδίες από ό,τι τα παιδιά σχεδόν οποιασδήποτε προηγούμενης γενιάς.
