Η βαθύτερη ανάγνωση που θυμάμαι ξεκίνησε ένα καλοκαίρι, όταν ήμουν τεσσάρων ετών. Η μητέρα μου διάβαζε “Charlotte’s Web” της E.B. White σε εμένα και την μεγαλύτερη αδερφή μου. Δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες από την ιστορία, παρά μόνο ότι η μητέρα μου δεν μπορούσε να συνεχίσει να διαβάζει λόγω των δακρύων της. Όταν ανέλαβε ένας συγγενής, μετά από λίγες μόνο σελίδες, κι εκείνος αναγκάστηκε να παραδώσει το βιβλίο στον πατέρα μας για να προσπαθήσει να το τελειώσει χωρίς να συγκινηθεί. Εκείνο το απόγευμα, σε υποσυνείδητο, κυτταρικό επίπεδο, απορρόφησα κάτι για τον συναισθηματικό αντίκτυπο που μπορεί να έχει μια καλοπιασμένη ιστορία τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες, και πώς μπορεί να φέρει όλους στον ίδιο φανταστικό χώρο.
Τα αγαπημένα μου βιβλία στην παιδική ηλικία ήταν αυτά της Shirley Hughes, για τις εικόνες όσο και για τις λέξεις. Οι απεικονίσεις της από αστρωμένα κρεβάτια και γεμάτα τραπέζια κουζίνας σε προσκαλούν στην καρδιά της οικογενειακής ζωής και αποτέλεσαν ένα καθησυχαστικό, ζεστό φόντο για οποιοδήποτε δράμα θα μπορούσε να ξεδιπλωθεί. Το “Moving Molly” ήταν ένα από τα αγαπημένα μου και πυροδότησε μια δια βίου νοσταλγία για τις λεπτομέρειες που κάνουν έναν τόπο σπίτι.
Το βιβλίο που με άλλαξε στην εφηβεία μου ήταν τα “There’s a Bat in Bunk Five” της Paula Danziger και “Love & Betrayal & Hold the Mayo” της Francine Pascal, τα οποία με ενημέρωσαν για την ύπαρξη των αγοριών.
Ο συγγραφέας που άλλαξε τη γνώμη μου ήταν η Charlotte Brontë. Κατά τη διάρκεια του μεγάλου καλοκαιριού ανάμεσα στις εξετάσεις GCSE και A-levels, η ανάγνωση έμοιαζε, για πρώτη φορά, σαν δουλειά. Μουδιασμένα περνούσα από τις πυκνογραμμένες σελίδες της “Jane Eyre” και την ατέλειωτη παραμονή της Jane στο Lowood. Όταν όμως στην τάξη αρχίσαμε να την αναλύουμε κεφάλαιο προς κεφάλαιο, το βιβλίο ζωντάνεψε για μένα. Πιστεύω ότι εκείνη τη χρονιά άρχισα να παρατηρώ την δεξιοτεχνία στον τρόπο γραφής.
Τα βιβλία που με έκαναν να θέλω να γίνω συγγραφέας είναι πολλά. Πάντα ήθελα να γράφω, και ό,τι διαβάζω συνεχίζει να με αφήνει να σκέφτομαι, “Ω, θα ήθελα να μπορούσα να το κάνω έτσι”, όταν πρόκειται για κάποια ιδιαίτερη ποιότητα. Όπως η ζεστασιά της Maya Angelou, που φαίνεται ικανή να αγκαλιάσει έναν αναγνώστη ανεξαρτήτως θέματος. Ή η ικανότητα της Claire Keegan να πλοηγείται στις σχέσεις και να αποτυπώνει, στις πιο καθημερινές στιγμές, την πολυπλοκότητα του να είσαι άνθρωπος.
Το βιβλίο που ξαναδιάβασα είναι το “Meditations for Mortals” του Oliver Burkeman, το οποίο επαναρρυθμίζει την εσωτερική μου πυξίδα και μου υπενθυμίζει πώς θέλω να περνάω τον χρόνο μου.
Η συγγραφέας στην οποία επέστρεψα, αφού θεώρησα την Emma λίγο αγχώδη ως έφηβη, ήταν η Jane Austen. Ως ενήλικας, την λάτρεψα με τα “Persuasion” και “Sense and Sensibility”.
Το βιβλίο που δεν θα μπορούσα ποτέ να διαβάσω ξανά; Δεν είμαι σίγουρη αν υπάρχουν βιβλία που απόλυτα δεν θα μπορούσα να επιστρέψω. Αν και υπάρχουν κάποια που φάνηκαν τόσο τέλεια τη στιγμή της ανάγνωσης, θα προτιμούσα να τα κρατήσω στη μνήμη μου ακριβώς όπως είναι.
Το βιβλίο που ανακάλυψα αργότερα στη ζωή μου ήταν το “To Kill a Mockingbird” της Harper Lee, το οποίο διάβασα στα μέσα των 30 μου και θυμάμαι να εκπλήσσομαι που είχα ζήσει τόσα χρόνια χωρίς να το γνωρίζω.
Αυτή τη στιγμή διαβάζω μια συλλογή διηγημάτων της Curtis Sittenfeld, “You Think It, I’ll Say It” – έχει αυτόν τον απίστευτο τρόπο να πηγαίνει κατευθείαν στο πιο ανθρώπινο, αναγνωρίσιμο στοιχείο ενός χαρακτήρα. Λατρεύω τη γραφή της.
Το comfort read μου είναι ένα μικρό σημειωματάριο όπου καταγράφω πόσες λέξεις έχω γράψει κάθε μέρα, μαζί με μερικές σκέψεις, και ένα τρέχον σύνολο. Είναι απίστευτα παρηγορητικό σε μια κακή μέρα, να κοιτάζω πίσω και να θυμάμαι ότι η συγγραφή ενός μυθιστορήματος είναι συχνά μια σειρά από παραπατήματα, μειούμενους αριθμούς λέξεων, στιγμές απόγνωσης, διάσπαρτες με μαγικές μέρες όπου όλα ρέουν ελεύθερα.
Το “The Names” της Florence Knapp κυκλοφορεί σε χαρτόδετο στις 26 Μαρτίου (Phoenix, £9.99). Για να υποστηρίξετε τον Guardian, παραγγείλετε το αντίγραφό σας στο guardianbookshop.com. Ενδέχεται να ισχύουν χρεώσεις παράδοσης.
