Η διαδρομή του Φιλ Λορντ και του Κρις Μίλερ στο Χόλιγουντ, προτού εδραιωθούν ως αυτόνομη κινηματογραφική δύναμη με επιτυχίες όπως το “The Lego Movie”, η σειρά “Jump Street”, το “Spider-Verse” και η πιο πρόσφατη ταινία τους “Project Hail Mary“, τους βρήκε να αντιμετωπίζουν μια πρόκληση στην Ένωση Σκηνοθετών της Αμερικής (DGA). Επιδιώκοντας την αναγνώριση ως συν-σκηνοθέτες, προσέγγισαν ένα συμβούλιο που, όπως περιγράφει ο Μίλερ, προτιμά «ένα χέρι στο τιμόνι». Η διαδικασία περιγράφεται από τον ίδιο ως «σαν ακρόαση στη Γερουσία», με ονόματα όπως ο Στίβεν Σπίλμπεργκ και ο Τζον Φαβρό να θέτουν ερωτήματα όπως «τι θα κάνετε αν αρρωστήσει ο ένας από εσάς;». Ευτυχώς, η απόφαση ήταν υπέρ τους.
Συναντώντας τους Λορντ και Μίλερ σε μια σουίτα ξενοδοχείου στο Λονδίνο, είναι εμφανές ότι η επαγγελματική τους πορεία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη. Η επικοινωνία τους λειτουργεί σε ένα κοινό κύμα, συμπληρώνοντας ο ένας τις ιδέες του άλλου, μια πνευματική σύνδεση που σφυρηλατήθηκε από τότε που συναντήθηκαν ως προπτυχιακοί φοιτητές στο κολέγιο Dartmouth. Η αλληλεξάρτησή τους μπορεί να προκαλέσει σύγχυση, όπως συνέβη όταν ένας δημοσιογράφος τους μπέρδεψε, αναφερόμενος στον Μίλερ ως «Φιλ» και στον Λορντ ως «Κρις», ένα περιστατικό που αντιμετώπισαν με χιούμορ, σημειώνοντας ότι η ιδέα για ονόματα στην ενδυμασία τους είχε περάσει από το μυαλό τους στο παρελθόν. Παρότι ο Λορντ επισημαίνει «μικρές διαφορές και τομείς ενδιαφέροντος μεταξύ μας», ως σκηνοθετικό δίδυμο λειτουργούν ως ενιαία μονάδα.
Η κοινή τους αισθητική, η ευφυΐα και το χιούμορ έχουν μεταφραστεί σε ένα διακριτό σκηνοθετικό στυλ, γεμάτο σουρεαλισμό, αιφνίδιες αλλαγές ύφους και εκπληκτική οπτική ευρηματικότητα. Είτε έχουν σκηνοθετήσει είτε έχουν επιβλέψει τις παραγωγές τους μέσω της επιτυχημένης Lord Miller Productions, τα έργα τους αναγνωρίζονται άμεσα από την πληθώρα χρωμάτων και τη φαντασία που ξεδιπλώνονται στην οθόνη. Ακόμη και οι περιορισμοί του συστήματος των στούντιο δεν τους αποτρέπουν. Οι ταινίες κινουμένων σχεδίων “Spider-Verse” απέρριψαν τη συμβατική λογική των ταινιών υπερηρώων, υιοθετώντας μια ψυχεδελική, πολυδιάστατη προσέγγιση, ενώ πολύ πριν το “Barbie” της Γκρέτα Γκέργουιγκ, ενσωμάτωσαν σάτιρα καταναλωτισμού και παράδοξα χιουμοριστικά σκετς στο “The Lego Movie”.
Το “Project Hail Mary”, η τελευταία τους δημιουργία, είναι μια περιπέτεια στο βαθύ διάστημα, προσαρμοσμένη από το επιστημονικής φαντασίας μυθιστόρημα του Άντι Γουίρ. Στην ταινία, ο Ράιαν Γκόσλινγκ υποδύεται τον Δρ. Ράιλαντ Γκρέις, έναν καθηγητή φυσικών επιστημών που ξυπνά μόνος σε ένα διαστημόπλοιο σε μακρινό γαλαξία, χωρίς να θυμάται πώς έφτασε εκεί. Μέσω αναδρομών, μαθαίνουμε ότι ο Γκρέις στρατολογήθηκε από μια σκληρή κυβερνητική πράκτορα (Σάντρα Χίλερ) για μια αποστολή να αποτρέψει ένα παρασιτικό μικρόβιο από το να σβήσει τον ήλιο και όλα τα άλλα άστρα του σύμπαντος. Με μοναδική ελπίδα ένα ταξίδι μιας διαδρομής, ο Γκρέις πρέπει να ολοκληρώσει την αποστολή του μόνος, κάτι που θα τον οδηγήσει στην επαφή και τη συνεργασία με έναν εξωγήινο.
Η ταινία, παρά τη δυσοίωνη πλοκή, ξεδιπλώνεται ως μια αισιόδοξη, «nerdy» επιστημονική φαντασία, που συνδυάζει το “The Martian” με το “Close Encounters of the Third Kind”, εμπλουτισμένη με την ιδιαίτερη κινηματογραφική υπογραφή των Λορντ και Μίλερ. Ο Ράιαν Γκόσλινγκ, ενθουσιασμένος με το σενάριο, απευθύνθηκε στο δίδυμο. Ο Λορντ χαρακτηρίζει την προσέγγιση αυτή «όχι συνηθισμένη», αν και ο Μίλερ προσθέτει ότι υπήρχε δεκαετής γνωριμία και τακτικές συναντήσεις, κάτι που έκανε την πραγμάτωση της συνεργασίας εφικτή.
Η αποδοχή της πρότασης ήταν «πολύ εύκολη», σύμφωνα με τον Μίλερ, καθώς μπορούσαν άμεσα να φανταστούν τον Γκόσλινγκ στον ρόλο, αξιοποιώντας το «μεγάλο, παλιομοδίτικο ταλέντο αστέρα του κινηματογράφου» που διαθέτει, θυμίζοντας τους Τομ Χανκς ή Τζίμι Στιούαρτ. Ο Γκόσλινγκ, έχοντας ήδη αποδείξει τις ικανότητές του στην κωμωδία και στο δράμα, καλείται τώρα να τις συνδυάσει.
Σημαντικό στοιχείο της ταινίας είναι η σχέση του Γκρέις με τον Ρόκι, έναν εξωγήινο που επικοινωνεί με μελωδικά τσιρίγματα. Παρά την απουσία ανθρωπόμορφων χαρακτηριστικών, η μεταξύ τους σύνδεση είναι συγκινητική, χάρη κυρίως στην ερμηνεία του Γκόσλινγκ, ο οποίος, όπως αναφέρει ο Λορντ, «έχει τη μαγική ικανότητα, όπως ο Γουόρεν Μπίτι ή ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, να αναδεικνύει τους άλλους χαρακτήρες στη σκηνή». Αυτό, σε συνδυασμό με το πνεύμα συνεργασίας που προάγει η ταινία, καθιστά την επίλυση προβλημάτων από κοινού, παρά τις διαφορές, βαθιά συγκινητική.
Όπως και το “The Lego Movie”, που περιγράφηκε ως «αντι-απολυταρχική ταινία για παιδιά», έτσι και το “Project Hail Mary” ενσωματώνει ένα ουτοπικό μήνυμα: «η επικοινωνία και η ενσυναίσθηση μπορούν να λύσουν φαινομενικά αδύνατα προβλήματα». Σε μια εποχή όπου η διεθνής συνεργασία, ιδιαίτερα σε θέματα κλιματικής αλλαγής, φαντάζει ανέφικτη, η ιδέα αυτή αποκτά επαναστατικό χαρακτήρα.
Η πνευματικότητα αυτής της συνεργασίας αντικατοπτρίστηκε κατά τη δημιουργία της ταινίας, με τις ομάδες οπτικών εφέ να συνεργάζονται στενά με μαριονετίστες για τη δημιουργία του Ρόκι. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την τεχνητή νοημοσύνη, την οποία ο Μίλερ θεωρεί ότι απλώς «αναμασά τον μέσο όρο των προηγούμενων πραγμάτων». Ο Λορντ και ο Μίλερ τονίζουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει τις ευχάριστες τυχαίες στιγμές της ταινίας, όπως το πουλόβερ που ζήτησε ο Γκόσλινγκ ως φόρο τιμής σε μια αλεπού που συνάντησε, ή η σκηνή καραόκε της Σάντρα Χίλερ.
Οι «ευτυχείς συμπτώσεις» αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της φιλοσοφίας τους. Ακόμη και οι αποτυχίες, σύμφωνα με τους ίδιους, φέρουν θετικά στοιχεία. Στην παρουσίασή τους στο Bafta το 2017, ανέλυαν τις πολλές τους αποτυχίες και τα μαθήματα που αποκόμισαν, όπως η απόλυσή τους και η επαναπρόσληψή τους κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του “Cloudy With a Chance of Meatballs”, ή η ακύρωση της σειράς “Clone High” μετά από κατακραυγή στην Ινδία.
Ακόμη πιο σημαντική ήταν η απόλυσή τους από την ταινία Star Wars “Solo” λόγω δημιουργικών διαφορών, παρά την επιτυχία τους. Διερωτώνται αν κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί σήμερα, δεδομένης της εδραιωμένης τους θέσης. Ωστόσο, η άποψή τους παραμένει πως «μπορεί να συμβεί οπουδήποτε, σε οποιονδήποτε».
Σε τέτοιες καταστάσεις, η μόνη λύση είναι να αποδεχτείς τις προκλήσεις και να προχωρήσεις. Ως λάτρεις του μπάσκετ, ακολουθούν το δόγμα ότι υπάρχουν μόνο δύο επιλογές: νίκη και μάθηση. «Παίρνεις την εμπειρία και την επόμενη φορά την αξιοποιείς», λέει ο Μίλερ. «Γίνεται ένα κίνητρο που σε ωθεί να παίζεις επιθετικά», προσθέτει ο Λορντ.
Επιπλέον, η δυνατότητα ανάκαμψης είναι πολύ ευκολότερη όταν υπάρχει ένας συν-σκηνοθέτης. «Είναι ωραίο να έχεις κάποιον μαζί σου στην πρώτη γραμμή», τονίζει ο Μίλερ. «Ό,τι κι αν συμβεί, μπορείς να κοιταχτείτε και, αν πιστεύετε και οι δύο, τότε αισθάνεσαι σίγουρος για την άποψή σου». Αυτή είναι, αναμφίβολα, μια φιλοσοφία που θα μπορούσε να κερδίσει την έγκριση του Σπίλμπεργκ, του Φαβρό και των υπολοίπων της DGA.
