Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τότε που το “This Life” έκανε την εμφάνισή του στις οθόνες μας, γεμάτο καπνό τσιγάρου και βωμολοχίες. Το BBC γιορτάζει την επέτειο επαναπροβάλλοντας την εμβληματική σειρά, με νέα εισαγωγή από την ηθοποιό Daniela Nardini, που ενσάρκωσε την πρωταγωνίστρια Άννα. Η σειρά, που σύστησε στο κοινό τον Andrew Lincoln σε έναν ρόλο που αποκαλύπτει την προσωπική του ζωή, έγινε cult classic, συλλαμβάνοντας το ηδονιστικό πνεύμα της εποχής “Cool Britannia” και αφήνοντας ανεξίτηλο το στίγμα της στην τηλεόραση.

Η δημιουργός και σεναριογράφος Amy Jenkins, ανακαλώντας τη γέννηση του “This Life”, περιγράφει την αρχική ιδέα: “Ο τότε υπεύθυνος του BBC Two, Michael Jackson, ήθελε να μοιάσει περισσότερο στο Channel 4 και αποφάσισε να αναθέσει ένα ‘cool’ δράμα για νέους, με πρωταγωνιστές ασκούμενους δικηγόρους. Όταν είπα στον παραγωγό Tony Garnett ότι είχα υπάρξει δικηγόρος για λίγο, τα μάτια του άστραψαν. Όμως, δεν ήθελα να γράψω για δικηγόρους! Ήταν βαρετό. Γι’ αυτό είχα φύγει για να γίνω σεναριογράφος. Συμφώνησα υπό έναν όρο: να μην υπάρχουν σκηνές δικαστηρίων και η σειρά να μην αφορά τελικά το δίκαιο. Είχα άλλη ιδέα για ένα σενάριο που αφορούσε τη σκηνή της rave, οπότε ενσωμάτωσα αυτό το πνεύμα.”

Η σειρά, που παρακολουθεί μια παρέα αποφοίτων νομικής κατά την είσοδό τους στην ενήλικη ζωή, ενώ συζούσαν σε ένα φτωχικό σπίτι κοντά στη γέφυρα Southwark του Λονδίνου, ήταν επαναστατική για την εποχή της. “Θυμάμαι σε συναντήσεις στο BBC, ανθρώπους να ρωτούν: ‘Γιατί μας νοιάζει αυτή η συμμορία ηλιθίων;’,” λέει η Jenkins. “Εννοούσαν αρκετά προνομιούχους πτυχιούχους πανεπιστημίου. Ήταν κάπως ριζοσπαστικό για την εποχή να δείχνουμε νέους από τη μεσαία τάξη που έπιναν, έβριζαν, έπαιρναν ναρκωτικά και έκαναν σεξ. Έκανε μεγάλη αίσθηση επειδή αυτή η γενιά δεν είχε ποτέ εκπροσωπηθεί στην τηλεόραση. Κανείς δεν είχε καν προσπαθήσει.”

Οι θεατές ένιωθαν ότι γνώριζαν τους χαρακτήρες, αγαπώντας, μισώντας ή ποθώντας τους. Ο ονειροπόλος Edgar, γνωστός ως “Egg” (Andrew Lincoln), είχε μια μακροχρόνια σχέση με την φιλόδοξη Milly (Amita Dhiri). Ωστόσο, οι διαφορετικές προσεγγίσεις στις καριέρες τους προκάλεσαν εντάσεις. Ο Warren (Jason Hughes), Ουαλός, ομοφυλόφιλος και σε θεραπεία. Σκηνές από συνεδρίες ψυχοθεραπείας του Warren με έναν άγνωστο ψυχίατρο προηγήθηκαν κατά χρόνια αυτών στο “The Sopranos”, “Big Little Lies” και “In Treatment”. “Η ψυχοθεραπεία δεν ήταν τόσο διαδεδομένη όσο τώρα, αλλά εγώ έκανα από τα 20 μου,” λέει η Jenkins. “Οι περισσότεροι φίλοι μου επίσης. Και αν δεν έκαναν, μιλούσαν γι’ αυτήν. Ως σεναριογράφος, πάντα ψάχνεις να πας εκεί που κανείς δεν έχει πάει πριν. Εξάλλου, η ψυχοθεραπεία δημιουργεί εξαιρετικές σκηνές.”

Το “killer weapon” της σειράς ήταν η σχέση αγάπης-μίσους μεταξύ του πλούσιου playboy Miles (Jack Davenport) και της ψιλομάνικης, φωνακλάδικης Anna. Για τους θεατές των μέσων της δεκαετίας του ’90, το δίδυμο έγινε ένα εγχώριο Ross και Rachel, δύο φρενετικές που είχαν κάνει έρωτα στο πανεπιστήμιο και προφανώς ανήκαν μαζί. Οι θεατές τους παρακινούσαν να παραδεχτούν τα συναισθήματά τους. Αλλά επειδή ήταν ένα σαρκαστικό βρετανικό δράμα και όχι ένα αμερικάνικο σιτ-κομ, ποτέ δεν το έκαναν πλήρως.

Όπως λέει η Nardini στην εισαγωγή της: “Η σχέση μας ‘θα τα καταφέρουν ή όχι’ ιντρίγκαρε και πείραζε τους θεατές. Ήταν ένα σημαντικό αγκίστρι για το κοινό. Οι άνθρωποι πραγματικά το πίστεψαν και ήθελαν να είναι μαζί.” “Οι χαρακτήρες βασίστηκαν χαλαρά σε εμένα και τους φίλους μου,” λέει η Jenkins. “Έμενα σε σπίτι με συγκάτοικους και είχα αρκετά χαοτική κοινωνική ζωή. Η Άννα ήταν κάπως το alter ego μου, ενώ ο Miles ήταν ο τύπος του όμορφου τύπου που ποθούσα αλλά ποτέ δεν κατάφερα τίποτα. Λοιπόν, μερικές φορές λίγο!”

Ως αυτοκαταστροφική αλλά αξιαγάπητη “hot mess”, η Άννα ήταν μια πρωτο-Fleabag, ένας ασταμάτητος ανεμοστρόβιλος χαρίσματος με ένα μικρό μαύρο φόρεμα και παλτό λεοπάρδαλης. Η Phoebe Waller-Bridge αναφέρει το “This Life” ως μία από τις διαμορφωτικές της σειρές. “Παρόλο που ήταν αυτή η φωνακλάδικη, βρίζουσα, σκληρά πίνουσα σκληρό καρύδι που ήταν καλή στη δουλειά της, υπήρχε μια πραγματική ευαλωτότητα στην Άννα,” λέει η Nardini. Κέρδισε ένα Bafta για την εξαιρετική της ερμηνεία.

Με την τολμηρή απεικόνιση της αναψυχικής χρήσης ναρκωτικών και του περιστασιακού σεξ, το “This Life” μίλησε σε μια γενιά. “Δεν είχα συναντήσει κάτι παρόμοιο,” λέει η Nardini. “Ήταν φρέσκο και νεανικό, αλλά δεν έμοιαζε με το Hollyoaks. Έπιναν και έπαιρναν ναρκωτικά, αλλά δεν θα υπήρχαν μεγάλες συνέπειες. Κανείς δεν πέθανε ή μπήκε σε απεξάρτηση. Ήταν αναίσχυντο.”

Η Daily Mail δήλωσε “αποτροπιασμένη”. “Συνήθιζαν να τηλεφωνούν και να λένε ότι οι αναγνώστες τους ήταν αηδιασμένοι,” λέει η Jenkins. “Θα έπρεπε να είχα απαντήσει: ‘Λοιπόν, εγώ είμαι αηδιασμένη από την Daily Mail.’ Είμαι χαρούμενη αν προώθησε την ένταξη, ειδικά τις σκηνές ομοφυλοφιλικού σεξ. Μία από τις πιο περήφανες στιγμές μου ήταν όταν έλαβα ένα γράμμα από έναν νεαρό ομοφυλόφιλο. Είπε: ‘Θέλω να σας ευχαριστήσω γιατί η σειρά σας άλλαξε τη ζωή μου.'”

Το BBC τους άφησε σε μεγάλο βαθμό στην ησυχία τους, εκτός από τις “F-bombs” και το “fellatio”. “Κάποτε έκοψαν τρία δευτερόλεπτα από ένα στοματικό έρωτα,” λέει η Jenkins. “Είχαμε επίσης έναν περιορισμένο αριθμό ‘fucks’ που μπορούσαν να ειπωθούν ανά επεισόδιο.” Η Nardini χαμογελά: “Τα έδωσαν όλα στην Άννα γιατί έβριζε καλύτερα.” Η σειρά σχεδόν περιείχε μια σκηνή τύπου “Saltburn”: “Θυμάμαι να δίνω στον Jack Davenport μια σκηνή όπου ο Miles έκανε masturbate στο μπάνιο, αλλά εκείνος αρνήθηκε να το κάνει.” Η Jenkins γελάει. “Δεν τον κατηγορώ. Ήταν μάλλον λίγο υπερβολικό εκ μέρους μου.”

Οι ιστορίες πραγματεύτηκαν προηγουμένως ταμπού θέματα, από διατροφικές διαταραχές μέχρι φόβους για τον HIV – για να μην αναφέρουμε τη θεωρία ότι “οι Beatles είναι βαρετοί”. Η Jenkins τράβηξε την προσοχή σε μια συνάντηση του BBC εκφράζοντας αυτή την σκόπιμα προκλητική άποψη. Στη συνέχεια, την έβαλε στο στόμα της Άννας κατά το πρώτο επεισόδιο.

Ο βετεράνος παραγωγός Garnett, στενός συνεργάτης του Ken Loach, ήθελε η δράση να είναι ωμά ρεαλιστική, γι’ αυτό δεν υπήρχαν σκηνικά στούντιο ή γυαλιστερό μοντάζ. Το “This Life” γυρίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου σε εξωτερικούς χώρους. Η πρωτοποριακή χρήση ασταθών χειροκίνητων καμερών του έδωσε μια ακατέργαστη, voyeuristic, ντοκιμαντεριστική αίσθηση. Αυτή η τεχνική υιοθετήθηκε αργότερα από τα πάντα, από το “The Cops” μέχρι το “Succession”. “Εμείς οι ηθοποιοί νιώθαμε πολύ ελεύθεροι,” λέει η Nardini. “Ποτέ δεν μας έδιναν σήματα για να κινηθούμε, η κάμερα απλώς μας ακολουθούσε.” “Αυτή η οικειότητα ‘fly-on-the-wall’ έχει γίνει πλέον ο κανόνας,” προσθέτει η Jenkins.

Όταν η σειρά κυκλοφόρησε στο late-night BBC Two την άνοιξη του 1996, πέρασε απαρατήρητη από πολλούς και ήταν μέτρια επιτυχία. Όμως, μια δεύτερη σεζόν είχε ήδη παραγγελθεί και εν όψει της προβολής της, η πρώτη σεζόν επαναλήφθηκε για να δημιουργηθεί “buzz”. Το “This Life” απογειώθηκε επιτέλους. Το φωτογενές καστ βρέθηκε στα πρωτοσέλιδα και οι ιστορίες έγιναν αντικείμενο συζήτησης. Προωθήθηκε σε prime time, προσέλκυσε ένα εντυπωσιακό κοινό 4 εκατομμυρίων και πούλησε καλά σε VHS.

“Ο Tony ήταν πολύ σαφής ότι ήθελε οι θεατές να ανακαλύψουν τη σειρά μόνοι τους,” λέει η Jenkins. “Όχι διαφημιστικές πινακίδες, όχι μεγάλη καμπάνια. Ήθελε οι άνθρωποι να την πετύχουν τυχαία και να νιώσουν ότι τους ανήκει. Ευτυχώς, έτσι ακριβώς συνέβη. Λάβαμε μια διαβόητα κακή κριτική στο Time Out για το πρώτο επεισόδιο, αλλά τελικά την ανακάλεσαν, κάτι που είναι ακραίο. Επτά επεισόδια αργότερα, έγραψαν: ‘Θα παραδεχτούμε ότι κάναμε λάθος.’ Αυτό δεν συμβαίνει ποτέ. Πολλοί ήταν αγενείς απέναντι στο ‘This Life’. Όταν έγινε μια σταθερή επιτυχία και, τολμώ να πω, ένα είδος κλασικού, αυτή ήταν η καλύτερη εκδίκηση.”

“Η σειρά εξερράγη,” λέει η Nardini. “Ήμουν σε μια κυλιόμενη σκάλα στο σταθμό Leicester Square του μετρό με τον αδερφό μου και κάποιος φώναξε: ‘Ω Θεέ μου, είναι η Άννα από το This Life!’ Ο αδερφός μου είπε: ‘Είσαι κάποιο είδος rock star;'”

Το “This Life” έγινε μια από τις πρώτες επιτυχίες “από στόμα σε στόμα”, τύπου “box set” στην βρετανική τηλεόραση. Ήταν επίσης από τις πρώτες που κυκλοφόρησαν soundtrack άλμπουμ. Η εκλεκτική του μείξη Britpop και trip-hop επιμελήθηκε από έναν άγνωστο τότε Ricky Gervais, σύντροφο της παραγωγού της σειράς Jane Fallon, τρία χρόνια πριν ξεκινήσει τη δική του καριέρα στην οθόνη. Με την πιστοποίηση “music advisor”, ο Gervais ανέθεσε το κιθαριστικό soundtrack από τους The Way Out.

Ποιον χαρακτήρα η Jenkins απόλαυσε περισσότερο να γράφει; “Την Άννα, γιατί είχε ενέργεια πρωταγωνίστριας. Λάτρεψα επίσης τον Egg. Ήταν κάπως ο ‘νέος τύπος’, που είχε συναισθήματα και του άρεσε το ποδόσφαιρο. Λάτρευε τον Eric Cantona και ήθελε να γίνει μυθιστοριογράφος. Δεν είμαι σίγουρη αν το είχαμε δει αυτό στην τηλεόραση πριν. Άλλωστε, οι μεσαίες τάξεις δεν ανακάλυψαν το ποδόσφαιρο μέχρι το Euro 96 και τον Nick Hornby.”

Εκτός από το ότι έγινε πολιτισμικό σημείο αναφοράς, η σειρά ανέδειξε μια γενιά ταλέντων. Ο Lincoln θα γινόταν παγκόσμιας φήμης ως ζόμπι slayer στο “The Walking Dead”. Ο Davenport υπήρξε τακτική παρουσία στον κινηματογράφο (ιδιαίτερα στο franchise “Pirates of the Caribbean”) και την τηλεόραση (από το “Coupling” μέχρι το “The Morning Show”). Το ίδιο και η Natasha Little, που έπαιξε την προβληματική Rachel. Ο Jason Hughes πέρασε οκτώ χρόνια ως ο βοηθός ντετέκτιβ στο “Midsomer Murders”. Ο νεαρός Martin Freeman και η Jodie Whittaker (που ήταν στο reunion special του 2007) εμφανίστηκαν σε πρώιμους ρόλους.

Μαζί με το proto power couple Gervais/Fallon, πίσω από την κάμερα ήταν οι Amelia Bullmore, Joe Ahearne και Matthew Graham (ο οποίος αργότερα συν-δημιούργησε το “Life on Mars”). Η Jenkins έγινε μυθιστοριογράφος και σεναριογράφος στο “The Crown”, ενώ η World Productions του Garnett συνέχισε να παράγει το “Line of Duty”.

Πρωτοποριακό σε στυλ και περιεχόμενο, το “This Life” επανεφηύρε το τηλεοπτικό δράμα, εγκαινιάζοντας ένα κύμα “sexed-up” σαπουνόπερας για αστικά επαγγελματικά στελέχη. “Εμπνεύσαμε μια ολόκληρη σειρά από εξαιρετικές σειρές που ακολούθησαν,” λέει η Jenkins. “Cold Feet”, “Coupling”, όλο το φανταστικό υλικό του Russell T Davies. Το “This Life” σίγουρα μετατόπισε κάπως την ισορροπία. Η τρέχουσα σειρά που μου το θυμίζει περισσότερο είναι το “Industry”. Αυτό έχει έντονο “This Life vibe”.

Τριάντα χρόνια μετά, οι άπληστοι δικηγόροι επιστρέφουν. “Έχει γίνει λίγο σαν το ‘Dad’s Army’,” λέει η Jenkins. “Όταν αμφιβάλλεις, το BBC επαναπροβάλλει το ‘This Life’! Αλλά είναι φανταστικό που ανακαλύπτεται ακόμα. Οι άνθρωποι μου λένε συχνά ότι παρακαλούσαν τη μητέρα τους να τους αφήσει να μείνουν ξύπνιοι μέχρι αργά για να το δουν. Έχω συναντήσει ακόμη και ανθρώπους που έγιναν δικηγόροι λόγω του ‘This Life’. Είμαι πάντα ελαφρώς απολογητική γι’ αυτό!”

Η Daniela Nardini παρουσιάζει μια επανάληψη του “This Life” στο BBC Four στις 10 μ.μ. Και οι δύο σεζόν και το reunion special των 10 ετών είναι διαθέσιμα στο iPlayer.