Η ετήσια London Book Fair ολοκληρώθηκε την Πέμπτη, σηματοδοτώντας το τέλος τριών ημερών κατά τις οποίες 33.000 άτομα που συνδέονται με τον εκδοτικό κλάδο – πράκτορες, εκδότες, συγγραφείς, μεταξύ άλλων – συγκεντρώθηκαν στο Olympia για να κλείσουν συμφωνίες και να συζητήσουν την κατάσταση του εκδοτικού κόσμου και το μέλλον του. Ακολουθεί μια περίληψη των σημαντικότερων συμφωνιών, των τάσεων και των συμπερασμάτων από την έκθεση.
Η πιο λαμπερή συμφωνία της εβδομάδας ήταν μια νέα σειρά θρίλερ, σε συνεργασία με τον Idris Elba, που παρουσιάζει έναν πράκτορα της MI6 ο οποίος αναλαμβάνει αποστολή στη Μαυρίκιο για να ερευνήσει μια απόπειρα δολοφονίας. Αλλού, αποκτήθηκαν δικαιώματα για την πρώτη αυτοβιογραφία του Alex Ferguson μετά από 13 χρόνια, το πρώτο παιδικό βιβλίο της παρουσιάστριας Mishal Husain, και την ιστορία της ζωής του σχεδιαστή Paul Smith.
Η εβδομάδα ήταν ισχυρή για το φανταστικό ρομαντικό κομωδία, με εξαγορές όπως η «αιχμηρή, σέξι ρομαντική κομεντί» Matchmakers της δημοσιογράφου Moya Lothian-McLean, και δύο βιβλία φαντασίας για ενήλικες από τη Shannon Chakraborty, που αποκτήθηκαν έναντι επταψήφιου ποσού. Στην κατηγορία μη λογοτεχνικών βιβλίων, θέματα που οδήγησαν σε συμφωνίες περιλάμβαναν τα GLP-1 (The Appetite Reset της Federica Amati), την «περίοδο αποτοξίνωσης» (Hangxiety της Millie Gooch) και την υποβοηθούμενη αυτοκτονία (Fight to the Death του Paul Brand).
Ο Εθνικός Χρόνος Ανάγνωσης της κυβέρνησης αποτέλεσε βασικό θέμα συζήτησης στις δεκάδες ομιλίες και πάνελ της έκθεσης. Ο Dan Conway από την Ένωση Εκδοτών μοιράστηκε την προέλευση της ιδέας: στα τέλη του 2024, καθόταν σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα στη Βουλή των Λόρδων με την πρόεδρο της Penguin, Gail Rebuck, όταν εκείνη πρότεινε την ιδέα. Ο διευθυντής της καμπάνιας, David Hayman, ενημέρωσε για την πρόοδο: έχουν ήδη στρατολογήσει 16.000 από τους 100.000 εθελοντές-στόχους. Η Rebuck ενθάρρυνε τους διεθνείς εκδότες που παραβρέθηκαν να ξεκινήσουν παρόμοιες καμπάνιες στις χώρες τους, χρησιμοποιώντας το «εγχειρίδιο» του Ηνωμένου Βασιλείου. Ωστόσο, μια δόση ρεαλισμού ήρθε από τη Rosemary Thomas του National Literacy Trust: «Η αλλαγή συμπεριφοράς δεν συμβαίνει σε ένα χρόνο», πλαισιώνοντας την καμπάνια ως «εκπαιδευτική βάση» παρά ως πανάκεια.
Μερικά από τα πιο περίπλοκα και επείγοντα ερωτήματα που αντιμετωπίζει η σύγχρονη έκδοση συζητήθηκαν στο λογοτεχνικό σαλόνι του English PEN, με ένα πάνελ να διερευνά εάν «η λογοκρισία βιβλίων τύπου ΗΠΑ εξαπλώνεται στο Ηνωμένο Βασίλειο». Ενώ υπάρχουν «ανέκδοτα στοιχεία» για βιβλιοθηκονόμους που αντιμετωπίζουν ολοένα και περισσότερες αιτήσεις αφαίρεσης, ιδίως τίτλων LGBTQ+, η έλλειψη δεδομένων καθιστά δύσκολη την αξιολόγηση του μεγέθους του προβλήματος. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, τείνουν να είναι μεμονωμένα άτομα – γονείς, φροντιστές και «ολοένα και περισσότερο» διευθυντές σχολείων – που προκαλούν προκλήσεις για την απαγόρευση βιβλίων, «παρά οργανωμένες ομάδες όπως στις ΗΠΑ, π.χ. το Moms for Liberty», όπως δήλωσε η Alison Hicks στο κοινό. Η αναπληρώτρια καθηγήτρια σπουδών βιβλιοθηκονομίας και πληροφορικής στο UCL διεξήγαγε μια μικρή ποιοτική μελέτη για την απαγόρευση βιβλίων στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Ο Louis Coiffait-Gunn, Διευθύνων Σύμβουλος του Chartered Institute of Library and Information Professionals, τόνισε την ανάγκη για καλύτερα στοιχεία. Υπάρχει η αίσθηση «αυξανόμενης λογοκρισίας καθώς το Ηνωμένο Βασίλειο «πιάνει κρύωμα» από τις τρέχουσες παθήσεις της Αμερικής. Ωστόσο, βασιζόμαστε ακόμα υπερβολικά σε λίγες βαθιά ανησυχητικές ανέκδοτες αναφορές». Μίλησε μαζί με την Juno Dawson, συγγραφέα του This Book Is Gay, ενός από τους «περισσότερο απαγορευμένους τίτλους» στις ΗΠΑ, και την αναπληρώτρια εκδότη του Faber, Louisa Joyner.
Μια άλλη ομιλία του PEN επικεντρώθηκε στις «υποχωρήσεις στην ποικιλομορφία, την ισότητα και την ένταξη» στις εκδόσεις. Η Selina Brown, που ξεκίνησε το Black British Book Festival το 2021, δήλωσε ότι βλέπει λιγότερα βιβλία από Μαύρους συγγραφείς να παρουσιάζονται σε συναντήσεις παρουσίασης με εκδότες κάθε χρόνο. «Ορισμένοι από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους έχουν μάλιστα πει, ‘Δεν έχουμε βιβλία για εσάς φέτος.’ Ποτέ δεν θα έλεγαν, ‘Δεν έχουμε λευκά βιβλία.’ Αυτό θα ήταν τρελό.» Η Brown μίλησε για «βαθιά ριζωμένα» στερεότυπα στον κλάδο, ότι «ορισμένες κοινότητες είναι δύσκολο να προσεγγιστούν – μου έχει ειπωθεί εμμέσως ότι, ‘Οι Μαύροι δεν διαβάζουν.’»
Ο συγγραφέας Nikesh Shukla ανέφερε ότι πολλά βιβλία που εκδόθηκαν μετά τη δολοφονία του Αφροαμερικανού George Floyd το 2020 εκδόθηκαν βιαστικά «χωρίς πολλή επιμέλεια» ή υποστήριξη για τους συγγραφείς. Ορισμένοι συγγραφείς που έγραφαν για τον ρατσισμό «ίσως ένιωθαν ότι έπρεπε να στραφούν στη συγγραφή ενός βιβλίου που να ανταποκρίνεται σε μια στιγμή, ενώ μπορεί απλώς να ήθελαν να γράψουν ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας, ή ένα εικονογραφημένο βιβλίο για τη φιλία, ή οτιδήποτε άλλο».
Ο αντίκτυπος του αυταρχισμού στις εκδόσεις ήταν επίσης εστίαση για το English PEN. Η Arabella Pike, διευθύντρια εκδόσεων στην William Collins, δήλωσε ότι «τα βιβλία είναι το απόλυτο αντίθετο» του αυταρχισμού. Έχει υπερασπιστεί βιβλία, όπως το Putin’s People της Catherine Belton και το Kleptopia του Tom Burgis, από εκφοβιστικές αγωγές SLAPP (στρατηγικές αγωγές για δημόσια συμμετοχή).
Η Pike έχει επίσης εκδώσει το Looking at Women Looking at War της Victoria Amelina, η οποία σκοτώθηκε από ρωσικό πύραυλο το 2023 στην Ουκρανία. Δήλωσε στο κοινό ότι μετά την πλήρους κλίμακας εισβολή στην Ουκρανία, η HarperCollins αποφάσισε να συνεχίσει να πωλεί βιβλία στη Ρωσία, σε αντίθεση με κάποιους άλλους μεγάλους εκδοτικούς οίκους, με το σκεπτικό ότι ήταν «εξαιρετικά σημαντικό» για τους Ρώσους πολίτες να έχουν πρόσβαση σε βιβλία επαληθευμένα που δεν «παραποιούνται από τη λογοκρισία». Μίλησε επίσης για καταχρήσεις του αγγλικού νομικού συστήματος από ολιγάρχες με «πολύ βαθιές τσέπες», και δήλωσε ότι οι νόμοι περί δυσφήμισης «χρειάζονται απεγνωσμένη μεταρρύθμιση».
Ο Kit Fan, συγγραφέας που απαρνήθηκε την κινεζική του ιθαγένεια, δήλωσε ότι οι αυταρχικοί ηγέτες «φοβούνται τρομερά αυτά τα πράγματα που λέγονται βιβλία». «Το πρώτο πράγμα» που κάνουν οι ολοκληρωτικές κυβερνήσεις είναι «να καίνε όλα τα αρχεία». Οι δικτάτορες «φοβούνται αυτά τα πράγματα, γιατί ξέρουν ότι όσα βιβλία κι αν κάψουν, όσους ανθρώπους κι αν προσπαθήσουν να διώξουν, αυτές οι λέξεις, αυτές οι ιστορίες, αυτά τα ποιήματα μεταδίδονται από το ένα άτομο στο άλλο».
