Η φετινή απονομή των Όσκαρ επιφύλαξε μια θριαμβευτική βραδιά για την Warner Bros., η οποία οδήγησε την κούρσα των υποψηφιοτήτων με δύο από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές επιτυχίες της χρονιάς: το “Sinners” και το “One Battle After Another”. Με 11 βραβεία, η Warner Bros. ξεχώρισε, υπενθυμίζοντας την τόλμη της σε μια εποχή που επικρατεί επιφυλακτικότητα. Η επιτυχία αυτή έρχεται σε μια δύσκολη στιγμή, καθώς η εταιρεία ετοιμάζεται να περάσει στην ιδιοκτησία της Paramount-Skydance και των Ellisons, με το μέλλον της να παραμένει αβέβαιο.
Ο Conan O’Brien, για δεύτερη χρονιά στο τιμόνι της παρουσίασης, κράτησε το κοινό σε αγωνία με την ευρηματικότητα και το χιούμορ του, εξασφαλίζοντας έναν καταιγισμό γέλιων. Η εμφάνισή του, πιο χαλαρή και αυτοπεποίθητη από πέρυσι, ισορρόπησε επιδέξια ανάμεσα στην πολιτική ευαισθησία και την καλοπροαίρετη διάθεση, χωρίς ποτέ να χάνει την αγάπη του για τον κινηματογράφο και τα αστεία. Μια εμφάνιση του Jimmy Kimmel, του προηγούμενου οικοδεσπότη, μόνο υπογράμμισε την καταλληλότητα του O’Brien για τον ρόλο.
Στο μεταξύ, ο Timothée Chalamet, παρά τις πολλαπλές υποψηφιότητες και τις εξαιρετικές ερμηνείες του, δεν κατάφερε να αποσπάσει το πολυπόθητο χρυσό αγαλματίδιο, καθώς η Ακαδημία, όπως συχνά συμβαίνει, φαίνεται να προτιμά να αφήνει τους νεαρούς “heartthrobs” να περιμένουν τη σειρά τους.
Αξιοσημείωτη ήταν η άνοδος των “κακών” χαρακτήρων, με την Amy Madigan να κερδίζει το Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της ως Aunt Gladys στο “Weapons”, αποδεικνύοντας ότι οι ευφάνταστες ερμηνείες σε ταινίες genre δεν αποτελούν πλέον εμπόδιο.
Ο φόβος βρήκε τη θέση του φέτος στα Όσκαρ, με το “Sinners” να κερδίζει τέσσερα βραβεία, το “Frankenstein” τρία και το “Weapons” ένα, σηματοδοτώντας μια αναγνώριση του κινηματογραφικού τρόμου που πολλοί φίλοι του είδους περίμεναν εδώ και χρόνια.
Η πολιτική βρέθηκε στο επίκεντρο, με δηλώσεις υπέρ της Παλαιστίνης από τον Javier Bardem και επικρίσεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής από τον Paul Thomas Anderson, οι οποίες βρήκαν ευήκοα ώτα στο κοινό.
Η τεχνολογία, και ειδικότερα η τεχνητή νοημοσύνη, βρέθηκε στο στόχαστρο, με τον Will Arnett να υπογραμμίζει την ανάγκη προστασίας της animation ως τέχνης, πέρα από απλές “προτροπές” (prompts).
Η έννοια του “Oscarbait” φαίνεται να υποχωρεί, καθώς η Ακαδημία, όλο και πιο πολυποίκιλη, αγκαλιάζει πιο τολμηρές και δύσκολο να οριστούν ταινίες, όπως το “One Battle After Another” και το “Sinners”.
Οι μουσικές στιγμές έκλεψαν την παράσταση, με την αναβίωση μιας σκηνής από το “Sinners” και την απολαυστική ερμηνεία της Barbra Streisand.
Σε ό,τι αφορά την πρόβλεψη των νικητών, τα προηγούμενα βραβεία, και όχι οι “δονήσεις” της στιγμής, επιβεβαίωσαν τη νίκη του “One Battle After Another” για την Καλύτερη Ταινία.
Οι γυναίκες βρίσκονταν στο επίκεντρο, με την Autumn Durald Arkapaw να γίνεται η πρώτη γυναίκα που κερδίζει Όσκαρ Φωτογραφίας, ενώ αφιερώματα τιμήθηκαν οι γυναίκες που άνοιξαν δρόμους στον κινηματογράφο.
Οι διεθνείς ταινίες, παρά τις ισχυρές υποψηφιότητες, δεν κατάφεραν να διακριθούν όσο αναμενόταν, αν και η νορβηγική “Sentimental Value” απέσπασε ένα βραβείο.
Ο Sean Penn, ως αναμενόταν, απουσίαζε από την τελετή, επιλέγοντας να ταξιδέψει στην Ουκρανία, αφήνοντας τον Kieran Culkin να παραλάβει το Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου εκ μέρους του.
