Το “The Sound of Music”, ένα έργο που όλοι γνωρίζουμε για τις καλόγριες, τους Ναζί και το “Do-Re-Mi”, αποκτά νέα πνοή μέσα από την εκπληκτική αναβίωση του Nikolai Foster, η οποία τιμά την ουσιαστική του σημασία. Η αληθινή ιστορία της οικογένειας Von Trapp και της φυγής της από την κατεχόμενη Αυστρία, αν και πλούσια σε μελωδίες και συγκινητικές στιγμές, εξελίσσεται σε μια αφήγηση προσωπικής απώλειας, πολιτικής ακεραιότητας και της θεραπευτικής δύναμης της μουσικής.
Αυτό ήταν το τελευταίο μιούζικαλ που έγραψαν μαζί οι Rodgers και Hammerstein – ο Hammerstein, ο στιχουργός, απεβίωσε λίγους μήνες μετά την πρεμιέρα το 1959 – και οι μελωδίες δεν αργούν να εμφανιστούν. Το ομώνυμο τραγούδι εγκαινιάζει ένα πρώτο ημίχρονο που καθοδηγείται από τα όνειρα και τις επιθυμίες της Maria, ιδιαίτερα την αγάπη της για τον χήρο Καπετάνιο von Trapp. Η Molly Lynch, στο ρόλο της Maria, με τρομερή ερμηνεία, σκαρφαλώνοντας μέσα από λιμνούλες και πάνω από βράχους στο σκηνικό του Michael Taylor, αποπνέει μια αχαλίνωτη ενέργεια, περισσότερο ειδωλολατρική παρά ευσεβή. Με μια αξιαγάπητη, γεμάτη ζωντάνια προσέγγιση, ερμηνεύει τα τραγούδια της με έναν αυθόρμητο, σχεδόν ροκ ενθουσιασμό.
Αυτή δεν ήταν η μοναδική φορά που οι Rodgers και Hammerstein έγραψαν για “τραυματισμένους” άνδρες και “αναπληρωματικές μητέρες”. Εδώ, ο David Seadon-Young, ως ο “περιπατητικά τραυματισμένος” Καπετάνιος, είναι αρκούντως αγενής και άβολος, βυθισμένος στο πένθος που αμαυρώνει την απόλαυσή του από την οικογενειακή ζωή. Φαίνεται ακόμη πιο χαμένος σε έναν μουσικό κόσμο που κυριαρχείται από ψηλές, γυναικείες φωνές, που αρμονίζουν σε ομόφωνο: καλόγριες (με τη ζεστή καθοδήγηση της Joanna Riding ως ηγουμένης), μικρά παιδιά, και τη λαμπερή Maria. Η ανδρική εξουσία, ειδικά μετά το Anschluss, περιορίζεται σε επίπεδο, χωρίς χιούμορ διάλογο. Ο βοηθός κατασκοπεύει, ο αγγελιοφόρος συνεργάζεται, και ο πρώτος χαιρετισμός του Χίτλερ που βλέπουμε ψύχει αισθητά την ατμόσφαιρα.
Η παραγωγή του Foster διακρίνεται για την έντονη συναισθηματική της απήχηση, ιδιαίτερα στο πρώτο μέρος. Εδώ επίσης βρίσκονται τα “hits”, μελωδία μετά από μελωδία. Οι στίχοι του Hammerstein είναι αστεία αβίαστοι (“κάτω από το βέλο της έχει βαρελάκια στα μαλλιά της”) και οι μελωδίες του Rodgers είναι φιλτραρισμένες σε αλπική αγνότητα. Το δεύτερο μέρος είναι γεμάτο πλοκή και επαναλήψεις – αν και ο Seadon-Young αποδίδει το “Edelweiss” με μια αξέχαστα μελαγχολική πρόκληση. Οι κεντρικοί χαρακτήρες της παράστασης είναι χαμένοι στην απώλεια: η Maria της Lynch τους βοηθά όλους να παίξουν. Ένα κρεβάτι γίνεται γαλιόνα, οι τοίχοι μετακινούνται για να ανοίξει χώρος για παιχνίδι. Τα μικρά Von Trapps (υπάρχουν τρεις εναλλασσόμενες ομάδες παιδιών) αγκαλιάζουν την αθόρυβη χορογραφία της Ebony Molina και τις υπέροχα ευέλικτες κινήσεις, απολαμβάνοντας την ευκαιρία να τραγουδήσουν, να χορέψουν και να νιώσουν ξανά.
Το “The Sound of Music” παρουσιάζεται στο Curve theatre, Leicester, έως τις 17 Ιανουαρίου.
