Ο Steve Hartman, γνωστός για τις συγκινητικές του ιστορίες στην Αμερική, έχει πλέον στραφεί στην ανάλυση ενός από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της σύγχρονης αμερικανικής πραγματικότητας: των πυροβολισμών σε σχολεία. Μετά από χρόνια κάλυψης αυτών των τραγικών γεγονότων, ο Hartman διαπίστωσε ότι η κοινωνία αδιαφορούσε όλο και περισσότερο, με τις ειδήσεις να ξεχνούνται ταχύτατα. Αυτή η συνειδητοποίηση τον οδήγησε σε μια νέα, βαθιά συγκινητική προσέγγιση.
Το ντοκιμαντέρ “All the Empty Rooms”, υποψήφιο για Όσκαρ, παρουσιάζει με συγκλονιστική λεπτότητα και ευαισθησία τα υπνοδωμάτια τεσσάρων παιδιών που έχασαν τη ζωή τους σε σχολικές επιθέσεις: του Dominic Blackwell (14 ετών), της Hallie Scruggs (9 ετών), της Jackie Cazares (9 ετών) και της Gracie Muehlberger (15 ετών). Ο φωτογράφος Lou Bopp, συνεργάτης του Hartman, απαθανάτισε τα προσωπικά αντικείμενα, τα παιχνίδια, τα έργα τέχνης και τα μηνύματα που άφησαν πίσω αυτά τα παιδιά, δημιουργώντας ένα σπαρακτικό πορτρέτο της χαμένης τους ζωής.
Ο Bopp, ο οποίος έχει αντιμετωπίσει επικίνδυνες αποστολές στο παρελθόν, παραδέχεται ότι η φωτογράφιση αυτών των δωματίων τον τρομοκράτησε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η ελπίδα είναι οι θεατές να νιώσουν κάτι βαθύ, να κατανοήσουν την πραγματικότητα πίσω από τις ειδήσεις. Η Jada Scruggs, μητέρα της Hallie, περιγράφει πώς μετά την απώλεια της κόρης της, ο κόσμος τους κατέρρευσε, ενώ η προβολή του ντοκιμαντέρ αποτελεί για αυτούς μια ευκαιρία να μιλήσουν για την Hallie, να τη μοιραστούν με τον κόσμο και να αναδείξουν πόσο πολύτιμη ήταν.
Ο σκηνοθέτης Joshua Seftel, από το Brooklyn της Νέας Υόρκης, επισημαίνει ότι το θέμα είναι “κολλημένο”, χωρίς να σημειώνεται πρόοδος, με τους ανθρώπους να έχουν γίνει “μουδιασμένοι”. Το ντοκιμαντέρ αποφεύγει σκόπιμα τη λέξη “όπλο”, καθώς θεωρείται πολωτική, εστιάζοντας στο αυτονόητο δικαίωμα των γονέων να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο χωρίς φόβο. Μέσα από την παρουσίαση αυτών των προσωπικών χώρων, οι δημιουργοί ελπίζουν να αφυπνίσουν το συναίσθημα και να οδηγήσουν σε ουσιαστική αλλαγή.
