Η απώλεια του Ρόμπερτ Ντιβάλ, ενός από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του, αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στον κινηματογράφο. Πολλοί τον θεωρούν κορυφαίο, ξεχωρίζοντας την ικανότητά του να εξαφανίζεται εντελώς μέσα στους ρόλους του, χωρίς να αφήνει περιθώρια για την «προσωπικότητα Ντιβάλ». Η απουσία αυτή του επέτρεπε να ενσαρκώνει με μοναδική αληθοφάνεια τους χαρακτήρες που υποδυόταν, καθιστώντας τον «αόρατο» επί της οθόνης.
Ο Ντιβάλ μπορούσε να αποδώσει με αριστουργηματικό τρόπο τόσο εκρηκτικούς και θυμωμένους χαρακτήρες, όπως στους «Στρατιώτη Σαντίνι» (The Great Santini) ή στον εμβληματικό του ρόλο ως Συνταγματάρχης Κίλγκορ στο «Αποκάλυψη Τώρα» (Apocalypse Now), όσο και σιωπηλές, εσωτερικευμένες ερμηνείες που κέρδιζαν σταδιακά τον θεατή, ξεσπώντας τελικά με την ευφυΐα των επιλογών του και το θάρρος των ρίσκων που έπαιρνε.
Ιδιαίτερα στο τελευταίο στάδιο της καριέρας του, ενώ πολλοί ομότεχνοί του έπαιζαν διασκευές των πιο διάσημων ρόλων τους, ο Ντιβάλ συνέχιζε να πειραματίζεται. Εξαιρετικές ερμηνείες του συναντάμε σε ταινίες όπως «Ο Δικαστής» (The Judge) ή στην πολυπλοκότητα του ρόλου του στο «Ο Απόστολος» (The Apostle). Πέραν των λίγων, διάσημων ρόλων που αναμένεται να μονοπωλήσουν τον δημόσιο διάλογο, αξίζει κανείς να αναζητήσει και τις λιγότερο γνωστές, αλλά εξίσου δυνατές ερμηνείες του. Ξεχωρίζουν ο Φρανκ Χάκετ στο «Δίκτυο» (Network), ο Σκοτ Μπριγκς στο «Άγρια Άλογα» (Wild Horses), που σκηνοθέτησε ο ίδιος, ο Μακ Σλέιτζ στο «Τρυφερές Ευσπλαχνίες» (Tender Mercies), για το οποίο άξια κέρδισε Όσκαρ, ή ο Ερλ στο «Μια Οικογενειακή Υπόθεση» (A Family Thing). Ακόμη και ανεπισκέπτη, η επανεξέταση του πιο διάσημου ρόλου του, Τομ Χέιγκεν στο «Ο Νονός» (The Godfather), αποδεικνύει την απαράμιλλη υποκριτική του δεινότητα.
Αναμνήσεις από τον θρυλικό ηθοποιό έρχονται από όλο τον κόσμο. Από την Πολωνία, ένας θαυμαστής θυμάται την ικανότητά του να «εξαφανίζεται» στους ρόλους, ενώ από το Βερολίνο, ένας άλλος μοιράζεται μια προσωπική εμπειρία από την κοινή τους παρουσία σε μια χοροεσπερίδα τάνγκο στη Νέα Υόρκη, όπου ο Ντιβάλ, γνωστός λάτρης του χορού, τον έκανε να νιώσει δέος. Από το Πόρτλαντ του Όρεγκον, γίνεται αναφορά στην «απίστευτη ποικιλία ρόλων» που υποδύθηκε, από τον Μπου Ράντλι στο «Όταν οι ήλιοι χαμηλώνουν» (To Kill a Mockingbird) έως τις ερμηνείες του σε γουέστερν.
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλούν οι μαρτυρίες ανθρώπων που είχαν την ευκαιρία να τον γνωρίσουν από κοντά. Ένας θεατρικός σπουδαστής από το Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια, τον περιγράφει ως «ηθοποιό ηθοποιών» που τον αντιμετώπισε ως συνάδελφο καλλιτέχνη, ενώ ένας κάτοικος του Ηνωμένου Βασιλείου θυμάται μια σύντομη, αλλά αξέχαστη συνάντηση στη Νέα Υόρκη, λίγο μετά την βράβευσή του με Όσκαρ. Τέλος, από την κομητεία Φωκιέρ της Βιρτζίνια, όπου βρισκόταν η αγαπημένη του φάρμα, εκφράζεται η θλίψη για την απώλεια ενός «κοινού ανθρώπου» που θα λείψει από την τοπική κοινότητα.
