Η απίστευτη ιστορία του Γουίλιαμ Καμκουάμπα έχει διηγηθεί πολλές φορές, και αξίζει να ακουστεί ξανά. Πρόκειται για ένα αξιοθαύμαστο επίτευγμα εφευρετικότητας, παιδικής ευφυΐας και μιας μεγάλης πορείας απέναντι στις αντιξοότητες. Ο Γουίλιαμ, ένα αγόρι από το Μαλάουι που έζησε σε μια περίοδο όπου οι πλημμύρες και η ξηρασία άφησαν το χωριό του αντιμέτωπο με την πείνα, κατάφερε να κατασκευάσει μια ανεμογεννήτρια από παλιοσίδερα, όντας μόλις 13 ετών, σώζοντας την κοινότητά του.
Μετά το βιβλίο αυτοβιογραφίας του Καμκουάμπα, που γράφτηκε σε συνεργασία με τον Bryan Mealer, και την ταινία του Chiwetel Ejiofor, καθώς και την ευρέως γνωστή και πολυβραβευμένη ομιλία του Καμκουάμπα στο Ted Talk, αυτή η μουσική εκδοχή της ιστορίας αποτελεί ένα ξεχωριστό έργο. Υπό τη σκηνοθεσία της Lynette Linton, πρόκειται για μια εκρηκτική δημιουργία, γεμάτη ζεστό φως, χιούμορ, μια υπέροχη σκηνογραφία με αχυρένια στέγη από την Frankie Bradshaw, καθώς και ζωντανά κοστούμια (με έντονα μοτίβα, φωτεινά χρώματα, εντυπωσιακά καλύμματα κεφαλής) και δυναμικούς αφρικανικούς ήχους και κινήσεις.
Οι ερμηνευτές διακρίνονται στην ενεργητική χορογραφία της Shelley Maxwell και το έργο διαθέτει μια δυναμική ενέργεια τύπου West End που μοιάζει να ξεπερνά τα όρια της σκηνής και να απλώνεται. Υπάρχει μια όμορφη αλληλεπίδραση μεταξύ του πάντα καλόψυχου Γουίλιαμ (Alistair Nwachukwu) και του φίλου του, Gilbert (Idriss Kargbo), του πονηρού γιου του αρχηγού του χωριού, ο οποίος βοηθά στην εκπαίδευση του Γουίλιαμ μετά την αποβολή του από το σχολείο λόγω αδυναμίας πληρωμής των διδάκτρων. Δεν παραλείπεται και το στοιχείο του ρομάντζου, όχι μόνο η ζεστή και άνετη χημεία μεταξύ των γονέων του Γουίλιαμ, αλλά και μεταξύ της μεγαλύτερης αδερφής του, Annie (Tsemaye Bob-Egbe), και του δασκάλου Mike (Owen Chaponda).
Αυτό ελαφραίνει τις πιο δύσκολες πτυχές της ιστορίας, ωστόσο, η αίσθηση του “feelgood” παραμένει επίμονη, ακόμη και μπροστά στην πείνα και την έλλειψη τροφής που φέρνει η ξηρασία, καθιστώντας την έλλειψη τονικής διαβάθμισης περιοριστική. Βλέπουμε τη μητέρα του Γουίλιαμ (Madeline Appiah) να παλεύει με την ελονοσία, καθώς και τις συγκρούσεις του με τον πατέρα του (Sifiso Mazibuko) και τον θάνατο που περιβάλλει την οικογένεια. Όμως, η παραγωγή απλώς αγγίζει αυτές τις σκοτεινές πτυχές και αποσύρεται γρήγορα, σαν να φοβάται να αποκλίνει από την υψηλή διάθεση του μιούζικαλ. Μια επανεμφανιζόμενη ύαινα (Shaka Kalokoh) συμβολίζει την αίσθηση του κινδύνου στο χωριό, αλλά απλώς περπατά πάνω-κάτω στη σκηνή, θυμίζοντας κομπάρσο από “Ο Βασιλιάς των Λιονταριών” και μεταφέροντας μικρή απειλή.
Υπάρχουν εξαιρετικά κρουστά και τύμπανα, με τραγούδια που άλλοτε εκφράζουν θρήνο και άλλοτε γιορτή, μαζί με ζωηρές επευφημίες. Ωστόσο, ενώ η μουσική του Tim Sutton είναι πάντα πλούσια σε ήχο, με μερικά δυνατά τραγούδια όπως το “Mphala Boys Power” και το “This I Know”, υπάρχουν πολλά μη αξιομνημόνευτα κομμάτια και μερικές φωνές που τραγουδούν αμφίβολα, μαζί με ένα συχνά άτονο λιμπρέτο του Richy Hughes που καθιστά τους χαρακτήρες υπερβολικά απλοϊκούς.
Ο Γουίλιαμ παραμένει παράξενα άγνωστος, σαν να επισκιάζεται από το τραγούδι και τον χορό. Η φιλία του με ένα αδέσποτο σκυλί της γειτονιάς, εξαιρετικά ερμηνευμένο από την Yana Penrose, είναι ένα άλλο γλυκό στοιχείο, αλλά δεν αισθάνεσαι την συναισθηματική τραγωδία όταν αυτή έρχεται. Με διάρκεια άνω των δύο ωρών, αυτό το δράμα τεράστιου πόνου – παράλληλα με την απίστευτη αποφασιστικότητα ενός αγοριού να βρει λύση – είναι σίγουρα αισιόδοξο. Όμως, δεν σε συγκλονίζει βαθιά, ούτε σφίγγει την καρδιά, όπως σίγουρα θα έπρεπε.
Swan theatre, Stratford-upon-Avon, έως 28 Μαρτίου. Έπειτα στο Soho Place, Λονδίνο, από 25 Απριλίου έως 18 Ιουλίου.
