Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ παρουσιάζεται ως «έξυπνος σαν αλεπού», σύμφωνα με τον Τζέφρι Σόνενφελντ, επί χρόνια ακαδημαϊκό ηγεσίας του Yale και τακτικό συνεργάτη του Fortune. Σε πρόσφατη συζήτηση στο podcast Raging Moderates, ο Σόνενφελντ ανέλυσε τον τρόπο που ο χαοτικός τρόπος διακυβέρνησης του Τραμπ συχνά παρερμηνεύεται ως ανικανότητα, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για υπολογισμένη στρατηγική. Στο επίκεντρο της ανάλυσής του, η οποία βασίζεται στο νέο του βιβλίο “Trump’s Ten Commandments”, βρίσκεται η θέση ότι οι επιχειρηματικοί ηγέτες υποτιμούν τον Τραμπ εις βάρος τους.
Ο Σόνενφελντ, ο οποίος συχνά φιλοξενεί κορυφαίους CEO για συζητήσεις σχετικά με την εταιρική ευθύνη στο Chief Executive Leadership Institute του Yale, απέρριψε την ιδέα ότι η αμφιλεγόμενη συμπεριφορά του Τραμπ είναι παρορμητική. «Το γεγονός ότι ο Τραμπ συχνά εμφανίζεται πειστικά αδαής, δεν σημαίνει ότι είναι ανόητος», δήλωσε ο Σόνενφελντ, προσθέτοντας: «Είναι έξυπνος σαν αλεπού. Διαθέτει απίστευτη κοινή λογική».
«Γνωρίζουμε από τη μυθολογία και την επιστήμη, διαχρονικά και πολιτισμικά, ότι ακόμη και οι αλεπούδες μπορεί να ξεγελαστούν κατά καιρούς», είπε ο Σόνενφελντ στο Fortune, σημειώνοντας ότι, αν και υπήρξε συχνά επικριτικός απέναντι στον Τραμπ, έχει εκφράσει και επαίνους. Υποστηρίζει ότι γνωρίζει καλά το αντικείμενο, καθώς έχει περισσότερη εμπειρία με τον Τραμπ από οποιονδήποτε στην τρέχουσα κυβέρνηση και περισσότερη από οποιονδήποτε στον πρώτο του όρο, εκτός από μέλη της οικογένειάς του. Ως κορυφαίος αναλυτής ηγεσίας, με μακρά θητεία σε Harvard και Yale, ο Σόνενφελντ γνωρίζει τον Τραμπ εδώ και χρόνια και ήταν από τους πρώτους που προέβλεψαν την υποψηφιότητά του για την προεδρία. Ισχυρίζεται δε ότι έχει πραγματοποιήσει δεκάδες προσωπικές συνομιλίες και τηλεφωνικές επικοινωνίες με τον Τραμπ, ο οποίος, σύμφωνα με τον ίδιο, επικοινωνούσε συχνά μαζί του κατά τη διάρκεια της πρώτης του καμπάνιας, παρότι γνώριζε ότι ο Σόνενφελντ υποστήριζε τη Χίλαρι Κλίντον.
Μία από τις πιο αποτελεσματικές τακτικές του Τραμπ, την οποία ο Σόνενφελντ αποκαλεί «τείχος του ήχου», λειτουργεί ως συσκευή αντιπερισπασμού. Παρομοιάζοντας τη με την τεχνική του παραγωγού της ποπ-ροκ μουσικής των δεκαετιών του ’60, Φιλ Σπέκτορ, ο οποίος ενίσχυε τον ήχο με πολλαπλά όργανα για να δημιουργήσει μια εκκωφαντική εμπειρία, ο Σόνενφελντ εξήγησε ότι ο Τραμπ «έχει τόσα πολλά όργανα να βαράνε ταυτόχρονα» που αποπροσανατολίζει το κοινό. Είτε πρόκειται για απειλές προσάρτησης της Γροιλανδίας είτε για επιθέσεις κατά της Βενεζουέλας, ο Σόνενφελντ τις θεωρεί «σκόπιμες στρατηγικές συσκευές» που αποσκοπούν στην απομάκρυνση της συζήτησης από εγχώρια ζητήματα που προκαλούν ζημιά, όπως η απώλεια ασφάλισης υγείας για εκατομμύρια πολίτες ή η εμπλοκή του Τραμπ στα αρχεία του Τζέφρι Έπσταϊν.
Χωρίς καν να αναφερθεί στην ντροπή του ίδιου του Σπέκτορ –ο οποίος πέθανε στη φυλακή το 2021, αφού κρίθηκε ένοχος για τη δολοφονία της συζύγου του–, ο Σόνενφελντ επισήμανε ότι το «τείχος του ήχου» του Τραμπ έχει λάβει πιο σκοτεινή τροπή πρόσφατα. Αυτό αποτελούσε προφανή αναφορά στην ανάρτηση ενός ρατσιστικού βίντεο που δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη, σχετικά με τον Μπαράκ και τη Μισέλ Ομπάμα. Ο Σόνενφελντ χαρακτήρισε αυτές τις προκλήσεις όχι ως «υπονοούμενα», αλλά ως «κραυγές ρατσιστικού δηλητηρίου», που χρησιμοποιήθηκαν επειδή ο Τραμπ χρειαζόταν να αλλάξει θέμα, πιθανότατα λόγω νέων αποκαλύψεων στα αρχεία του Έπσταϊν. «Η χρήση φυλετικών διακρίσεων είναι πάντα το τελευταίο καταφύγιο των κακοποιών και σε αυτό δεν διστάζει», δήλωσε ο Σόνενφελντ.
Στο βιβλίο του, ο Σόνενφελντ αναφέρει ότι, παρόλο που ο Τραμπ είναι μια εξαιρετικά προβεβλημένη φιγούρα, με δεκάδες βιβλία να γράφονται γι’ αυτόν κάθε εβδομάδα, τα περισσότερα «ψιθυρίζουν τα κουτσομπολιά απογοητευμένων εσωτερικών συνεργατών και επαναλαμβάνουν τα παράπονα πολιτικών ιστορικών». Το δικό του βιβλίο στοχεύει στην παροχή πρακτικών πληροφοριών για τις επόμενες κινήσεις του Τραμπ, όχι μόνο ως το πρώτο γραμμένο από ακαδημαϊκό ηγεσίας, αλλά και ως το μόνο γραμμένο από κάποιον που γνώριζε τον Τραμπ προσωπικά και μελετούσε τις ηγετικές του τακτικές για ένα τέταρτο του αιώνα.
Ο Σόνενφελντ είπε στους Galloway και Tarlov ότι ένα σαφές παράδειγμα αυτών των «εντολών» είναι το τρέχον σκάνδαλο που αφορά τον υποψήφιο Υπουργό Εμπορίου, Χάουαρντ Λιούτνικ, ο οποίος αντιμετωπίζει νέες ερωτήσεις λόγω αποκαλύψεων ότι είπε ψέματα για μια μακροχρόνια σχέση με τον Έπσταϊν μετά το 2005, περισσότερο απ’ ό,τι είχε δηλωθεί προηγουμένως. Όταν ρωτήθηκε πώς ένας ηγέτης όπως ο Τραμπ διαχειρίζεται μια τέτοια αδυναμία, ο Σόνενφελντ σημείωσε ότι «ο Τραμπ δεν απολογείται ποτέ», αντιπαραβάλλοντάς τον με προηγούμενους πολιτικούς που παραιτήθηκαν από ντροπή.
Ωστόσο, ο Σόνενφελντ προέβλεψε ότι η χρησιμότητα του Λιούτνικ ενδέχεται να φθίνει, εξηγώντας ότι ακούει από CEO παρασκηνιακά ότι η φήμη του Λιούτνικ μειώνεται, παρά τη μακρά καριέρα του στη Wall Street. Μία από τις «εντολές» του Τραμπ, πρόσθεσε ο Σόνενφελντ, είναι ότι «απομακρύνεται από τους ηττημένους», κάτι που μπορεί τελικά να τον οδηγήσει να απορρίψει τον Λιούτνικ, όχι από ηθική υποχρέωση, αλλά επειδή έχει γίνει βάρος.
Το βιβλίο, σύμφωνα με τον Σόνενφελντ, θα είναι το μόνο «που αποκωδικοποιεί αυτό που οι άνθρωποι θεωρούν λανθασμένα τρέλα του Τραμπ, για να αποκαλύψει το μοτίβο πίσω από τις πράξεις του και να προτείνει ενέργειες για την πρόβλεψη και την αντιμετώπιση των ελιγμών του».
Παρά την αποτελεσματικότητα των τακτικών του Τραμπ, ο Σόνενφελντ υποστήριξε στο podcast ότι η επιχειρηματική κοινότητα κατέχει το κλειδί για να ανακόψει τη δυναμική του μέσω «συλλογικής δράσης – έτσι κατατροπώνεις έναν νταή». Παρέθεσε την αποχώρηση επιχειρήσεων μετά τις διαδηλώσεις του Charlottesville το 2017 ως απόδειξη ότι η ενωμένη εταιρική αντίσταση μπορεί να λειτουργήσει. Το πρόβλημα, όμως, είναι ο φόβος, όπως είπε.
«Όταν μιλάω σε CEO για να πάρουν θέση αυτή τη στιγμή, φοβούνται», δήλωσε ο Σόνενφελντ. Εξάλλου, επεσήμανε, ο Τραμπ έχει επιτεθεί στον CEO της JPMorgan, Τζέιμι Ντίμον, «τον πιο φοβισμένο και σεβαστό» ηγέτη του χρηματοπιστωτικού κλάδου παγκοσμίως. Έχει επίσης στοχοποιήσει τον Μπράιαν Μόιναχαν της Bank of America, τον Ντέιβιντ Σόλομον της Goldman Sachs, και εκτός του χρηματοπιστωτικού τομέα, εμβληματικά brands όπως η Coca-Cola, η Delta, και η Harley-Davidson, η εμβληματική μάρκα της οποίας το λογότυπο είναι ο φαλακρός αετός. Αυτές οι αντιπαραθέσεις λειτούργησαν ως «προειδοποιητικό παραμύθι» για τους CEO, πρόσθεσε ο Σόνενφελντ: «Δεν μπορείς να δράσεις μόνος σου».
Ο Σόνενφελντ τόνισε ότι για να βρουν οι CEO το θάρρος τους, άλλα πυλώνες της κοινωνίας πρέπει να δράσουν πρώτα. «Πού είναι οι κληρικοί;», ρώτησε, επισημαίνοντας τη σιωπή των θρησκευτικών ηγετών, των συνδικάτων και των επαγγελματικών ενώσεων σε σύγκριση με την εποχή των πολιτικών δικαιωμάτων.
Τελικά, ο Σόνενφελντ προειδοποίησε τους ενδιαφερόμενους κατά της παθητικότητας. «Κάθονται σπίτι τους, τρώνε το φιλέτο τους, παρακολουθούν τηλεόραση και κάνουν scroll, περιμένοντας την επικείμενη πτώση του Τραμπ – και κάνουν λάθος», είπε.
Οι επιχειρηματικοί ηγέτες, πρόσθεσε, δεν μπορούν απλώς να επικαλούνται τον πατριωτισμό ή τις προσωπικές τους αξίες ή την ηθική τους, διότι υποχρεούνται να ενεργούν προς το συμφέρον των μετόχων.
«Εκτός αν είναι ένας από τους λίγους ολιγάρχες, είναι θεματοφύλακας των πόρων άλλων ανθρώπων», δήλωσε ο Σόνενφελντ, παραθέτοντας τα γραπτά του μεγάλου κοινωνιολόγου Αλέξη ντε Τοκβίλ, ο οποίος επισκέφθηκε τις ΗΠΑ στις αρχές του 19ου αιώνα και αναρωτήθηκε γιατί η αμερικανική νομοθεσία λειτουργούσε τόσο καλά.
Για να λειτουργήσουν οι νόμοι, σύμφωνα με τον ντε Τοκβίλ, χρειαζόταν εμπιστοσύνη στην κοινότητα, συμπεριλαμβανομένων των ηγετών των επιχειρήσεων και άλλων λειτουργιών, οι οποίοι χρησιμεύουν για να «πιστοποιούν την αλήθεια». Αυτό ονομάστηκε «κοινωνικό κεφάλαιο» από τον ντε Τοκβίλ. «Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι πυλώνες. Είναι οι πιο σεβαστοί. Δυστυχώς, οι νομοθέτες, σε ομοσπονδιακό, πολιτειακό, τοπικό επίπεδο, τα μέσα ενημέρωσης, η ακαδημία, οι κληρικοί έχουν χάσει το κύρος τους στην αμερικανική κοινωνία. Οι επιχειρηματικοί ηγέτες παραμένουν σε ανοδική πορεία». Αλλά πρέπει να καταλάβουν με τι έχουν να κάνουν.
