Η Ella Ramsey πρωταγωνιστεί σε αυτή την αξιαγάπητη ταινία ενηλικίωσης, μια δημιουργία του 26χρονου ηθοποιού και σκηνοθέτη George Jaques, η οποία διαδραματίζεται σε ένα καλοκαιρινό κατασκηνωτικό πρόγραμμα για εφήβους που πάσχουν από καρκίνο. Παρόλο που ενίοτε παρουσιάζεται υπερβολικά ευφορική στην αισιοδοξία της και μη ρεαλιστική ως προς τις εμπειρίες που μπορούν να προσφέρει ένα τέτοιο μέρος, η ταινία είναι γεμάτη καρδιά, έχει εξαιρετικές ερμηνείες και κοσμείται από μια διασκεδαστική εμφάνιση ενός αστέρα. Για όσους πιστεύουν ότι μπορούν να εντοπίσουν τον “τραγικό-θυσιαζόμενο” χαρακτήρα σε τέτοιες ιστορίες, ο σεναριογράφος-σκηνοθέτης Jaques εκτελεί μια έξυπνη ανατροπή.
Παρατηρείται μια ατμόσφαιρα παρόμοια με το “Heartstopper” και μια έντονα LGBTQ+ ερμηνευτική ομάδα, αν και περιέργως, η ετεροφυλοφιλία κυριαρχεί. Σαν η κεντρικότητα του καρκίνου να μην άφησε χώρο για επιπλέον “άλλες” ταυτότητες.
Η Ivy, την οποία υποδύεται η Ramsey, είναι μια 17χρονη που βρίσκεται σε ύφεση από τον καρκίνο. Είναι θυμωμένη, εσωστρεφής και δυσαρεστημένη, προκαλώντας ανησυχία στους γονείς της Karen και Bob, τους οποίους υποδύονται η Jessica Gunning και ο James Norton. Με οργή, ο Bob, νευρικά, αποκαλύπτει ότι την έχει εγγράψει σε ένα θεραπευτικό “κατασκηνωτικό χημειοθεραπείας” για εφήβους που αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις. Παρόλο που είναι ανυπάκουη και οργισμένη, η Ivy, με καυστικό βλέμμα, επιτρέπει να την πάνε εκεί, και καθόλου δεν την καθησυχάζουν οι ενθουσιώδεις κοινοτοπίες του υπεύθυνου του καταυλισμού, Patrick (Neil Patrick Harris), με τα κοντομάνικα σορτς.
Ωστόσο, σιγά-σιγά αρχίζει να “μαλακώνει”, κάνοντας φιλίες με την Ella (Ruby Stokes) – η οποία είναι πρόθυμη να αποκτήσει “πρώτη εμπειρία” στις σωματικές δραστηριότητες του καταυλισμού με τον γοητευτικό διευθυντή, Ralph (Earl Cave), με την επαναστατική του στάση – την λάτρη της ταρό, Maisie (Jasmine Elcock), τον ντροπαλό Archie (Conrad Khan) και τον ονειροπόλο, εύθραυστο Jake (Daniel Quinn-Toye), με τον οποίο η Ivy αναπτύσσει μια ιδιαίτερη σύνδεση. Είναι διψασμένοι για νέες εμπειρίες, και για όσους ο καρκίνος τους μπορεί να επιστρέψει, αυτό έχει μια ιδιαίτερη επείγουσα φύση.
Μια ρεαλιστική προσέγγιση σε αυτή την κατάσταση θα αποκάλυπτε φυσικά σύντομα ότι η Ivy έχει επιτραπεί να ενταχθεί στην ελίτ των “cool kids”, η οποία πάντα υπάρχει σε κάθε ταινία τύπου λυκείου ή, πράγματι, σε κάθε λύκειο. Για τους λιγότερο δημοφιλείς στο κατασκηνωτικό χημειοθεραπείας, η εμπειρία τους θα μπορούσε να είναι ελαφρώς διαφορετική. Ίσως υπάρχει χώρος για να φανταστούμε μια εκδοχή αυτής της ιστορίας τύπου “The Inbetweeners”, για τα παιδιά που δεν είναι τόσο “cool” και πάσχουν από καρκίνο.
Το “Sunny Dancer” παρουσιάζει μια περίεργη ομοιότητα σε δομή και ρητορική με ταινίες για καλοκαιρινούς καταυλισμούς που αφορούν πρακτικές μετατροπής ομοφυλόφιλων Χριστιανών, όπως:
* “But I’m a Cheerleader”
* “The Miseducation of Cameron Post”
* “Boy Erased”
Ωστόσο, όλα τα κλισέ και οι καταστάσεις – οι καταπιεστικοί γονείς, ο παράδοξα αισιόδοξος υπεύθυνος του καταυλισμού, οι κανόνες και οι κανονισμοί, η μυστική ομαδική σύνδεση – ανατρέπονται και εφοδιάζονται με μια θετική, μη κυνική προοπτική. Δεν προσεύχονται για να “φύγει” η ομοφυλοφιλία, αλλά προσεύχονται για να “φύγει” ο φόβος και η απομόνωση, με θεραπεία, προγράμματα δραστηριοτήτων και εκπαίδευση αντί για προσευχή. Ο άκαμπτος Patrick είναι κάποιος που πρέπει να τον σέβονται, και ακόμη και η βοηθός φαρμάκων του καταυλισμού, τύπου Nurse Ratched, Brenda (Josie Walker), ίσως δεν είναι αυτό που φαίνεται. Παρά ή ακόμα και λόγω των γενικών επιρροών της, η ταινία διαθέτει ζωντάνια και αισιοδοξία.