Μου δόθηκε η ευκαιρία να πάρω συνέντευξη από τον Eyck Freymann, μέλος του Hoover Fellow στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, και να εξετάσω το νέο του βιβλίο, “Defending Taiwan: A Strategy to Prevent War with China”. Ωστόσο, σκέφτομαι να αρνηθώ. Είμαι σίγουρος ότι είναι σπουδαίος λόγιος και στοχαστής, αλλά έχω ήδη πάρα πολλά αδιάβαστα βιβλία στα ράφια μου που απαιτούν την προσοχή μου, μια διαρκή, κατηγορηματική υπενθύμιση του πόσο αργός και τεμπέλης αναγνώστης είμαι.
Και η Ταϊβάν; Δεν νομίζω ότι θέλω να χάσω χρόνο ασχολούμενος με το πλαίσιο ή τις παραμέτρους που θέτουν οι Αμερικανοί – συμπεριλαμβανομένων και των Ταϊβανέζων – για αυτό που ουσιαστικά είναι μια οικογενειακή υπόθεση. Είμαι ένας απλός άνθρωπος, με μια απλή λύση στο πρόβλημα που τίθεται από τον τίτλο του βιβλίου του: Αναγνώρισε ότι η Ταϊβάν ανήκει στην Κίνα και υπήρξε πάντα κινεζική επικράτεια. Αυτό είναι όλο! Ή μην το αναγνωρίζεις, αλλά απλώς αγνόησέ το. Κάνε τη δουλειά σου.
Λόγω της μακράς τραγικής ιστορίας της σύγχρονης Κίνας, που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον δυτικό ιμπεριαλισμό, του οποίου η κληρονομιά συνεχίζεται μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι και στις δύο πλευρές του Στενού της Ταϊβάν θα χρειαστούν χρόνο για να προσαρμοστούν στην επανένωση. Αυτό θα περιλαμβάνει κάποια αμοιβαίες παραχωρήσεις, πολλή καλή θέληση, συμβιβασμούς και εγγυήσεις. Αλλά, είτε λειτουργήσει είτε όχι, είναι όλο κινεζική υπόθεση, και καθόλου δυτική. Οπότε, μείνετε έξω. Πρόβλημα λύθηκε.
Κάπως όμως, δεν νομίζω ότι ο Freymann θα συμφωνούσε με τη λύση μου. Αναμφίβολα θα με θεωρήσει αφελώς, εθνικιστή, ακόμη και σωβινιστή. Ίσως.
Απλώς μαθαίνω από τη Δύση, ωστόσο. Μεγάλο μέρος του δυτικού κόσμου έχει κάνει τα πάντα για να προσαρμοστεί στις ανανεωμένες διεκδικήσεις ασφάλειας και εδαφικής κυριαρχίας της Ουάσινγκτον σε ολόκληρο το δυτικό ημισφαίριο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν πλέον να σκοτώνουν ατιμώρητα στην Καραϊβική, να εισβάλλουν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, να διεκδικούν έλεγχο στην Γροιλανδία και τον Καναδά. Στην πραγματικότητα, το έκανε πάντα σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά ο Πρόεδρος Donald Trump δεν ασχολείται πλέον να κρύβει τις βρώμικες πράξεις με προσποιητή ευγένεια. Απερίσκεπτος αλλά ειλικρινής!
Η Εθνική Στρατηγική Άμυνας του Πενταγώνου για το 2026 το έχει εξηγήσει όλα χρήσιμα: «Θα υπερασπιστούμε ενεργά και ατρόμητα τα συμφέροντα της Αμερικής σε όλο το δυτικό ημισφαίριο. Θα εγγυηθούμε την αμερικανική στρατιωτική και εμπορική πρόσβαση σε βασικά εδάφη, ιδιαίτερα στη Διώρυγα του Παναμά, στον Κόλπο της Αμερικής και στη Γροιλανδία».
Ακόμη και ο Καναδάς, ιδιαίτερα ο Καναδάς, δεν γλιτώνει.
«Θα συνεργαστούμε με καλή πίστη με τους γείτονές μας, από τον Καναδά μέχρι τους εταίρους μας στην Κεντρική και Νότια Αμερική, αλλά θα διασφαλίσουμε ότι θα σεβαστούν και θα κάνουν το μερίδιό τους για να υπερασπιστούν τα κοινά μας συμφέροντα. Και εκεί που δεν το κάνουν, θα είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε εστιασμένη, αποφασιστική δράση που προάγει ουσιαστικά τα αμερικανικά συμφέροντα», αναφέρεται.
«Ο αμερικανικός στρατός είναι έτοιμος να την επιβάλει με ταχύτητα, δύναμη και ακρίβεια, όπως είδε ο κόσμος στην Επιχείρηση ABSOLUTE RESOLVE». Αυτή η επιχείρηση με κεφαλαία γράμματα αναφέρεται στην παράνομη εισβολή στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου της και της συζύγου του.
Αυτό είναι το Δόγμα “Donroe”, ή αυτό που το Πεντάγωνο αποκαλεί πιο επίσημα το “Trump Corollary to the Monroe Doctrine”: «Επαναφορά της αμερικανικής στρατιωτικής κυριαρχίας στο δυτικό ημισφαίριο. Θα τη χρησιμοποιήσουμε για να προστατεύσουμε την πατρίδα μας και την πρόσβασή μας σε βασικά εδάφη σε όλη την περιοχή.
«Θα αρνηθούμε επίσης την ικανότητα των αντιπάλων να τοποθετούν δυνάμεις ή άλλες απειλητικές δυνατότητες στο ημισφαίριό μας. Αυτό είναι το Trump Corollary στο Δόγμα Monroe – μια λογική και ισχυρή επαναφορά της αμερικανικής ισχύος και προνομίων σε αυτό το ημισφαίριο, σύμφωνα με τα συμφέροντα των Αμερικανών».
Εάν οι ΗΠΑ μπορούν να διεκδικήσουν ολόκληρο το δυτικό ημισφαίριο, η Κίνα έχει πολύ πιο νόμιμη αξίωση για την Ταϊβάν.
Όμως, δεν είναι μόνο αυτό. Εδώ είναι ένα άλλο μάθημα που πήρα από τη Δύση. Μεγάλο μέρος του δυτικού κόσμου αποδέχεται πλέον σιωπηρά τη γενοκτονία και την εθνοκάθαρση του αυτόχθονους παλαιστινιακού λαού από το Ισραήλ. Τόσα για τις δυτικές αξίες.
Εάν οι Εβραίοι μπορούν να διεκδικήσουν δικαιώματα γης για τη λεγόμενη “Μεγάλη” Ισραήλ, βασιζόμενοι σε βιβλικές περιοχές που υποσχέθηκε ο Θεός, νομίζω ότι οι Κινέζοι μπορούν νόμιμα να ανακτήσουν, μέσω του διεθνούς δικαίου, ένα κινεζικό νησί του οποίου το σύνταγμα αναγνωρίζει την “μία Κίνα” ως τη Δημοκρατία της Κίνας.
Τώρα, αυτό με οδηγεί στον ισχυρισμό του Freymann για πρωτοτυπία ή διορατικότητα, τουλάχιστον σύμφωνα με τον δημοσιογράφο του βιβλίου του, ο οποίος μου είπε ότι «ο Freymann ανατρέπει την καθιερωμένη σκέψη για την κρίση της Ταϊβάν. Η συναίνεση της Ουάσινγκτον οραματίζεται μια εισβολή τύπου D-Day, αλλά αυτό χάνει εντελώς την πραγματική απειλή».
Είμαι αρκετά σίγουρος ότι έγραψα κάτι σχετικό για αυτό εδώ τον Δεκέμβριο, και δεν ήμουν καν πρωτότυπος. Οι ασκήσεις του κινεζικού στρατού γύρω από το νησί το έχουν καταστήσει σαφές, και ορισμένα δυτικά think tanks, όπως το Centre for Strategic and International Studies με έδρα την Ουάσινγκτον, έχουν κάνει παρόμοιες παρατηρήσεις.
Παρόλα αυτά, αξίζει να επαναληφθεί, και παραθέτω τον Freymann από μια συνέντευξη για την προώθηση του βιβλίου του.
«Είμαστε εμμονικοί με τις εισβολές τύπου D-Day και χάνουμε τον πραγματικό κίνδυνο: την έλλειψη προετοιμασίας μας για οικονομικό πόλεμο», δήλωσε.
«Το βιβλίο προτείνει το “Avalanche Decoupling”, μια συντονισμένη προσπάθεια με συμμάχους για να αρχίσουν να μετακινούν κρίσιμες αλυσίδες εφοδιασμού εκτός Κίνας, αποφεύγοντας τον πανικό και τον ανεξέλεγκτο πληθωρισμό. Πρέπει να ξεκινήσουμε αυτό τώρα, πριν από μια κρίση.
«Δεύτερον, χρειαζόμαστε “Δομημένη Ασάφεια”. Η Ουάσινγκτον θα πρέπει να προειδοποιήσει τον Xi Jinping ότι δεν θα καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια αν πνίξει την Ταϊβάν. Αν προσπαθήσει να διαβρώσει το status quo, θα λάβουμε αναλογικά μέτρα για να εμβαθύνουμε τη σχέση μας με την Ταϊβάν. Πρέπει να του δείξουμε ότι η επιθετικότητα της γκρίζας ζώνης δεν συμφέρει».
Βλέπεις, σου είπα ότι δεν θα συμφωνούσε με τη λύση μου για την Ταϊβάν. Διάβασε ξανά: «Η Ουάσινγκτον θα πρέπει να προειδοποιήσει τον Xi Jinping ότι δεν θα καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια αν πνίξει την Ταϊβάν».
Αλλά γιατί όχι; Η Ουάσινγκτον περιμένει από τον κόσμο, και τη Δύση, να καθίσουν με σταυρωμένα τα χέρια ενώ «πνίγει» το δυτικό ημισφαίριο· και να καθίσουν με σταυρωμένα τα χέρια και να αποδεχτούν ότι το Ισραήλ διαπράττει την τελευταία πράξη του δυτικού αποικιακού-αποίκου ιμπεριαλισμού εναντίον των ιθαγενών στην Παλαιστίνη.
Να γιατί το Πεκίνο δεν θέλει μια εισβολή D-Day: Επειδή θα ισοπέδωνε μεγάλο μέρος της Ταϊβάν. Λυπάμαι, αλλά οι Κινέζοι δεν είναι Ισραηλινοί και δεν θέλουν να μετατρέψουν την Ταϊβάν σε Γάζα.
Δεν ξέρω για σένα, αλλά η Κίνα έχει πολύ πιο νόμιμη αξίωση πάνω στην Ταϊβάν από ό,τι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ σε οποιαδήποτε λωρίδα γης αντίστοιχα στο δυτικό ημισφαίριο και στην Παλαιστίνη.
