Το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Sundance ξεκίνησε επίσημα, με τη θλίψη για την απώλεια του ιδρυτή Robert Redford και τη μετακόμισή του από την επί πολλά χρόνια έδρα του, Park City, πιθανότατα να επισκιάζουν οποιεσδήποτε συζητήσεις για την πρώτη πρεμιέρα αφήγησης. Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που το φεστιβάλ ξεκινά με έναν… ψίθυρο, ωστόσο, υπάρχει μια ιδιαίτερη απογοήτευση όταν μια ταινία όπως το “Carousel” προβάλλεται σε ένα φεστιβάλ όπως το Sundance.
Πρόκειται για ένα είδος μικρού, εστιασμένου σε χαρακτήρες αμερικανικού ανεξάρτητου κινηματογράφου που αποτελεί την “ψυχή” του φεστιβάλ εδώ και σχεδόν 50 χρόνια. Καθώς το σύστημα έχει επεκταθεί σε ορισμένους τομείς και συρρικνωθεί σε άλλους, τέτοιου είδους ταινίες συχνά δυσκολεύονται να διακριθούν πέρα από το Park City. Το 2023, μια ήσυχη, αποστομωτική και απόλυτα Sundance ταινία, το “A Little Prayer”, έκανε πρεμιέρα αλλά κυκλοφόρησε μόλις στα τέλη του περασμένου καλοκαιριού και την είδαν ελάχιστοι. Ο κόσμος δεν είναι ευγενικός προς ταινίες όπως το “Carousel” αυτή τη στιγμή και, παρόλο που θα ήθελα πολύ να δω αυτό το συγκεκριμένο υποείδος να ανθίζει όπως συνέβαινε στα ’90s και τα ’00s, είναι δύσκολο να εκφράσω ισχυρά συναισθήματα.
Αυτό τελικά αποτελεί πρόβλημα για μια ταινία που επικεντρώνεται στην ένταση και το μεγαλείο της αγάπης, τόσο της χαμένης όσο και της ευρεθείσας, όπου τα συναισθήματα θα έπρεπε να βρίσκονται στο προσκήνιο. Η σεναριογράφος-σκηνοθέτης Rachel Lambert θέλει να μας μαγέψει και γεμίζει την ταινία της με πλούσιες, καθηλωτικές μουσικές επιλογές (κάποια αμφίβολης ποιότητας μίξη ήχου συχνά σημαίνει ότι κάποια τραγούδια είναι υπερβολικά απορροφητικά) και λαχταριστές, στοργικές λήψεις της φύσης. Η επιμονή της ανταμείβει – κάποιες φορές. Η τελευταία της ταινία, το “Sometimes I Think About Dying” του Sundance 2024, διέθετε μια παρόμοια αισθητηριακή ομορφιά, με και τις δύο ταινίες να αποτυπώνουν τη μαγευτική έλξη μιας συγκεκριμένης πράσινης ζωής σε μικρή πόλη. Ωστόσο, μόνο τόσα μπορούν να επιτευχθούν μόνο μέσω της σκηνοθεσίας και, όσο κι αν προσπαθεί να μας παρασύρει στην ιστορία της μέσω της οπτικής και ακουστικής της δουλειάς, το ασταθές και ατελές σενάριό της απλώς δεν απαιτεί την προσοχή που πιστεύει ότι αξίζει.
Οι ηθοποιοί της προσπαθούν να μας πείσουν ότι υπάρχει κάτι παραπάνω κάτω από την επιφάνεια. Ο Chris Pine, ο οποίος έχει περιπλανηθεί λίγο τελευταία, κάνει μια ελκυστική περίπτωση για μια καριέρα σε μικρότερες, πιο “ομιλητικές” παραγωγές, υποδυόμενος πειστικά έναν συναισθηματικά περιορισμένο γιατρό που χάνεται στα 40 του. Η κόρη του (η Abby Ryder Fortson από το “Are You There God, It’s Me Margaret”) παλεύει με τον θυμό και το άγχος, το ιατρείο του (όπου συνεργάζεται με τους Sam Waterston και Heléne Yorke από το “The Other Two”, και οι δύο υποαπασχολούμενοι) αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, και μετά υπάρχει η επανεμφάνιση ενός χαμένου έρωτα (Jenny Slate) που μπορεί ή μπορεί να μην τον οδηγήσει στην ευτυχία που του λείπει.
Είναι ένα “Sundance 101”, το οποίο δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά η Lambert είναι υπερβολικά διστακτική για να μας κρατήσει στις ζωές των χαρακτήρων της για περισσότερο από σύντομες, συχνά ενοχλητικά επίπεδες στιγμές. Είναι δύσκολο να γνωρίζουμε τι πρέπει να κρατήσουμε, με τη Lambert να κάνει το κλασικό λάθος της σύγχυσης του “υπο-γραμμένου” με το “διακριτικό”. Και καθώς η δύναμη των σκηνοθετικών της ικανοτήτων αρχίζει να ξεθωριάζει, καταλήγουμε με ένα σενάριο γεμάτο χαρακτήρες που δεν γνωρίζουμε πραγματικά ούτε νοιαζόμαστε. Υπάρχει μια αποτελεσματικά παρατεταμένη και ακατάστατη διαμάχη μεταξύ του κεντρικού ζεύγους στην τελευταία πράξη, αλλά την παρακολουθούμε σαν να κατασκοπεύουμε ένα ζευγάρι σε ένα εστιατόριο, μαγεμένοι από την ένταση των συναισθημάτων (είναι εξαιρετικά καλοερμηνευμένο), αλλά αβέβαιοι για το τι πραγματικά συζητούν. Σχεδόν μοιάζει με μια αδέξια συμπυκνωμένη μίνι-σειρά με σκηνές και χαρακτήρες κομμένους για εξοικονόμηση χρόνου. Και όσο άνετα και αν αισθάνονται ο Pine και η Slate μεταξύ τους (έχουν αρκετή χημεία για μια καλύτερη ταινία), απλώς δεν είμαστε σίγουροι ποιοι είναι αυτοί που παρακολουθούμε.
Εναπόκειται σε εμάς να συμπληρώσουμε τα πολλά κενά, αλλά είναι δύσκολο να βρούμε την ενέργεια να συνεχίσουμε να ασχολούμαστε, καθώς μια απάθεια αναδύεται από την οθόνη και εισχωρεί στο κοινό. Η Lambert βρίσκει ενδιαφέροντες κόμπους (η ώθηση και η έλξη της ανατροφής του παιδιού κάποιου άλλου, η επεξεργασία της νεανικής εγκατάλειψης του ρομαντισμού ως ώριμος ενήλικας), αλλά δεν μπορεί να βρει ένα συναισθηματικά ικανοποιητικό μέρος για να τους οδηγήσει, και ένα επικά υπερβολικό ρομαντικό φινάλε μας αφήνει εντελώς αν-γοητευμένους. Το “Carousel”, όπως πολλές αδιάφορες ταινίες του Sundance, γυρίζει γύρω-γύρω αλλά δεν έχει πού να πάει.
Το “Carousel” προβάλλεται στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Sundance και αναζητά διανομή.
