Το βρετανικό συγκρότημα Blue, γνωστό για τις επιτυχίες του στις αρχές της δεκαετίας του 2000, επανέρχεται με το έβδομο άλμπουμ του, “Reflections“. Το συγκρότημα, μετά την επανένωσή του το 2011, φαίνεται να επιθυμεί να επιστρέψει στις μέρες της δόξας του, μια εποχή που θυμάται κανείς με αναφορά σε “Met bar table service”, όπου οι γυναίκες απολαμβάνουν “λίγη σαμπάνια” και οι άνδρες “μια ωραία κρύα μπύρα”.

Ωστόσο, μουσικά, το “Reflections” παρουσιάζει μια πιο αδύναμη αναπαράσταση του τότε πιο ροκ υβριδίου τους, που συνδύαζε pop, hip-hop και R&B. Θυμίζει το “low ride” anthem του 2002, “Fly By II”, αλλά με έναν προϋπολογισμό πολύ πιο περιορισμένο. Η προσπάθεια να αντλήσουν από τη σύγχρονη pop τάση της νοσταλγίας είναι εμφανής, όμως, αντί να ανακαλούν αυτό που έκανε τα Blue να ξεχωρίζουν αρχικά, το “Reflections” συχνά μοιάζει περισσότερο με φόρο τιμής σε άλλα διαχρονικά boybands.

Στα 13 κομμάτια του άλμπουμ, ο ρυθμός παραμένει κυρίως μέτριος. Το “Candlelight Fades”, που παρομοιάζεται με “Westlife on a bad day”, αποτελεί ένα ιδιαίτερο σημείο χαμηλής έμπνευσης. Κομμάτια όπως τα “One Last Time” και “The Day the Earth Stood Still” παρουσιάζονται με ζήλο, αλλά θυμίζουν την εποχή “Patience” των Take That. Το εναρκτήριο “The Vow”, αν και ευχάριστα επικό, υπονομεύεται από στίχους που απέχουν από το ύφος του Gary Barlow, όπως: “You’re a sweet child of mine / You’re like a grape to my vine”.

Με πολλαπλές αναφορές στην ιστορία του συγκροτήματος, το ακουστικό κλείσιμο “Find That Feeling” εκλιπαρεί για μια ευκαιρία επιστροφής στην αρχή, “να είμαστε νέοι και να είμαστε ανόητοι”. Το “Reflections” σε κάνει να εύχεσαι να είχαν επικεντρωθεί περισσότερο στο δεύτερο σκέλος.