Η ζωή ενός γονέα είναι ένα συνεχές τρενάκι του λούνα παρκ, γεμάτο απρόοπτες στιγμές που άλλοτε μας γεμίζουν χαρά και άλλοτε μας εξαντλούν. Από το παιχνίδι με τους μικρούς μας ήρωες μέχρι την αντιμετώπιση επειγόντων περιστατικών, όπως η «κατάρρευση» από τον καναπέ ή η ξαφνική ανάγκη για τουαλέτα, κάθε λεπτό απαιτεί διαφορετική προσέγγιση. Αυτή η καθημερινή μάχη απαιτεί άριστες ικανότητες προγραμματισμού και ιεράρχησης, καθώς και την ικανότητα να λέμε «όχι» όταν χρειάζεται, να αφιερώνουμε χρόνο για παιχνίδι, αλλά και να αναγνωρίζουμε πότε χρειαζόμαστε μια στιγμή για τον εαυτό μας, είτε για ξεκούραση είτε για μια βόλτα.

Η πρωινή βιασύνη, συχνά ένα από τα πιο δύσκολα σημεία της ημέρας, όπου τα ρούχα πρέπει να φορεθούν, τα δόντια να πλυθούν και το πρωινό να φαγωθεί, μπορεί να δημιουργήσει εντάσεις, ιδίως όταν οι γονείς δεν έχουν κοιμηθεί αρκετά. Η συμβουλή της Sarah Ockwell-Smith, ειδικού σε θέματα γονεϊκότητας, είναι να προετοιμάζουμε τα παιδιά ψυχικά. «Σκεφτείτε από πριν: Τι μπορώ να κάνω για να κάνω αυτό το πράγμα πιο εύκολο για μένα ή για το παιδί μου;» αναφέρει. Διαφορετικά, «βρισκόμαστε σε πανικό και όλα γίνονται βιαστικά, με αποτέλεσμα τα παιδιά να αντιστέκονται».

Σύμφωνα με την Ockwell-Smith, μια απλή λύση είναι να προσθέσουμε «μια επιπλέον ώρα στην ημέρα μας». Αυτό, αν και δύσκολο με λίγες ώρες ύπνου, μπορεί να μετατρέψει το πρωινό σε μια ήρεμη εμπειρία. «Ένα ήρεμο πρωινό γεύμα μαζί, μισή ώρα παιχνιδιού και μετά όλα γίνονται πιο αργά και πιο εύκολα. Και παρόλο που είναι εφιαλτικό να σηκώνεσαι νωρίτερα, θα νιώθεις πολύ καλύτερα», εξηγεί.

Η Δρ. Martha Deiros Collado, κλινική ψυχολόγος, τονίζει ότι η ύπαρξη μιας «ρουτίνας που γίνεται προβλέψιμη κάνει τα πράγματα πιο ομαλά για όλους». Ωστόσο, δεν χρειάζεται να είναι περίπλοκη. «Αρκεί να περιλαμβάνει σταθερές ώρες αφύπνισης, δείπνου και ύπνου», προσθέτει.

Ωστόσο, η υπερβολική οργάνωση μπορεί να γίνει πηγή άγχους. Η Collado υπογραμμίζει την ανάγκη για «ευελιξία μέσα σε μια καλή ρουτίνα». Μερικές φορές, η ζωή φέρνει ανατροπές, όπως ασθένειες ή κακός ύπνος, που απαιτούν προσαρμογή. Σε αυτές τις περιπτώσεις, «πρέπει να αποδεχτούμε ότι το “αρκετά καλό” δεν σημαίνει να κάνεις τα πάντα. Σημαίνει να κάνεις ό,τι μπορείς, όταν μπορείς. Τις μέρες επιβίωσης, εκτιμήστε ότι καλύψατε τις βασικές ανάγκες».

Πότε είναι δύσκολο να διακρίνεις τα απαραίτητα από τα επιθυμητά, το καλό από το «αρκετά καλό». Η Collado προτείνει να εστιάζουμε στις «πραγματικές ανάγκες»: «Πρέπει να ταΐσω τα παιδιά μου, αλλά πρέπει να ταΐσω κι εμένα. Τα παιδιά μου χρειάζεται να πάνε σχολείο και εγώ στη δουλειά». Οι επιθυμίες, αντίθετα, είναι «έξτρα». Αν μια προγραμματισμένη δραστηριότητα δεν είναι εφικτή, «απλά λέμε “εντάξει”».

Μια λύση για περισσότερο ελεύθερο χρόνο είναι η έκθεση σε περιβάλλοντα όπου τα παιδιά μπορούν να αλληλεπιδρούν με άλλα παιδιά, όπως πάρκα ή παιδικές χαρές. Η Elena Bridgers, συγγραφέας, αναφέρει ότι «η ανατροφή των παιδιών είναι συλλογική», παραπέμποντας στην ιδέα «χρειάζεται ένα χωριό». Για να το αναπαράγουμε, προτείνει δημόσιους χώρους φιλικούς προς τα παιδιά.

Η Bridgers καθησυχάζει τους γονείς: «Λιγότερο είναι περισσότερο». Τα παιδιά χρειάζονται «ευαίσθητη, προσαρμοσμένη φροντίδα και κοινωνική διέγερση», όχι απαραίτητα παιχνίδι από εμάς. Αντίθετα, «μπορείτε να τους αναθέσετε μια εργασία», κάτι που είναι «καλό για τη μάθηση και την ανάπτυξή τους».

Η τήρηση ορίων είναι επίσης σημαντική. Η Ockwell-Smith προτείνει να αναρωτηθούμε: «Γιατί το κάνω αυτό; Έχει πραγματικά σημασία αν πηδούν στον καναπέ;» Τα όρια ασφάλειας είναι απόλυτα, αλλά άλλα μπορεί να είναι ευέλικτα. Η Collado αναφέρει τα «υπνοδωμάτια, τα πρωινά γεύματα, τα μπάνια» ως παραδείγματα.

Η Olivia Edwards, σύμβουλος γονεϊκότητας, προτείνει τη χρήση φράσεων που δίνουν στα παιδιά αίσθηση αυτονομίας: «Αναρωτιέμαι πώς μπορούμε να τελειώσουμε αυτό και να φύγουμε για το σχολείο στην ώρα μας;» ή «Ποιο είναι το σχέδιό σου για να βάλουμε αυτό στην άκρη, να γυρίσουμε σε αυτό αργότερα και να κατεβούμε να βάλουμε τα παπούτσια μας;»

Η Collado συνιστά τη χρήση γλώσσας που «ενθαρρύνει τη συμμετοχή». Αντί να λέτε «πρέπει να βιαστούμε για να πάμε στη δουλειά», προσπαθήστε να δημιουργήσετε ένα κοινό εγχείρημα: «Πόσο γρήγορα μπορείς να πάρεις τα παπούτσια σου; Μπορείς να φτάσεις στην πόρτα πριν από εμένα;» Μεγαλύτερα παιδιά, «πρέπει να νιώθουν ότι τους ακούμε… συζητήστε, διαπραγματευτείτε…»

Όταν τα πράγματα πάνε στραβά, η έννοια της «ρήξης και επιδιόρθωσης» βοηθά στην επανασύνδεση. Για μικρά παιδιά, μπορεί να είναι «η συγγνώμη, μια μεγάλη αγκαλιά και το παιχνίδι». Για μεγαλύτερα, «η προγραμματισμένη μέρα με τον έφηβο για κάτι διασκεδαστικό».

Η Edwards τονίζει τη σημασία της «αυτοφροντίδας» και της «ενσυναίσθησης». «Αν αισθάνεστε ότι η υπομονή σας εξαντλείται, είναι σημάδι ότι πρέπει να δώσετε προτεραιότητα σε χώρο και χρόνο για τον εαυτό σας». Το να πίνετε κρύο νερό μπορεί να βοηθήσει στην ηρεμία του νευρικού συστήματος.

Η Collado υπογραμμίζει ότι «το να είσαι μητέρα δεν σημαίνει να είσαι μάρτυρας». «Τα παιδιά έχουν καλύτερη ανάπτυξη όταν βλέπουν τους γονείς τους ως ολοκληρωμένους ανθρώπους».

Η Ockwell-Smith προτείνει την «αυτο-καλοσύνη», η οποία «δεν απαιτεί χρόνο, χρήματα ή διαχωρισμό από τα παιδιά». Είναι απλώς «το να λες στον εαυτό σου, “αυτό είναι δύσκολο επειδή είναι πραγματικά δύσκολο, όχι επειδή είμαι κακή μητέρα”». Πρόκειται για «το να φέρεσαι στον εαυτό σου όπως θα φερόσουν στα παιδιά σου».