Το “Stranger Things” κλείνει σχεδόν μια δεκαετία παρουσίας, έχοντας οικοδομήσει μια μυθολογία που έχει γίνει τόσο δυσνόητη, που η προσπάθεια εξήγησής της θα απαιτούσε ολόκληρο τον όγκο λέξεων και θα εξαντλούσε κάθε διάθεση. Παρόλα αυτά, η νέα, προτελευταία παρτίδα επεισοδίων προσπαθεί επιτυχώς να δώσει μια εξήγηση. Το περιεχόμενο αυτών των επεισοδίων μπορεί να κατηγοριοποιηθεί σε τρεις βασικούς τομείς: δράση, διάλογο και ερμηνεία.
Η δράση είναι καταιγιστική και διασκεδαστική, πιθανότατα ο κύριος λόγος που οι θεατές παρακολουθούν τη σειρά. Ο διάλογος, ωστόσο, είναι λιγότερο επιτυχημένος, καθώς αναγκάζει τους χαρακτήρες να σταματούν και να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, παρόλο που θα έπρεπε να συγκεντρώνονται στην επικείμενη κατάρρευση του κόσμου.
Ο τρίτος τομέας, η ερμηνεία, κυριαρχεί. Το “Stranger Things” αρχικά σχεδιάστηκε ως αυτόνομη παραγωγή, αλλά η επιτυχία του οδήγησε τους Duffer Brothers να προσθέτουν διαρκώς νέες πλοκές για να διατηρήσουν τη σειρά ζωντανή. Τα πράγματα έχουν περιπλέξει τόσο πολύ, που περίπου το 40% της σειράς αφιερώνεται στην επανάληψη γεγονότων και εξηγήσεων, σαν οι χαρακτήρες να υπενθυμίζουν ο ένας στον άλλον τι συμβαίνει. Σε ένα από τα νέα επεισόδια, η Maya Hawke χρειάζεται να διακόψει τα πάντα για να εξηγήσει με αργό ρυθμό και με τη χρήση βοηθημάτων την πλοκή, σαν να απευθύνεται σε παιδιά, κάτι που δεν προσδίδει ψυχαγωγία.
Περισσότερη ιστορία προστίθεται συνεχώς. Η ουσία αυτών των επεισοδίων είναι ότι ο “Ανάποδος Κόσμος” (Upside Down), η σκοτεινή παράλληλη διάσταση στην καρδιά της σειράς, δεν είναι στην πραγματικότητα παράλληλη. Αποδεικνύεται ότι είναι μια σκουληκότρυπα προς μια ακόμη χειρότερη διάσταση, και ο Vecna, ένας χαρακτήρας που μοιάζει με έναν συνδυασμό Grinch και μιας ανεξάρτητης σκηνής από εμπορικό καθαρισμού εντέρων, προσπαθεί να την κλείσει για να καταλάβει τον κόσμο.
Οι νεαροί ήρωες, με το ανδρικό καστ πλέον να έχει κατά κύριο λόγο “Αδαμ’s apple”, πρέπει να τον σταματήσουν. Κάποιοι βρίσκονται στον πραγματικό κόσμο, άλλοι στον Ανάποδο Κόσμο, και κάποιοι σε έναν μυστικό κόσμο αναμνήσεων κρυμμένο μέσα στον Ανάποδο Κόσμο. Για ακατανόητο λόγο, δύο από αυτούς παγιδεύονται σε ένα δωμάτιο που γεμίζει αργά με γιαούρτι.
Το γεγονός ότι τίποτα από αυτά δεν είναι ανυπόφορο είναι σχεδόν θαυματουργό. Το “Stranger Things” είναι από εκείνες τις σειρές που, όταν τα βρίσκει όλα στη σωστή κατεύθυνση, είναι απολαυστικό. Πρόκειται για ένα μεγαλοπρεπές, “γκάζι στο τέρμα” θέαμα, όπου τα πάντα είναι στην υπερβολή. Οι σκηνές δράσης είναι όμορφα χορογραφημένες. Η νοσταλγία παραμένει εξαιρετικά αποτελεσματική. Τα συναισθήματα σπάνια πέφτουν κάτω από το επίπεδο της όπερας. Σε κάθε δευτερόλεπτο, το “Stranger Things” είναι εκπληκτικό.
Ωστόσο, η στρατηγική κυκλοφορίας της πέμπτης σεζόν έχει ένα μειονέκτημα: δίνει χρόνο στους θεατές ανάμεσα στα επεισόδια για να σκεφτούν. Είχαμε έναν μήνα να αφομοιώσουμε την προηγούμενη παρτίδα, και μια εβδομάδα πριν το φινάλε. Μόλις αρχίσει κανείς να εφαρμόζει λογική στη σειρά, το όλο εγχείρημα καταρρέει.
Παρατηρεί κανείς ότι σχεδόν κάθε χαρακτήρας γίνεται σημαντικά πιο ή λιγότερο έξυπνος ανά πάσα στιγμή, ανάλογα με τις ανάγκες της πλοκής. Ξεκινάει κανείς να μετράει όλους τους χαρακτήρες και συνειδητοποιεί ότι περισσότεροι από τους μισούς είναι δραματικά περιττοί. Συνειδητοποιεί πόσο μεγάλα και κουρασμένα φαίνονται τα παιδιά, και ότι η παράβλεψη της Winona Ryder είναι αδικαιολόγητη.
Συνήθως, σε αυτό το ύστερο στάδιο μιας σημαντικής δραματικής σειράς, τα πράγματα συμμαζεύονται. Περιττοί χαρακτήρες και άχρηστες πλοκές αφαιρούνται, ώστε το φινάλε να μπορεί να παραδοθεί με μέγιστη δύναμη. Σκεφτείτε το “Breaking Bad”, που απέκλεισε τα πάντα για να επικεντρωθεί το τελευταίο επεισόδιο στον Walter White να διευθετεί τις τελευταίες του εκκρεμότητες. Σκεφτείτε τους “Sopranos”, που συστηματικά σκότωναν χαρακτήρες για να μας προετοιμάσουν για τη μοίρα του Tony στο φινάλε. Ακόμα και το “Mad Men” εγκατέλειψε τη γυαλιστερή βιομηχανία διαφήμισης για να επικεντρωθεί στην προσωπική κατάρρευση και αποκατάσταση του Don Draper.
Όχι όμως το “Stranger Things”. Όπως έχουν τα πράγματα, το φινάλε έχει ένα βουνό “διοικητικής εργασίας” να διαχειριστεί. Ο Vecna πρέπει να ηττηθεί. Παιδιά πρέπει να σωθούν. Ο κόσμος πρέπει να σωθεί. Οι κακοί επιστήμονες – που ξεκίνησαν όλο αυτό, θυμηθείτε – πρέπει να σταματήσουν. Και μετά, όταν όλα αυτά έχουν τελειώσει, πρέπει κάπως να βρεθούν πιστευτικές και διακριτές συναισθηματικές καταλήξεις για (αν μέτρησα σωστά) 17 χαρακτήρες. Υπάρχει τόση πολλή δουλειά να γίνει σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, που είναι ακατανόητο πώς οι Duffer μπορούν να δώσουν ένα ικανοποιητικό τέλος σε μια τόσο αχανή μάζα. Πάντως, έχουν συμβεί και πιο παράξενα πράγματα. Ας τα ξαναπούμε την επόμενη εβδομάδα. Το “Stranger Things” προβάλλεται στο Netflix.
