Η χρονιά που πέρασε άφησε το στίγμα της στον κόσμο της τέχνης, με εκθέσεις που άγγιξαν το κοινό, προκάλεσαν προβληματισμό και ανέδειξαν τη διαχρονική δύναμη της δημιουργικότητας. Από την αμφιλεγόμενη ομορφιά του “Ερωτιδέα” του Καραβάτζιο στη Wallace Collection του Λονδίνου, μέχρι τις “Μεγάλες Πληγωμένες Όψεις” της Jenny Saville στην National Portrait Gallery, οι εκθέσεις του έτους προσέφεραν ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων και ερμηνειών.
Στο Tate Modern, ο Πικάσο επανήλθε με το “Theatre Picasso”, μια παράσταση που αποτίει φόρο τιμής στις avant-garde ρίζες του, ενώ η Royal Scottish Academy στο Εδιμβούργο παρουσίασε τα “Fifty Years” του Andy Goldsworthy, μεταφέροντας τη φύση στην καρδιά της πόλης. Η Whitechapel Gallery τίμησε έναν ξεχασμένο ιδιοφυή καλλιτέχνη, ενώ η National Gallery παρουσίασε τη “Siena: The Rise of Painting”, μια έκθεση που φωτίζει την απαρχή της Αναγέννησης.
Το Βρετανικό Μουσείο μάγεψε με την έκθεση “Ancient India”, επαναπροσδιορίζοντας την αντίληψη της φόρμας, ενώ η Serpentine Gallery στο Λονδίνο γιόρτασε τον Peter Doig με το “House of Music”, μια έκθεση που μετατράπηκε σε συναυλία. Η Diane Arbus, μέσα από το “Sanctum Sanctorum” στην David Zwirner, αποκάλυψε την ικανότητά της να διεισδύει στην ανθρώπινη ψυχή, ενώ το “Move 37” του Mat Collishaw έθεσε καίρια ερωτήματα για την τεχνητή νοημοσύνη.
Στη Raven Row, το έργο του Peter Hujar, “Eyes Open in the Dark”, αναδείχθηκε ως μια από τις κορυφαίες φωτογραφικές παρουσιάσεις, ενώ η Tate Britain φιλοξένησε την “Life, hilarious and hapless and interrupted” του Ed Atkins. Η Royal Academy παρουσίασε την “Kerry James Marshall: The Histories”, μια αναδρομή που επαναπροσδιορίζει την ιστορία της τέχνης.
Στο Παρίσι, το Fondation Louis Vuitton γιόρτασε τον Gerhard Richter με μια αναδρομική έκθεση που συνδύασε το συντηρητικό με το ριζοσπαστικό, ενώ η Turner Contemporary παρουσίασε την “Bridget Riley: Learning to See”, μια εξερεύνηση στην οπτική αντίληψη. Η Mimosa House φιλοξένησε την “Claire Fontaine: Show Less”, μια έκθεση που συνδύασε πολιτική διαμαρτυρία και καλλιτεχνική παρέμβαση.
Στον χώρο της φωτογραφίας, η Tate Britain τίμησε την Lee Miller, ενώ η National Portrait Gallery παρουσίασε το “The Face Magazine: Culture Shift”. Στο Birmingham, η Ikon Gallery παρουσίασε το “What Did You Want to See?” του Mahtab Hussain, διερευνώντας την ταυτότητα των νεαρών μουσουλμάνων ανδρών στη Βρετανία. Η Saatchi Gallery φιλοξένησε την “As We Rise: Photography from the Black Atlantic”, μια έκθεση που τόνισε τις διασυνδέσεις μέσω κοινών γεωγραφιών και ιστοριών.
Στο Jolly Farmers της Οξφόρδης, ο Phil Polglaze παρουσίασε το “Bog Jobs”, μια συλλογή φωτογραφιών από δημόσιες τουαλέτες, ενώ η Tramps στο Λονδίνο φιλοξένησε την “Merry Alpern: Dirty Windows”, μια αμφιλεγόμενη σειρά φωτογραφιών. Η Somerset House παρουσίασε την “Jennie Baptiste: Rhythm and Roots”, ενώ η Whitechapel Gallery την “Joy Gregory: Catching Flies With Honey”. Τέλος, η Hannah Barry Gallery παρουσίασε το “The Garden” της Harley Weir, μια συγκινητική εξερεύνηση της ζωής, της απώλειας και της θλίψης.
Επιπλέον, η Serpentine Gallery παρουσίασε ξανά τον Peter Doig με το “House of Music”, η Courtauld Gallery το “Wayne Thiebaud: American Still Life”, και η Sadie Coles HQ τον Arthur Jafa με το “Glas Negus Supreme”. Η McGlynn’s Staff Accommodation παρουσίασε την “Merry Alpern’s Dirty Windows”, ενώ η Tate Britain την “Ed Atkins”. Το Ashmolean Museum στην Οξφόρδη φιλοξένησε τα “Early Works” του Anselm Kiefer, και η Royal Academy την “Kerry James Marshall: The Histories”.
Η Cabinet στο Λονδίνο παρουσίασε το έργο του RIP Germain, ενώ η Whitworth στο Μάντσεστερ την “Santiago Yahuarcani: The Beginning of Knowledge”. Τέλος, το Nottingham Contemporary φιλοξένησε την “I Gusti Ayu Kadek Murniasih: Feels Strangely Good, Ya?”.
