Το 1965 αποτέλεσε ένα κινηματογραφικό σταυροδρόμι, με την Τζούλι Κρίστι να πρωταγωνιστεί σε δύο ταινίες που αντιπροσώπευαν διαφορετικές όψεις του πολιτισμού. Από τη μία, το “Darling” του Τζον Σλέσινγκερ, μια αποτύπωση του Swinging London, που αντανακλούσε τη μοντέρνα, λαμπερή και προοδευτική κουλτούρα της εποχής. Από την άλλη, το “Doctor Zhivago” του Ντέιβιντ Λιν, ένα ιστορικό έπος διάρκειας άνω των τριών ωρών, τόσο συντηρητικό και παλιομοδίτικο όσο το “Darling” ήταν προφητικό για το μέλλον. Η απήχηση και των δύο ταινιών εκείνη τη χρονιά, εν μέρει οφειλόμενη στον εκπληκτικό μαγνητισμό της Κρίστι, υπογράμμιζε την αίσθηση μιας εποχής που έδινε τη θέση της σε μια νέα, με ριζικές αλλαγές.

Αντανακλώντας αυτή τη μετάβαση, το “Doctor Zhivago” πραγματεύεται την ανατροπή της ιστορίας, όταν μια ομάδα επαναστατών μεταμορφώνει ένα άλλοτε σταθερό και οικείο περιβάλλον σε κάτι αγνώριστο. Ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Λιν, λίγα χρόνια μετά το “Lawrence of Arabia”, μοιάζει να βιώνει παρόμοια συναισθήματα με τον ήρωά του, Γιούρι Ζίβαγκο (Ομάρ Σαρίφ), έναν καταξιωμένο ποιητή του οποίου το έργο τίθεται στο περιθώριο μετά τη Ρωσική Επανάσταση. Παρά τις πολυάριθμες υποψηφιότητες και πέντε νίκες στα Όσκαρ, κυρίως σε τεχνικές κατηγορίες, οι κριτικοί της εποχής απέρριψαν την ταινία ως ένα άκαμπτο ρομάντζο, αποκομμένο από τις σκληρές πραγματικότητες της Ρωσίας στις αρχές του 20ού αιώνα. Ακόμη και μετά από 60 χρόνια, φαντάζει σαν αναμνηστικό μιας άλλης εποχής.

Ωστόσο, η ταινία διατηρεί μια μαγική αύρα, χάρη στην απαράμιλλη αίσθηση κλίμακας του Λιν. Η ερωτική ιστορία που επιβιώνει από τις ανατροπές του πολέμου και της μοίρας, καλύπτοντας την απόσταση από τη Μόσχα έως τα Ουράλια, ανυψώνεται από την οπτική του σκηνοθέτη. Αν και το “Doctor Zhivago” δεν αποτελεί την πιο ουσιαστική προσέγγιση της ρωσικής ιστορίας, ο Λιν εστιάζει στους απλούς ανθρώπους που παρασύρονται από ένα ρεύμα που δεν μπορούν να ελέγξουν. Αυτή η αδυναμία ελέγχου, αν και τρομακτική, προσδίδει μια βαθιά ρομαντική διάσταση στην αφήγηση. Οι ερωτικές ιστορίες που διαδραματίζονται σε ταραγμένο ιστορικό υπόβαθρο φέρουν μια αίσθηση επείγοντος και πάθους, που οι συνηθισμένες στιγμές αδυνατούν να αναπαράγουν. Τα φιλιά σε αυτές τις ταινίες είναι εκρηκτικά.

Τα διακυβεύματα για το “Doctor Zhivago” του Λιν ήταν σημαντικά χαμηλότερα από το αρχικό μυθιστόρημα του Μπόρις Πάστερνακ, το οποίο είχε προκαλέσει την οργή του Κομμουνιστικού Κόμματος, καθιστώντας αναγκαία τη μυστική του εξαγωγή από την ΕΣΣΔ το 1957. Ο Πάστερνακ, μάλιστα, δεν του επετράπη να παραλάβει το βραβείο Νόμπελ που κέρδισε ένα χρόνο αργότερα – το παρέλαβε τελικά ο γιος του το 1989. Συνεργαζόμενος ξανά με τον σεναριογράφο του “Lawrence of Arabia”, Ρόμπερτ Μπολτ, ο Λιν έδωσε στην ιστορική στιγμή την ανάλογη βαρύτητα, αποφεύγοντας όμως την πολιτική του ανάλυση, και επέδειξε μια ελαφρότητα που θύμιζε τις περιπέτειες του Τ.Ε. Λώρενς στην Οθωμανική έρημο. Με παρόμοιο τρόπο, ο Ζίβαγκο, σε μια πρώιμη σκηνή, παρακολουθεί αμέτοχος τη σφαγή ειρηνικών διαδηλωτών από τα τσαρικά δραγάντα, νιώθοντας αποκομμένος από τα γεγονότα.

Η ταινία, ξεκινώντας με μια συγκινητική πλοκή πλαισίωσης, όπου ο ετεροθαλής αδελφός του Ζίβαγκο (Άλεκ Γκίνες) ανακρίνει μια γυναίκα που πιστεύει ότι είναι η χαμένη κόρη του, μεταφέρεται στο 1913 στη Μόσχα, μια πόλη στα πρόθυρα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και της Ρωσικής Επανάστασης. Ο ορφανός Ζίβαγκο ζει άνετα ως γιατρός και καταξιωμένος ποιητής, αρραβωνιασμένος με την Τόνια (Τζέραλντιν Τσάπλιν), κόρη της οικογένειας που τον μεγάλωσε. Παράλληλα, η πανέμορφη 17χρονη Λάρα (Κρίστι) βρίσκεται παγιδευμένη στα αισθήματα του Βίκτορ Κομαρόφσκι (Ροντ Στάιγκερ), ενός πλούσιου και ισχυρού άνδρα που σχετίζεται και με τη μητέρα της. Ωστόσο, η καρδιά της Λάρα ανήκει στον Πάσα (Τομ Κούρτενεϊ), έναν ιδεαλιστή νεαρό Μπολσεβίκο, η αποφασιστικότητα του οποίου σκληραίνει μετά τη βίαιη αντίδραση της κυβέρνησης στο κίνημά του.

Η ταινία υπαινίσσεται αριστοτεχνικά την αναπόφευκτη μοίρα της σχέσης Ζίβαγκο και Λάρα, κρατώντας τους χωριστά για μεγάλο μέρος του πρώτου μέρους. Η συνάντησή τους γίνεται κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στα χαρακώματα, όπου ως γιατρός και νοσοκόμα περιθάλπουν τους τραυματίες. Παρότι παραμένουν πιστοί στην Τόνια και τον Πάσα αντίστοιχα, τα αισθήματά τους ο ένας για τον άλλον είναι συντριπτικά. Μόνο πίσω από τα παγωμένα παράθυρα ενός εγκαταλελειμμένου αρχοντικού στα Ουράλια, η αγάπη τους βρίσκει χώρο να ανθίσει, εμπνέοντας την πιο πολύτιμη συλλογή ποιημάτων του Ζίβαγκο.

Το “Doctor Zhivago”, με διάρκεια περίπου 200 λεπτών, πλαισιωμένο από ορχηστρικό εισαγωγικό μέρος και διάλειμμα, μοιάζει με ένα βαρύ κινηματογραφικό θηρίο, χωρίς την ευκινησία του “Lawrence of Arabia”, πόσο μάλλον την οικειότητα και την εξυπνάδα των “μικρότερων” ερωτικών ιστοριών του Λιν, όπως το “Brief Encounter”. Ωστόσο, η τεράστια παραγωγή, μαζί με τη σκηνοθεσία συγκρούσεων, όπως η επίθεση εναντίον διαδηλωτών ή οι χαοτικές πρώτες μέρες της κομμουνιστικής διακυβέρνησης, αποπνέουν μια πειστικότητα που μόνο ένα επικό έργο του Λιν θα μπορούσε να προσφέρει. Ο Ζίβαγκο, παρά τη συμπάθειά του προς τους επαναστάτες, αντιδρά και προσαρμόζεται σε συνθήκες πέρα από τον έλεγχό του.

Όπως λέει ο Πάσα στον Ζίβαγκο προς το τέλος της ταινίας, μετά τον εμφύλιο πόλεμο: “Η προσωπική ζωή έχει πεθάνει στη Ρωσία. Η ιστορία την έχει σκοτώσει.” Ο Πάσα παλαιότερα θαύμαζε την ποίηση του Ζίβαγκο, αλλά πλέον τα συναισθήματα και η στοργή εντός της ποίησης όχι μόνο είναι κενά νοήματος, αλλά θεωρούνται αντικομμουνιστικά. Οι ήρωες του Λιν σπάνια είναι παρορμητικοί, και ο Ζίβαγκο φαίνεται να έχει αποδεχτεί την πτώση του από τη χάρη, χωρίς δικό του φταίξιμο. Δεν τον ενοχλεί καν το γεγονός ότι το σπίτι του στη Μόσχα έχει χωριστεί σε κατοικίες για 13 διαφορετικές οικογένειες, καθώς φαίνεται δίκαιο και δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό.

Παρόλα αυτά, το περίφημο πικρό κρύο στο “Doctor Zhivago” – η απόλυτη εμπειρία οικιακής προβολής κάτω από το τζάκι σε ένα μακρύ χειμωνιάτικο απόγευμα – λιώνει κάθε φορά που ο Ζίβαγκο και η Λάρα βρίσκουν λίγο χρόνο μαζί, μακριά από την αναταραχή στη χώρα τους και μέσα στις οικογένειές τους. Η ιστορία τους είναι “εμείς εναντίον του κόσμου”, η οποία αναπόφευκτα οδηγεί στην τραγωδία. Η ταινία, όμως, υπενθυμίζει ότι η αγάπη επιμένει στις σκοτεινές εποχές, όπως και η τέχνη που πηγάζει από αυτήν. Με αυτή την έννοια, το “Doctor Zhivago” μπορεί να φαντάζει σαν αναμνηστικό, αλλά είναι επίσης διαχρονικό.