Η θλίψη κατέχει εξέχουσα θέση ανάμεσα στα φετινά κορυφαία άλμπουμ. Το 2025 φάνηκε να σηματοδοτεί μια σκοτεινή καμπή, με την απουσία λογοδοσίας από την κυβέρνηση, την υπονόμευση των προστατευτικών μέτρων για ευάλωτες ομάδες και την ανεξέλεγκτη εξάπλωση της τεχνητής νοημοσύνης σε δημιουργικούς και πνευματικούς τομείς. Μέσα σε αυτό το κλίμα, καλλιτέχνες όπως η Anna von Hausswolff και η Rosalía αναζήτησαν τη λύτρωση, ενώ ο Bad Bunny και η KeiyaA αντέδρασαν στην αποικιακή βία με ύμνους αντίστασης. Σε πιο προσωπικό επίπεδο, η Lily Allen και η Cate Le Bon αντιμετώπισαν την απογοήτευση από διαψευσμένες ρομαντικές προσδοκίες. Για τους Jerskin Fendrix, τους Tubs, την Jennifer Walton, τον Jim Legxacy και τον Blood Orange, η θλίψη εκφράστηκε απροκάλυπτα, ως θρήνος για αγαπημένα πρόσωπα που χάθηκαν.
Κάθε ένα από αυτά τα άλμπουμ ήταν μοναδικό και βαθύ, αντανακλώντας την ιδιαιτερότητα κάθε προσωπικής εμπειρίας απώλειας. Το πέμπτο άλμπουμ του Dev Hynes ως Blood Orange, με τίτλο “Essex Honey”, αποτύπωσε αριστοτεχνικά την κατακερματισμένη, διάσπαρτη ψυχική κατάσταση που ακολουθεί τον θάνατο, στην περίπτωσή του, της μητέρας του. Η ανήσυχη φύση του “Essex Honey” συνοψίζεται στις οδυνηρές εναρκτήριες γραμμές, οι οποίες μπορούν να ερμηνευτούν ως η αποδοχή του θανάτου από τους ετοιμοθάνατους, σε πλήρη αντίθεση με την ικανότητα των ζωντανών να τους συναντήσουν σε αυτούς τους όρους: “In your grace, I looked for some meaning,” τραγουδά ο Hynes στο “Look at You”. “But I found none, and I still search for a truth.”
Αυτή η αναζήτηση είναι ευρύτατη. Το “The Field” αναπλάθει το “Sing to Me” των The Durutti Column, μετατρέποντάς το σε έναν ύμνο για τα στερεοφωνικά αυτοκινήτων. Στα “The Train (Kings Cross)” και “Countryside” συναντώνται κοφτά, post-punk κομμάτια, με στοιχεία από Robert Rental, που σφύζουν από απογοήτευση. Το “Vivid Light” είναι ένα ξεκάθαρα ψυχικό ντουέτο με τη Zadie Smith, ενώ το “Life”, με την αδιαμφισβήτητη φωνή της Tirzah, λουτράρει σε χαλαρό, φλαουτέντο funk. Η εστίαση του Hynes μετατοπίζεται ακόμα και εντός μεμονωμένων τραγουδιών, συχνά με ανησυχητικό αποτέλεσμα. Χωρίς προειδοποίηση, ένα breakbeat μπορεί να εισχωρήσει και να υφάνει μεταξένιες χορδές, ενώ μια κραυγή φλάουτου μπορεί να εκτοξευθεί πάνω από αιωρούμενες, κολάζ πιανιστικές ατάκες, σαν μετεωρίτης που χαράζει την απλώστρα. Το “Thinking Clean” ξεκινά σαν να κρατά κάτι, με τις κοφτές εκκλήσεις του Hynes να συνοδεύονται από σταθερό πιάνο, πριν εκτοξευθεί σε υπέροχο disco, απελευθερώνοντας όλη την ένταση – μόνο για να εισέλθει ένα βαρύ βιολοντσέλο και να σιγάσει το όνειρο. Άλλα σοβαρά μοτίβα βιολοντσέλου επαναλαμβάνονται σε όλο το άλμπουμ, σαν απρόσμενες σπασμωδικές επιστροφές στον πόνο, εν μέσω ηλιόλουστων στιγμών ανακούφισης.
Όταν όμως αφήνετε το “Essex Honey” να σας αγκαλιάσει, ρέει σαν τον καιρό που παίζει μέσα από ένα παράθυρο. Παρά τις έντονες αντιθέσεις του, είναι υπέροχα φυσιοκρατικό, όχι μόνο για τα γειωμένα ψήγματα φυσικών ήχων που το διατρέχουν – κελαιδίσματα γλάρων, ένα δείγμα από την 90s βρετανική sitcom Desmond’s, τη μητέρα του να συζητά τους Beatles τα Χριστούγεννα πριν πεθάνει – αλλά και χάρη στην κομψότητα του Hynes ως ενορχηστρωτή. Κάθε τραγούδι είναι πλαισιωμένο από ένα νοσταλγικό φως και κινείται όπως το μυαλό. Το “Look at You” ξεκινά με πλούσιες, επιμηκυμένες νότες synth που θυμίζουν αναπνοή. Κάπου στη μέση, η δική του αναπνοή φαίνεται να αναλαμβάνει το μοτίβο, και σωματίδια σαξόφωνου και κρουστών επιπλέουν σαν σκόνη σε έναν φακό. Οι δικές του φωνητικές μελωδίες ακούγονται κατά κάποιον τρόπο τυχαίες και άψογα εκτελεσμένες ταυτόχρονα.
Σπάνια τραγουδάει μόνος. Η λίστα των καλεσμένων του άλμπουμ αποτελεί απόδειξη ενός Rolodex που χτίστηκε πάνω από 20 χρόνια παρουσίας του Hynes στη μουσική – συμπεριλαμβανομένων των Caroline Polachek, Mustafa, Mabe Fratti, Lorde, Brendan Yates των Turnstile – αλλά ούτε τους καλεσμένους του χρησιμοποιεί επιδεικτικά· μάλλον τους χρησιμοποιεί ως κομμάτια παζλ στο όμορφα ζωντανό πάπλωμα του άλμπουμ, εκεί για υποστήριξη και για να εξωτερικεύσουν αβοήθητα συναισθήματα. Η Polachek, η οποία εμφανίζεται συχνότερα, προσφέρει μια αγγελική παρουσία με το άψογο falsetto της. Στο “Mind Loaded”, η παιχνιδιάρικη φωνή της Lorde, καθώς αναφωνεί “everything means nothing to me”, υποδηλώνει κάποιον που καταρρέει στα άκρα. Η βαθιά φωνή του Hynes αντηχεί τη δική της, σαν μια φιγούρα από τον κάτω κόσμο να επιβεβαιώνει τους χειρότερους φόβους της και να την πειράζει να υποκύψει στο σκοτάδι: “And it all falls before you reach me.”
Το “Essex Honey” αγγίζει αυτό το είδος νοοτροπίας: όταν έχει συμβεί το χειρότερο, γιατί να έχει σημασία οτιδήποτε άλλο; Οι εντυπωσιακοί στίχοι του Hynes συνεχίζουν να κοιτάζουν πίσω, να κρατούν. Εξαφανίζεται στην εξοχή της νιότης του στο Essex, βρίσκει παρηγοριά στη μοναδική άνεση των αδελφικών σχέσεων· “regressing back to times you know / Playing songs you forgot you owned” όπως τραγουδάει στο “Westerberg”. Σχεδόν δεν κυκλοφόρησε το άλμπουμ, αναρωτώμενος ποιο ήταν το νόημα. Στη συνέχεια, συνειδητοποίησε πόσο τυχερός ήταν που μπορούσε να μοιραστεί τη μουσική του με τους θαυμαστές του, και το “Essex Honey” βγαίνει τόσο ως δώρο όσο και ως αποξένωση. Το τελευταίο τραγούδι, “I Can Go”, ολοκληρώνεται με μια αντανάκλαση της πρώτης γραμμής: “Now, what you know / Is nothing I can hold / I can go,” τραγουδά ο Mustafa. Φαίνεται σαν παράδοση στο ανεπανόρθωτο, αποδοχή ότι το μάθημα στην απώλεια είναι ότι δεν υπάρχει μάθημα. Αυτό το εκπληκτικό και διαισθητικό άλμπουμ συλλαμβάνει την αίσθηση μιας ζωής που αναδιατάχθηκε, και χαρτογραφεί τα τρομερά νέα περιγράμματά του όμορφα.
