Η άγρια Δύση δεν υπήρξε ποτέ πιο άγρια από ό,τι στο “Fallout“. Η σειρά διαδραματίζεται 200 χρόνια μετά από μια πυρηνική αποκάλυψη, όπου οι περισσότεροι άνθρωποι παλεύουν για την επιβίωσή τους σε μια ερειπωμένη Καλιφόρνια, γεμάτη αμμόλοφους, συμμορίες παρανόμων και μεταλλαγμένα τέρατα. Οι πόροι είναι λιγοστοί. Η ζωή είναι σκληρή. Ο θάνατος είναι παρών. Θα έπρεπε να είναι τρομακτικό. Αντ’ αυτού, είναι συχνά ξεκαρδιστικό.
Μια καυστική αίσθηση του χιούμορ ανέβασε την πρώτη σεζόν της καλοδεχούμενης, χωρίς οικονομικούς περιορισμούς, μεταφοράς της Prime Video, βασισμένης στη δημοφιλή σειρά βιντεοπαιχνιδιών. Ένα από τα πρώτα επεισόδια ξεκινούσε με μια φατρία να πετάει νεογέννητα κουτάβια σε έναν αποτεφρωτήρα – για να καταλάβετε ποιοι ήταν οι κακοί – και αυτές οι στιγμές σατιρικής ευφυΐας έδωσαν στο “Fallout” ένα πλεονέκτημα έναντι πιο ζοφερών μετα-αποκαλυπτικών σειρών όπως το “The Walking Dead” και το “The Last of Us”.
Ενώ το σκηνικό ήταν εξωφρενικό και η βία συχνά υπερβολική, οι βασικοί χαρακτήρες παρέμεναν αξιοθαύμαστα σοβαροί. Η Lucy (Ella Purnell) ήταν μια αφελής νεαρή γυναίκα που είχε ζήσει μια κυριολεκτικά απομονωμένη ζωή σε ένα υπόγειο καταφύγιο. Η σύγκρουση της αισιόδοξης, “όλα μπορούν να γίνουν” στάσης της με το άνομο χάος της επιφάνειας, καθώς έψαχνε τον απαχθέντα πατέρα της Hank (Kyle MacLachlan), ήταν απολαυστική. Ο ομοίως αφελής Maximus (Aaron Moten) ήταν ένα ορφανό που μεγάλωσε σε μια μιλιταριστική θρησκευτική αίρεση και κληρονόμησε μια βαριά πολεμική στολή, αφού ο δυσάρεστος ανώτερός του είχε μια συνάντηση με μια ακτινοβολημένη αρκούδα.
Η αντίθεση αυτών των νεαρών αθώων ήταν ο Ghoul, τον οποίο υποδύεται ο Walton Goggins με μια εκπληκτική ψηφιακή μεταμόρφωση που του αφαίρεσε πειστικά τη μύτη. Αυτό το ανθεκτικό μεταλλαγμένο πλάσμα, με καουμπόικο καπέλο, ξεφτισμένο παλτό και τσάντα αλόγου, ήταν ο ορισμός του σαρκαστικού πιστολέρο. Ωστόσο, φλας-μπακ πριν την καταστροφή αποκάλυψαν την προηγούμενη ύπαρξη του Ghoul ως αστέρα του κινηματογράφου και αφοσιωμένου οικογενειάρχη, Cooper Howard, που πλοηγούταν στον “κόκκινο συναγερμό” στην υπερβολική εκδοχή της δεκαετίας του 1950 από το “Fallout”.
Η δεύτερη σεζόν συνεχίζει την ασυνήθιστη συνεργασία μεταξύ της Lucy και του Ghoul, καθώς κυνηγούν τον αποσυνάθετη Hank, ο οποίος εθεάθη τελευταία φορά να κατευθύνεται προς το Βέγκας με βαριά πανοπλία για να εκτελέσει κάποιο τρομερό, απροσδιόριστο σχέδιο. Η Lucy εξακολουθεί να λέει “fudge” αντί να βρίζει, αλλά είναι πιο γρήγορη στο τράβηγμα του όπλου από ό,τι παλαιότερα. Ο σύντροφός της παραμένει ατάραχος καθώς εκείνη προσπαθεί να διαπεράσει την σκληρότητά του και να αναζωπυρώσει την ανθρωπιά του. (“Η ενσυναίσθηση είναι σαν τη λάσπη: χάνεις τις μπότες σου σ’ αυτήν”, γκρινιάζει ο Ghoul όταν βιάζεται να βοηθήσει έναν ξένο.)
Υπάρχουν επίσης πολύ περισσότερες σκηνές με τον Goggins σε κομψό ρόλο ειδώλου του σινεμά, καθώς η πλοκή της δεκαετίας του 1950 εμβαθύνει στο ποιος μπορεί να ήταν υπεύθυνος για την αρχική ατομική καταστροφή. Η τεταμένη σχέση του Cooper με τη σύζυγό του Barb (Frances Turner), μια στέλεχος στην άτονη, απειλητική εταιρεία Vault-Tec, του δίνει υλικό για να εμβαθύνει, ακόμα κι αν ο ρετρό-φουτουριστικός σχεδιασμός παραγωγής των φλας-μπακ – γεμάτος ποθητά, καμπυλωτά αυτοκίνητα και ρομποτικά άνετα gadgets εμπνευσμένα από τους Jetsons – είναι αποσπαστικά όμορφος.
Μπορεί να έχει αφήσει πίσω τη ζωή της στο καταφύγιο, αλλά η δεύτερη σεζόν συχνά επιστρέφει για να δει πώς τα πάνε οι παλιοί και ελαφρώς αιμομειξικοί κάτοικοι του υπόγειου κόσμου της Lucy, ιδίως ο αδελφός της Norm (Moisés Arias), ο οποίος βρίσκεται σε μια μάχη θέλησης με έναν εγκέφαλο σε βάζο. Και τελικά, ξανασυναντάμε τον Maximus, ο οποίος έχει επιστρέψει στην αγκαλιά της παλιάς του αδελφότητας και εναλλάσσεται ανάμεσα στο να κοιμάται στις καθήκοντα του και στο να ονειρεύεται τις στιγμές του στο δρόμο με την Lucy.
Αυτά είναι πολλά πιάτα που πρέπει να κρατήσει κανείς στον αέρα, αλλά το “Fallout” είχε πάντα μια αφηγηματική δομή που πήγαινε από εδώ σε εκεί, με αυτοπεποίθηση ότι το κοινό θα μπορούσε να παρακολουθήσει τη συνεχή παρέλαση των παράξενων χαρακτήρων και την πλοκή. Η δεύτερη σεζόν αντλεί πιο άμεσα από το υλικό του gaming – ιδίως από το πολυαγαπημένο “Fallout: New Vegas” του 2010 – αλλά παραμένει ευχάριστα πυκνό με αστεία, βία και σλάπστικ.
Μελλοντικά επεισόδια περιλαμβάνουν ρόλους που τραβούν την προσοχή για τους Kumail Nanjiani και Macaulay Culkin. Ο Nanjiani, ιδίως, φαίνεται να απολαμβάνει την ευκαιρία να παίξει έναν αλαζονικό μπράβο. Αλλά η πιο αξιοσημείωτη προσθήκη στο καστ είναι ο Justin Theroux ως ο άψογα μουστακοφόρος Robert House, ένας ερημίτης ιδρυτής μιας αυτοκρατορίας ρομποτικής, τύπου Howard Hughes, και μελλοντικός διαμορφωτής του μέλλοντος. Η μετά βίας συγκρατημένη ζέση του Theroux και η χαρακτηριστική του προφορά – μετατρέποντας κάθε “w” σε μια αεράτη θωπεία – τον κάνουν να ξεχωρίζει σε ένα καστ όχι ακριβώς στερημένο από χαρακτήρες με μεγάλο εκτόπισμα, ακόμα κι αν οι εμφανίσεις του είναι μάλλον φειδωλά κατανεμημένες.
Η πρώτη σεζόν κυκλοφόρησε τον περασμένο Απρίλιο ως ένα “bingeable” κουτί, αλλά αυτή τη φορά νέα επεισόδια κυκλοφορούν εβδομαδιαίως. Αυτό μπορεί να έχει σκοπό να δημιουργήσει χώρο για τους παθιασμένους θαυμαστές να ανταλλάσσουν θεωρίες για τις διάφορες αναδυόμενες συνωμοσίες του “Fallout”. Αλλά αυτό ίσως είναι μια παρεξήγηση της πιο ενστικτώδους του έλξης. Ευτυχώς, για κάθε σκοτεινή εταιρική μυστηριώδη υπόθεση στη δεύτερη σεζόν, υπάρχουν τουλάχιστον τρία εκρηγνυόμενα κεφάλια και μια ευκαιρία να ακούσετε την Purnell να βρίσκει επιδέξια μια άλλη χροιά στην αξιαγάπητη φράση της “okey-dokey!”.
Η δεύτερη σεζόν του “Fallout” προβάλλεται στο Prime Video τώρα, με νέα επεισόδια εβδομαδιαίως.
