Η φράση-κλειδί «productivity snacking» κερδίζει όλο και περισσότερους υποστηρικτές, προσφέροντας μια διέξοδο σε όσους νιώθουν εγκλωβισμένοι από τις υψηλές προσδοκίες και το πιεσμένο πρόγραμμα. Όταν ο αρθρογράφος David Robson προσπάθησε να μάθει κιθάρα στα 40 του, διαπίστωσε ότι η δέσμευση για 30 λεπτά καθημερινής εξάσκησης ήταν αδύνατο να τηρηθεί λόγω επαγγελματικών και οικογενειακών υποχρεώσεων. Η λύση ήρθε μέσα από τον κατακερματισμό των στόχων σε μικρά, διαχειρίσιμα τμήματα, μια τεχνική που εφαρμόζεται πλέον με επιτυχία από τη φυσική κατάσταση μέχρι τη δημιουργική μάθηση.

Η προσέγγιση αυτή βασίζεται στην «αρχή της προόδου»: οι μικρές νίκες ενισχύουν την αυτοπεποίθηση και τη διάθεση για επανάληψη της δραστηριότητας. Στον τομέα της άσκησης, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συστήνει τουλάχιστον 150 λεπτά μέτριας ή 75 λεπτά έντονης δραστηριότητας εβδομαδιαίως. Ωστόσο, πολλοί αποθαρρύνονται από τον «υψηλό πήχη». Αντίθετα, η πρακτική των σύντομων εκρήξεων δραστηριότητας, γνωστή ως «exercise snacking», παρουσιάζει εντυπωσιακά αποτελέσματα, με ποσοστά εγκατάλειψης μόλις 12%, πολύ χαμηλότερα από τα παραδοσιακά προγράμματα γυμναστικής.

Τα οφέλη επεκτείνονται και στις γνωστικές λειτουργίες. Στην εκπαίδευση, η μέθοδος της «διακεκομμένης πρακτικής» αποτρέπει το φαινόμενο της υπερμάθησης, βοηθώντας τον εγκέφαλο να εμπεδώσει καλύτερα τις νέες γνώσεις. Όπως διαπίστωσε ο ίδιος ο Robson, το να πιάνει κανείς την κιθάρα για λίγα λεπτά ανάμεσα στα ραντεβού ή ως επιβράβευση μετά από μια δύσκολη εργασία, δεν αντικαθιστά τις μεγάλες περιόδους εξάσκησης, αλλά κρατά τις δεξιότητες «ζωντανές» και προσφέρει μια αίσθηση ικανοποίησης που ξεπερνά την παθητική χρήση των κοινωνικών δικτύων.