Καθώς ο πόλεμος του Ισραήλ στον Λίβανο ξεπερνά τις 100 ημέρες, η συμμαχία μεταξύ των δύο κυρίαρχων σιιτικών παρατάξεων της χώρας –της οργάνωσης Hezbollah και του κινήματος Amal– παραμένει στο επίκεντρο των εξελίξεων. Παρά την ιστορική τους σύμπλευση, οι πρόσφατες γεωπολιτικές ανακατατάξεις και οι έμμεσες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ιράν, ΗΠΑ, Ισραήλ και Λιβάνου, θέτουν το μέλλον της Hezbollah σε μια κρίσιμη καμπή.
Ο Nabih Berri, πρόεδρος του Κοινοβουλίου του Λιβάνου και ηγέτης του Amal, κατέχει έναν κομβικό θεσμικό ρόλο που καθιστά το κίνημά του απαραίτητο για τη διατήρηση της πολιτικής ισορροπίας. Αν και το Amal ιδρύθηκε το 1974 από τους Musa Sadr και Hussein al-Husseini ως το «Κίνημα των Στερημένων», σήμερα λειτουργεί ως ο βασικός εκφραστής της σιιτικής κοινότητας εντός του επίσημου κρατικού μηχανισμού.
Ο αναλυτής Souhayb Jawhar του οργανισμού Badil επισημαίνει πως, σε περίπτωση περαιτέρω υποχώρησης της Hezbollah λόγω εσωτερικής αναδιάρθρωσης, το Amal αναμένεται να ενισχύσει τη θέση του ως ο κύριος διαχειριστής των σχέσεων της σιιτικής κοινότητας με το λιβανικό κράτος και τη διεθνή κοινότητα. Η ικανότητα του Berri να ενεργεί ως δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ της Hezbollah και δυτικών διπλωματών προσδίδει στο Amal ένα συγκριτικό πλεονέκτημα, καθώς η οργάνωση δεν φέρει το ίδιο βάρος διεθνών κυρώσεων που συνοδεύει τη Hezbollah.
Την ίδια στιγμή, η αβεβαιότητα για την επόμενη ημέρα της ηγεσίας του Amal, λόγω της προχωρημένης ηλικίας του 88χρονου Berri, προκαλεί προβληματισμό. Παρά τις επιθέσεις και τους βομβαρδισμούς από το Ισραήλ, οι οποίοι εντάθηκαν μετά τις 2 Μαρτίου, η εσωτερική πολιτική σκηνή στη Βηρυτό προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τους κανόνες του παιχνιδιού. Αναλυτές όπως ο Imad Salamey εκτιμούν ότι το Amal μπορεί να παρουσιαστεί ως ένας «πιο αποδεκτός» εταίρος για τη Δύση, επενδύοντας στη γλώσσα των θεσμών και των διαπραγματεύσεων, την ώρα που η χώρα παραμένει δέσμια της σύγκρουσης και της ιρανικής επιρροής μέσω του IRGC.
