Ο Steven Shearer είναι ένας άνθρωπος των χαμηλών τόνων. Αποφεύγει τις δημόσιες εμφανίσεις και τις συνεντεύξεις, πιστεύοντας ότι το έργο του, που εκτείνεται σε τέσσερις δεκαετίες, μιλά από μόνο του. Ωστόσο, η τέχνη του –μια μίξη από πίνακες με εφήβους, κολάζ και ποίηση εμπνευσμένη από στίχους heavy metal– δεν είναι πάντα εύκολα αναγνώσιμη. Όπως δηλώνει ο ίδιος από το στούντιό του στο Vancouver, ενόψει της έκθεσής του στη David Zwirner Gallery στο Λονδίνο (από 4 Ιουνίου έως 31 Ιουλίου), προσπαθεί να μεταφέρει κάθε του διάθεση στα έργα του και μετά να αποσύρεται.

Η πορεία του Shearer είναι γεμάτη αντιφάσεις. Παρά τη φήμη του στον κόσμο της τέχνης, έχει καταφέρει να κρατήσει το πρόσωπό του μακριά από το διαδίκτυο, αποφεύγοντας την εικόνα του «διάσημου». Η έμπνευσή του πηγάζει από τα σκοτεινά βιώματα της παιδικής του ηλικίας στο Port Coquitlam, μια περιοχή όπου, όπως εξομολογείται, ζούσε όχι μακριά από τον κατά συρροή δολοφόνο Robert Pickton. «Ήμουν ευαίσθητο παιδί και ένιωθα ότι υπήρχαν σκοτεινές δυνάμεις γύρω μου», αναφέρει χαρακτηριστικά. Αυτή η αίσθηση του ανήκειν σε έναν «σκοτεινό» κόσμο τον ώθησε προς την εικονογραφία του death metal, την οποία επεξεργάζεται και ανασυνθέτει μέσα από το πρίσμα της ιστορίας της τέχνης.

Στα νέα του έργα, η νεανική ορμή που χαρακτήριζε τους πίνακές του δίνει τη θέση της σε μια πιο ώριμη, σχεδόν εύθραυστη πραγματικότητα. Οι φιγούρες του, άλλοτε γεμάτες ζωντάνια, παρουσιάζονται τώρα πιο γηρασμένες και προβληματισμένες. Πέρα από τη ζωγραφική, ο Shearer παραμένει πιστός στο αρχείο του με φωτογραφίες από το διαδίκτυο –όπως η σειρά Sleepers– και στην ποίησή του, που έχει προκαλέσει αντιδράσεις με την ωμότητά της. Σύμφωνα με τον Nicholas Cullinan, διευθυντή του British Museum, ο καλλιτέχνης επιδίδεται σε μια «διπλή πολιτισμική αρχαιολογία», εξορύσσοντας το παρελθόν και αρχειοθετώντας το παρόν. Μέσα από την απεικόνιση της αποξένωσης και της εφηβικής πλήξης, ο Shearer καταφέρνει τελικά να ζωγραφίσει όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά και όλους εμάς.