Το Πράσινο Ακρωτήρι, ένα νησιωτικό σύμπλεγμα σχεδόν 400 μίλια από τις ακτές της Σενεγάλης, αριθμεί περίπου 800.000 κατοίκους, έναν πληθυσμό αντίστοιχο με εκείνον του Leicester. Για δεκαετίες, η μουσική της χώρας παρέμενε σχεδόν άγνωστη πέρα από τα σύνορά της, μέχρι που το 1992 η τραγουδίστρια Cesária Évora κυκλοφόρησε το άλμπουμ Miss Perfumado. Το έργο αυτό αποτέλεσε σταθμό, σημειώνοντας τεράστια επιτυχία στην Ευρώπη –με 500.000 πωλήσεις μόνο στη Γαλλία– ενώ στις ΗΠΑ η Cesária Évora αναδείχθηκε στην πιο εμπορική Αφρικανή καλλιτέχνιδα του 20ού αιώνα.
Το Miss Perfumado ανέδειξε τη μοναδική φωνή της Cesária Évora: μια χροιά καπνισμένη, γεμάτη κόπωση, πληγωμένη αλλά ταυτόχρονα σαγηνευτική. Η ερμηνεία της στα “morna“, τις μελαγχολικές μπαλάντες στη γλώσσα Kriolu –ένα μείγμα παλαιών Πορτογαλικών και δυτικοαφρικανικών γλωσσών– καθήλωσε το κοινό. Τον επόμενο μήνα, στο Barbican του Λονδίνου, μια μεγάλη συναυλία θα τιμήσει την κληρονομιά της με τη συμμετοχή ανερχόμενων καλλιτεχνών από το Πράσινο Ακρωτήρι, όπως οι Ceuzany, Elida Almeida, Lucibela, Teófilo Chantre και η Mayra Andrade.
Η επιτυχία ήρθε για τη Cesária Évora στα 51 της χρόνια, μετά από μια ζωή σημαδεμένη από τη φτώχεια. Μεγαλωμένη στο Mindelo, μια πόλη-λιμάνι στο νησί São Vicente, βίωσε την απώλεια του πατέρα της και τα παιδικά της χρόνια σε ορφανοτροφείο, ενώ η καριέρα της ξεκίνησε δειλά από μπαρ της περιοχής. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια δισκογραφίας στην Ολλανδία τη δεκαετία του 1960, εγκατέλειψε το τραγούδι το 1975, παλεύοντας με τον αλκοολισμό και την κατάθλιψη. Η επιστροφή της το 1985 και η συνάντησή της με τον José da Silva, ο οποίος ίδρυσε τη δισκογραφική εταιρεία Lusafrica για χάρη της, άλλαξαν τη μοίρα της.
Στις συνεντεύξεις που παραχώρησε στο Λονδίνο το 1999 και στο Παρίσι το 2001, η Cesária Évora εμφανίστηκε ως μια γυναίκα με σοφία και αυτοσαρκασμό. Απέρριψε τον μύθο ότι δεν φορούσε παπούτσια για λόγους αλληλεγγύης προς τους φτωχούς, εξηγώντας απλά ότι τα θεωρούσε άβολα. «Δεν με εκπλήσσει που αρέσει η φωνή μου», έλεγε. «Στο Πράσινο Ακρωτήρι τραγουδούσα πάντα για τους ξένους επισκέπτες. Ήξερα πως αν έφτανα στην Ευρώπη, ο κόσμος θα με εκτιμούσε».
Παρά την παγκόσμια καταξίωση και τη συνεργασία της με κορυφαίους Κουβανούς και Βραζιλιάνους μουσικούς, παρέμεινε προσγειωμένη. Η υγεία της άρχισε να κλονίζεται το 2008 κατά τη διάρκεια περιοδείας στην Αυστραλία, ενώ το 2011 απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών, έχοντας αφήσει πίσω της μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη. Σήμερα, το αεροδρόμιο του Mindelo φέρει το όνομά της, ενώ η μουσική του Πράσινου Ακρωτηρίου συνεχίζει να ανθίζει, ακολουθώντας τη συμβουλή της: «Αν είσαι τραγουδιστής, μην ξεχνάς ποτέ ότι το κοινό είναι αυτό που αποφασίζει αν θα ανέβεις ή αν θα πέσεις».
