Όταν ο γιος μου ήταν ακόμη μωρό, η επίσκεψη σε μια γκαλερί ή ένα μουσείο έμοιαζε με μια εύκολη και ευχάριστη δραστηριότητα. Τώρα, ως νήπιο που κινείται με την ταχύτητα σκίουρου και έχει ανακαλύψει τη δύναμη της λέξης «όχι», άρχισα να αναρωτιέμαι: μήπως πρέπει να περιοριστούμε σε εκδηλώσεις αποκλειστικά για παιδιά; Με αυτόν τον δισταγμό, βρέθηκα στο Fitzwilliam Museum στο Cambridge, σε ένα ανοιχτό εργαστήριο για οικογένειες.

Αντί για απομονωμένους χώρους μακριά από τα εκθέματα, το πρόγραμμα προσφέρει ελευθερία. Ανάμεσα σε προθήκες με κεραμικά, γυάλινα αντικείμενα και μεταλλουργήματα, τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να παίξουν με μουσικά όργανα, υφάσματα και κύβους, αλληλεπιδρώντας άμεσα με τον χώρο. Όπως εξηγεί η Kate Noble, αναπληρώτρια καθηγήτρια έρευνας για τη συμμετοχή στα μουσεία, ο στόχος δεν είναι η δημιουργία ειδικών παιδικών εκθέσεων, αλλά η ενθάρρυνση των παιδιών να ανακαλύψουν την ίδια τέχνη που απολαμβάνουν και οι ενήλικες. Τα παιδιά βλέπουν τα αντικείμενα με διαφορετικό μάτι· το ίδιο το παιδί μου με έκανε να προσέξω λεπτομέρειες που πιθανότατα θα είχα προσπεράσει.

Ο Michael Corley, αναπληρωτής διευθυντής μάθησης και δημόσιων προγραμμάτων, τονίζει ότι η ουσία έγκειται στο να δώσουμε στα παιδιά τα μέσα για να εξερευνήσουν, χωρίς αυστηρή καθοδήγηση. Η έρευνα πίσω από αυτές τις πρωτοβουλίες δείχνει ότι πολλοί γονείς νιώθουν αμηχανία επισκεπτόμενοι έναν μουσειακό χώρο με τα παιδιά τους. Τέτοιες δράσεις λειτουργούν ως μια γέφυρα, ενισχύοντας την αυτοπεποίθηση των γονέων. Στο τέλος, η επίσκεψη στο Fitzwilliam Museum απέδειξε ότι η ελευθερία κινήσεων μέσα στους χώρους της τέχνης προσφέρει μια εμπειρία που δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο, κάνοντας την τέχνη προσβάσιμη σε όλες τις ηλικίες.