Ο Guillermo del Toro, ένας από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες του παγκόσμιου κινηματογράφου, ομολογεί ότι η σχέση του με την κινηματογραφική αίθουσα είναι σχεδόν τελετουργική. «Χρειάζομαι παραπάνω από μία θέση. Μεταξύ του ποπ κορν, των αγκώνων μου και του όγκου μου, είναι απαραίτητο», δηλώνει με χιούμορ, εξηγώντας πως αναζητά πάντα την αίσθηση του να είσαι «μόνος ανάμεσα στο πλήθος».
Το κινηματογραφικό «μυστήριο» του Del Toro δεν περιορίζεται στην οθόνη. Από τα 11 του χρόνια, όταν ένιωσε την παρουσία του θείου του στο σπίτι του στη Guadalajara του Mexico, ο σκηνοθέτης παραμένει ένας ανήσυχος εξερευνητής του μεταφυσικού. Αυτή η εμπειρία ενέπνευσε άλλωστε το φάντασμα στον «Άρχοντα του Διαβόλου» (The Devil’s Backbone), ενώ η αναζήτησή του για το απόκοσμο συνεχίζεται μέχρι σήμερα, καθώς σχεδιάζει να αγοράσει στοιχειωμένο σπίτι στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Για τον 61χρονο δημιουργό, η Αγγλία αποτελεί μια «μαγική χώρα», έναν τόπο που συνδέεται άρρηκτα με τον κόσμο των φαντασμάτων. Αν και δηλώνει σκεπτικιστής, παραδέχεται ότι έχει βιώσει εμπειρίες τόσο έντονες που ξεπερνούν τη λογική, όπως η θέαση ενός αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενου αντικειμένου στην εφηβεία του.
Αυτή την περίοδο, ο Del Toro τιμάται με τη διάκριση BFI fellowship, αναγνωρίζοντας την τεράστια επιρροή που άσκησε πάνω του ο βρετανικός κινηματογράφος. Από το Frankenstein που ετοιμάζει, μέχρι τη συνεργασία του με τον Jacob Elordi, ο δημιουργός παραμένει πιστός στην αγάπη του για τα «τέρατα», τα οποία θεωρεί πιο ανθρώπινα από τους υπερήρωες. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στα πρώτα του βήματα στο Χόλιγουντ, όπως η σύγκρουσή του με τους αδελφούς Weinstein κατά τη διάρκεια της ταινίας Mimic, ο Del Toro αρνείται να συμβιβαστεί με εμπορικές δουλειές που δεν υπηρετούν το όραμά του.
Σήμερα, ο σκηνοθέτης αισθάνεται μια γαλήνη, έχοντας ολοκληρώσει το Frankenstein, ενώ ετοιμάζει τη μεταφορά του μυθιστορήματος The Buried Giant του Kazuo Ishiguro. «Η τέχνη δεν μπορεί να σταματήσει μια γενοκτονία, αλλά μπορεί να διορθώσει τις ζωές μας κατά μικρούς βαθμούς», καταλήγει, διατηρώντας πάντα τη σπίθα του μυστηρίου στα μάτια του.
