Ο αυτοσχεδιασμός στο πιάνο υπήρξε κάποτε η κύρια έκφραση μεγάλων συνθετών όπως ο Mozart, ο Liszt, ο Bach, ο Messiaen και ο Boulez. Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου, η πρακτική αυτή απουσίαζε από τις αίθουσες συναυλιών, με τον πειραματισμό να περιορίζεται πλέον στον ιδιωτικό χώρο και στην προετοιμασία πριν από την παράσταση. Η Gabriela Montero αποτελεί τη σημαντική εξαίρεση, έχοντας αφιερώσει την καριέρα της στην επαναφορά του αυτοσχεδιασμού ζωντανά επί σκηνής.
Κατά τη διάρκεια του πρόσφατου ρεσιτάλ της στο Barbican, το κοινό είχε την ευκαιρία να απολαύσει ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στην Ισπανία, καλύπτοντας 250 χρόνια μουσικής ιστορίας με έργα των Chopin, Domenico Scarlatti, Liszt, Granados, Albéniz και Mompou. Η Gabriela Montero επέδειξε μια αξιοσημείωτη διαύγεια και ρευστότητα, αναδεικνύοντας την εσωτερική λογική των έργων με απαράμιλλη άνεση. Η εκτέλεση της σονάτας του Scarlatti σε ντο δίεση ελάσσονα θύμιζε την ακρίβεια ενός πίνακα του Zurbarán, προσφέροντας μια αρχιτεκτονική βάση για τα πιο έντονα ισπανικά ηχοχρώματα του Albéniz και την εκρηκτική Rhapsody Espagnole του Liszt.
Παρά την υψηλή τεχνική κατάρτιση του προγράμματος, η κορύφωση της βραδιάς ήρθε όταν η Gabriela Montero στράφηκε στον αυτοσχεδιασμό, προσκαλώντας το κοινό να προτείνει θέματα. Με αφοπλιστική ευκολία, η πιανίστα μετέτρεψε το “Mamma Mia” των ABBA σε μια πλούσια ραψωδία, ενώ το “Here Comes the Sun” των Beatles μεταμορφώθηκε αρχικά σε ένα κομμάτι εμπνευσμένο από τον Purcell για να καταλήξει σε ένα εντυπωσιακό ragtime φινάλε. Αυτή η απρόσμενη καλλιτεχνική παρέμβαση χάρισε στο κοινό μια μοναδική εμπειρία που ξεπέρασε κάθε προσδοκία.
