Ο Francisco de Zurbarán, ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της ισπανικής τέχνης του 17ου αιώνα, έρχεται επιτέλους στο προσκήνιο με μια μεγάλη αναδρομική έκθεση στην National Gallery του Λονδίνου. Αν και συγκαταλέγεται στους «τρεις μεγάλους» της εποχής του μαζί με τον Velázquez και τον Murillo, είναι η πρώτη φορά που το έργο του παρουσιάζεται σε μια ατομική έκθεση στη Μεγάλη Βρετανία.
Η **τέχνη του Francisco de Zurbarán** διακρίνεται για την ικανότητά της να μετατρέπει το άυλο σε κάτι χειροπιαστό, δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα στον ρεαλισμό και το θείο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η απεικόνιση του Εσταυρωμένου, όπου η λεπτομέρεια στο ύφασμα του περιζώματος είναι τόσο ζωντανή, που ο θεατής νιώθει την ανάγκη να αγγίξει την υφή του. Όπως σημείωνε ο 17ος αιώνας καλλιτέχνης Antonio Palomino, οι πίνακές του έμοιαζαν τόσο αληθινοί, που οι επισκέπτες νόμιζαν ότι πρόκειται για γλυπτά.
Σε αντίθεση με τη δραματική κίνηση του Velázquez, ο Zurbarán επιλέγει τη στατικότητα και τον εσωτερικό στοχασμό. Στο έργο του «Η εμφάνιση του Αγίου Πέτρου στον Άγιο Πέδρο Νολάσκο», ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με μια διπλή αντανάκλαση της πραγματικότητας, όπου το όραμα ενσωματώνεται στον καμβά με τρόπο απόκοσμο. Η σταδιοδρομία του, στενά συνδεδεμένη με τις θρησκευτικές ανάγκες της Σεβίλλης και της Αντιβασιλείας της Αμερικής, αντικατοπτρίζει μια εποχή πνευματικής έντασης μετά τη Σύνοδο του Τριδέντου, όπου η τέχνη υπηρετούσε την αφοσίωση.
Η έκθεση αναδεικνύει επίσης την εκπληκτική ικανότητα του καλλιτέχνη στις νεκρές φύσεις. Μέσα από μικρά, καθημερινά αντικείμενα, ο Zurbarán εμφυσά μια μεταφυσική διάσταση, καθιστώντας τα σύμβολα του θείου. Στην τελευταία αίθουσα, ένας πίνακας που απεικονίζει έναν ζωγράφο μπροστά στον Χριστό μοιάζει να αποτελεί μια προσωπική εξομολόγηση του ίδιου του καλλιτέχνη, ορίζοντας τη ζωγραφική ως πράξη πίστης και περισυλλογής. Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 2 Μαΐου έως τις 23 Αυγούστου.
