Οι ultras, οι φανατικοί οπαδοί που φημίζονται για τα εντυπωσιακά κορέο στις κερκίδες και την ακλόνητη πίστη τους, αποτελούσαν κάποτε μια υποκουλτούρα περιορισμένη στα ιταλικά στάδια. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, το κίνημα εξαπλώθηκε στα γήπεδα όλου του κόσμου, μετατρέποντας μια οπαδική συνήθεια σε μια παγκόσμια πολιτισμική εμμονή. Η φράση-κλειδί του κινήματος είναι η ανάγκη για ανήκειν.
Το ντοκιμαντέρ Ultras της Ragnhild Ekner προσφέρει μια διεισδυτική ματιά σε αυτόν τον κόσμο, ταξιδεύοντας στη Σουηδία, την Ινδονησία, την Πολωνία, την Αργεντινή, την Αγγλία, την Αίγυπτο και το Μαρόκο. Η σκηνοθέτης χαρακτηρίζει το φαινόμενο ως μια «εξέγερση ενάντια στη μοναξιά». Σε μια εποχή αποξένωσης, οι ultras προσφέρουν αυτό που λείπει από τη σύγχρονη κοινωνία: συλλογικότητα, αδρεναλίνη, αλλά και μια αίσθηση παλαιομοδίτικης ανδροπρέπειας.
Ωστόσο, το κίνημα παραμένει γεμάτο αντιφάσεις. Ενώ για πολλούς αποτελεί μια θρησκεία για τους άθρησκους –με τελετουργικά, αφοσίωση και θυσίες– συχνά διασταυρώνεται με τον κόσμο του εγκλήματος. Από τις πολιτικές πρακτικές και την εμπλοκή τους στην Αραβική Άνοιξη στην Αίγυπτο, μέχρι τις διασυνδέσεις ορισμένων αρχηγών με το οργανωμένο έγκλημα στην Ιταλία, οι ultras λειτουργούν ως ένας καθρέφτης της κοινωνίας. Όπως επισημαίνει ο Tobias Jones, το κίνημα προσφέρει μια αίσθηση ριζών και φυλετικής πίστης, αλλά το τίμημα περιλαμβάνει την περιθωριοποίηση, τη βία και την άρνηση της διαφορετικότητας.
