Η τεχνητή νοημοσύνη επαναπροσδιορίζει τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου, μετατρέποντας τις στρατιωτικές επιχειρήσεις σε μια διαδικασία όπου οι μηχανές αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερο ρόλο. Από τα αυτόνομα drones μέχρι τα κέντρα επιχειρήσεων που βασίζονται σε λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης, ο ρόλος του ανθρώπου στο πεδίο της μάχης περιορίζεται, καθώς ο χρόνος λήψης αποφάσεων συμπιέζεται δραματικά.

Η τεχνολογία αυτή είναι ήδη ενεργή στο Κίεβο, τη Γάζα και την Τεχεράνη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Maven Smart System (MSS) της εταιρείας Palantir, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τον εντοπισμό και το χτύπημα χιλιάδων στόχων κατά τη διάρκεια του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν. Στις 28 Φεβρουαρίου, κατά την πρώτη ημέρα της σύγκρουσης, το Maven συνέβαλε στον βομβαρδισμό περισσότερων από 1.000 στόχων. Ανάμεσά τους περιλαμβανόταν ένα ιρανικό δημοτικό σχολείο στο Minab, όπου έχασαν τη ζωή τους πάνω από 150 άνθρωποι, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν παιδιά. Τέσσερις μήνες μετά, η έρευνα του αμερικανικού Πενταγώνου παραμένει στάσιμη, με αναφορές του Bloomberg να υποδεικνύουν ως αιτία του σφάλματος την παρωχημένη δορυφορική πληροφόρηση.

Το κρίσιμο ερώτημα που προκύπτει δεν αφορά μόνο την αξιοπιστία των συστημάτων, αλλά το αν αυτά μπορούν να αντιληφθούν τις ηθικές συνέπειες των πράξεών τους. Η Elke Schwarz, καθηγήτρια πολιτικής θεωρίας στο Queen Mary University London και συγγραφέας του βιβλίου Death Machines: The Ethics of Violent Technologies, είναι κατηγορηματική: «Ένα σύστημα είναι υπολογιστικό. Δεν έχει καμία έννοια για το νόημα της ανθρώπινης ζωής, ούτε για το πένθος ή τον πόνο».

Παρά τις διαβεβαιώσεις του αμερικανικού Πενταγώνου ότι οι τελικές αποφάσεις παραμένουν στα χέρια των ανθρώπων, η χρήση εργαλείων όπως το Claude της Anthropic –το οποίο επιτρέπει στους χειριστές να υποβάλλουν ερωτήματα στο σύστημα σε φυσική γλώσσα– δημιουργεί μια «ηθική απόσταση». Οι αναλυτές προειδοποιούν ότι η εμπιστοσύνη στην τεχνητή νοημοσύνη ενδέχεται να οδηγήσει σε αυξημένη προθυμία των στρατιωτικών για ανάληψη ακραίων ενεργειών, καθώς η τεχνολογία προσφέρει μια ψευδαίσθηση νομιμοποίησης.

Καθώς η παγκόσμια στρατιωτική δαπάνη αυξάνεται και οι επενδύσεις στην τεχνητή νοημοσύνη προβλέπεται να αγγίξουν τα 19,3 δισεκατομμύρια δολάρια έως το 2030, το ερώτημα παραμένει: είναι η θυσία της ηθικής διαβούλευσης στον βωμό της ταχύτητας μια επιλογή που η ανθρωπότητα μπορεί να αντέξει;