Ο όρος «heartsinks» αποτελεί την αργκό των γιατρών για τους δύσκολους ασθενείς που προκαλούν απογοήτευση στους επαγγελματίες υγείας. Ο δρ Jeffrey Longford, τον οποίο υποδύεται ο Aden Gillett, συζητά συχνά με τον συνάδελφό του για αυτούς τους ασθενείς, όπως εκείνη την υποχονδριακή ασθενή που επισκέπτεται το ιατρείο εβδομαδιαίως, φέρνοντας πάντα ένα κομμάτι κέικ. Ωστόσο, ο ίδιος ο Jeffrey μετατρέπεται σε «heartsink» όταν διαγιγνώσκεται με καρκίνο τελικού σταδίου και έρχεται αντιμέτωπος με τον ρόλο του ασθενή.

Ακολουθώντας το παράδειγμα των Paul Kalanithi στο When Breath Becomes Air και Henry Marsh στο And Finally, το έργο εξετάζει τη δυσκολία προσαρμογής ενός γιατρού στην πλευρά του εξεταζόμενου. Στην περίπτωση του Jeffrey, η αντίδραση είναι ενοχλητική: επιμένει να τον αποκαλούν «γιατρό» αντί για προσφωνήσεις οικειότητας, παραπονιέται διαρκώς για το ψηφιακό σύστημα δεδομένων, τη διαρρύθμιση του νοσοκομείου και τις τουαλέτες. Το έργο, σε κείμενο της Farine Clarke –η οποία υπήρξε επίσης γιατρός και ασθενής–, ανοίγει συζητήσεις για την ευθανασία και τη δομή του NHS, αν και η ανάλυση παραμένει απλουστευμένη.

Παρά τις ενδιαφέρουσες ερμηνείες από τους Megan Marszal, Kathy Kiera Clarke και Vikash Bhai, η δραματουργία υπολείπεται σε ένταση. Η σκηνοθεσία του Sean Turner διακρίνεται από αργούς ρυθμούς, ενώ το κείμενο δυσκολεύεται να αποδώσει το απαραίτητο βάθος στο ανθρώπινο δράμα. Το έργο ανεβαίνει στο Riverside Studios του Λονδίνου έως τις 10 Μαΐου, προσφέροντας ορισμένες στιγμές συναισθηματικής αλήθειας, χωρίς όμως να καταφέρνει να αναδείξει πλήρως την πολυπλοκότητα της ιατρικής καθημερινότητας.