Η παλαιστινιακή υπόθεση, παρά τις προσπάθειες του Ισραήλ και την κλιμακούμενη βία, παραμένει πιο ζωντανή από ποτέ. Όταν οι Ευρωπαίοι έποικοι ξεκίνησαν την επιχείρηση εθνοκάθαρσης το 1948, ηγέτες όπως ο David Ben-Gurion πίστευαν ότι το «πρόβλημα των προσφύγων» θα επιλυόταν από μόνο του. Η πεποίθηση των Σιωνιστών ήταν ότι οι Παλαιστίνιοι στερούνταν ταυτότητας και, φεύγοντας προς τις γειτονικές αραβικές χώρες, θα αφομοιώνονταν, εγκαταλείποντας οριστικά τις αξιώσεις τους για τη γη τους.
Στην πραγματικότητα, συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Οι παλαιότερες γενιές δεν δίδαξαν στους νεότερους τη λήθη, αλλά τη μνήμη, μετατρέποντας τους καταυλισμούς προσφύγων σε εστίες αντίστασης. Από εκεί γεννήθηκαν διανοούμενοι, γιατροί και ηγέτες που αρνήθηκαν να υποταχθούν. Η δράση των Παλαιστινίων στην πρώτη Ιντιφάντα του 1987 και τη δεύτερη του 2000 απέδειξε ότι η βία και ο εκτοπισμός όχι μόνο δεν έκαμψαν το φρόνημα, αλλά το ενίσχυσαν.
Η κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας σήμερα αποτελεί την πλέον τραγική απόδειξη αυτής της στρατηγικής αποτυχίας. Μετά τις επιθέσεις που ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2023, η ισραηλινή κυβέρνηση περιγράφει τον πόλεμο ως «υπαρξιακό». Αν το ίδιο το Ισραήλ αναγνωρίζει ότι η τέταρτη γενιά των Παλαιστινίων συνιστά απειλή, παραδέχεται εμμέσως την αποτυχία του David Ben-Gurion.
Οι αριθμοί της γενοκτονίας στη Γάζα είναι συγκλονιστικοί: περισσότεροι από 72.000 νεκροί, 170.000 τραυματίες και 1,9 εκατομμύρια εκτοπισμένοι. Ωστόσο, η βία αυτή έχει οδηγήσει σε ένα παγκόσμιο παράδοξο. Η παλαιστινιακή υπόθεση έχει ξεπεράσει τα τοπικά σύνορα, μετατρεπόμενη σε ένα κεντρικό ηθικό ερώτημα για τους πολίτες σε ολόκληρο τον κόσμο, επηρεάζοντας πλέον ακόμα και τις εκλογικές αναμετρήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο. Το Ισραήλ βρίσκεται εγκλωβισμένο στη δική του βία, έχοντας έρθει αντιμέτωπο με το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να ηττηθεί: τη συλλογική μνήμη.
