Υπάρχει μια φράση στα αραβικά, «المقياس قطر» (το μέτρο είναι το Κατάρ), που δεν μεταφράζεται κατά λέξη, αλλά περικλείει την ουσία μιας ολόκληρης φιλοσοφίας. Σημαίνει πως ό,τι πράττουμε, το πράττουμε για το έθνος μας – όχι για προσωπικό όφελος, αναγνώριση ή εγωισμό. Αυτή είναι η πυξίδα που καθοδηγεί κάθε μου κίνηση, μια στάση ζωής που διδάχθηκα από τον πατέρα μου, τον οποίο αποκαλούσα Yuba. Εκείνος έθετε πάντα τη χώρα και τους ανθρώπους της πάνω από τον εαυτό του.

Για τον πατέρα μου, η διοίκηση δεν ήταν μια δουλειά γραφείου, αλλά μια συνεχής ενασχόληση με τα θέματα του κράτους, είτε βρισκόμασταν στο γραφείο είτε σε οικογενειακές διακοπές. Διέθετε μια μαγνητική προσωπικότητα και την ικανότητα να μας κινητοποιεί όλους πίσω από το όραμά του: την πίστη ότι το Κατάρ αξίζει το καλύτερο. Υπό την καθοδήγησή του, ιδέες που έμοιαζαν με μακρινά όνειρα έγιναν πραγματικότητα, καλλιεργώντας ταλέντα από ολόκληρο τον αραβικό κόσμο.

Η πορεία του στην εξουσία ήταν μοναδική. Στόχος του ήταν να μεταμορφώσει το έθνος μας από τη φτώχεια σε μια ισχυρή οικονομία που δίνει προτεραιότητα στην ανθρώπινη ψυχή. Η απόφασή του να παραιτηθεί και να παραδώσει τα ηνία στον γιο του, τον αδελφό μου, ήταν μια διαισθητική κίνηση που απέδειξε την εμπιστοσύνη του στη νέα γενιά.

Ως κόρη του, ποτέ δεν μου επέτρεψε να πιστέψω ότι υπάρχουν όρια στα επιτεύγματά μου. Με έσπρωξε προς νέους ορίζοντες, από σπουδές στην Αμερική μέχρι το Παρίσι, και με εμπιστεύτηκε πλήρως, αναθέτοντάς μου τη διοίκηση του Μουσείου Ισλαμικής Τέχνης στην ηλικία των 23 ετών. Δεν υπήρχε χρόνος για εφησυχασμό· για εκείνον, η πολιτιστική υποδομή ήταν καταλύτης για την ανθρώπινη ανάπτυξη.

Ίσως το πιο εμβληματικό επίτευγμά του, όχι μόνο για το Κατάρ αλλά για ολόκληρο τον αραβικό κόσμο, ήταν η κατάργηση της λογοκρισίας και η ίδρυση του Al Jazeera. Πίστευε στον διάλογο για την επίλυση συγκρούσεων και στην ανάγκη να ακούγονται όλες οι απόψεις.

Πίσω από τον οραματιστή ηγέτη, υπήρχε ένας αφοσιωμένος σύζυγος, πατέρας και παππούς. Συχνά κυκλοφορούσε στους δρόμους, σταματώντας έξω από σπίτια για να δει πώς είναι οι πολίτες του. Τους έβλεπε όλους σαν παιδιά του. Σήμερα, καθώς ο κόσμος συρρέει στο Κατάρ για να αποτίσει φόρο τιμής, βλέπω το πραγματικό αριστούργημα του πατέρα μου: ένα έθνος ενωμένο στο πένθος. Η κληρονομιά του παραμένει ζωντανή, καλώντας μας να εργαστούμε σκληρότερα, να είμαστε γενναιόδωροι, φιλόξενοι και να δίνουμε πάντα τον καλύτερό μας εαυτό για τη χώρα.