Η κριτική γύρω από τις επιλογές των ηθοποιών στις ταινίες φαντασίας έχει εξελιχθεί σημαντικά από τη δεκαετία του 1980, όταν η συμμετοχή λευκών ηθοποιών σε ρόλους που δεν αντιστοιχούσαν στην καταγωγή των χαρακτήρων περνούσε σχεδόν απαρατήρητη. Σήμερα, ωστόσο, παραγωγοί όπως ο Andy Serkis βρίσκονται αντιμέτωποι με επικρίσεις για το «ολόλευκο» καστ της νέας ταινίας The Lord of the Rings: The Hunt for Gollum.

Σε ερώτηση του BBC σχετικά με την έλλειψη διαφορετικότητας στο καστ, ο Serkis προσπάθησε να δικαιολογήσει τις επιλογές του επικαλούμενος το πρωτογενές λογοτεχνικό υλικό του J.R.R. Tolkien. Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, η Μέση Γη και ειδικότερα το Σάιρ (Shire) είναι βαθιά επηρεασμένα από τη σκανδιναβική μυθολογία, διατηρώντας μια αισθητική που ο ίδιος περιγράφει ως «πολύ λευκή». «Δεν σκοπεύουμε να κάνουμε μια ταινία που επιβάλλει την πολιτική ορθότητα στις οντισιόν μόνο και μόνο για να γεμίσουμε κουτάκια», τόνισε χαρακτηριστικά.

Η επιχειρηματολογία αυτή έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, καθώς πολλοί υποστηρίζουν πως ο Serkis «τραβάει» τον Tolkien σε μια σύγχρονη συζήτηση για την οποία ο συγγραφέας δεν θα μπορούσε να είχε μεριμνήσει στη δεκαετία του 1940. Επιπλέον, η ταινία δεν λειτουργεί στο κενό, αλλά αποτελεί συνέχεια του οράματος του Peter Jackson. Η οπτική γλώσσα της αρχικής τριλογίας είχε ήδη καθιερωθεί εδώ και δύο δεκαετίες, όταν η ιδέα για μαύρους ξωτικούς –όπως ο Lenny Henry στο The Rings of Power το 2022– θα θεωρούνταν πολύ πιο ριζοσπαστική.

Αν ο Serkis είχε παραδεχτεί πως επιδιώκει τη συνέχεια με τις ταινίες του Jackson, η υπεράσπισή του θα ήταν πιο συνεκτική. Αντίθετα, η επίκληση του Tolkien, ο οποίος απεβίωσε το 1973, μεταφέρει την ευθύνη σε έναν ακαδημαϊκό που ήταν απασχολημένος με τη γλωσσολογία των ξωτικών παρά με τις προδιαγραφές του κάστινγκ του 2026.

Το επιχείρημα ότι η Μέση Γη πρέπει να αντικατοπτρίζει πιστά την ευρωπαϊκή γεωγραφία καταρρέει αν αναλογιστούμε ότι οι ταινίες του Jackson πήραν ήδη τεράστιες ελευθερίες με το υλικό. Από το ύψος των Νουμενορέων μέχρι τις ικανότητες των ξωτικών, κάθε μεταφορά είναι μια πράξη ερμηνείας. Όπως σημειώνεται, ακόμα και στην επερχόμενη ταινία The Odyssey του Christopher Nolan, η επιλογή της Lupita Nyong’o για τον ρόλο της Ελένης της Τροίας προκάλεσε συζητήσεις, αναδεικνύοντας ότι κάθε σκηνοθέτης επιλέγει τι να διατηρήσει και τι να εκσυγχρονίσει.