Οι ασύμμετρες επιθέσεις της Ουκρανίας με drones μεγάλου βεληνεκούς έχουν προκαλέσει ρωγμές στην εικόνα παντοδυναμίας που επιχειρεί να διατηρήσει το Κρεμλίνο. Οι καθημερινές σχεδόν πλήξεις σε ρωσικά διυλιστήρια και αποθήκες καυσίμων έχουν οδηγήσει σε ελλείψεις καυσίμων σε εθνικό επίπεδο, προκαλώντας την έντονη δυσαρέσκεια των πολιτών. Ο Anatoly, ένας οδηγός ταξί στη Μόσχα, περιγράφει την κατάσταση με μελανά χρώματα, τονίζοντας πως η κακή ποιότητα των καυσίμων καταστρέφει τους κινητήρες των οχημάτων, ενώ τα ανταλλακτικά είναι δυσεύρετα λόγω των κυρώσεων.
Η στρατιωτική ηγεσία της Ρωσίας αποφεύγει να σχολιάσει τις εξελίξεις, όμως ακόμη και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του Vladimir Putin εμφανίζονται πλέον απαισιόδοξοι. Ο παρουσιαστής Vladimir Solovyov, γνωστός για την επιθετική του ρητορική, παραδέχθηκε στα μέσα Ιουνίου ότι οι Ρώσοι πρέπει να προετοιμαστούν για «δυσκολίες και αυτοθυσία». Την ίδια στιγμή, Ρώσοι στρατιωτικοί αναλυτές στο Telegram προειδοποιούν για την ανάγκη μαζικής επιστράτευσης, επισημαίνοντας ότι οι ουκρανικές τακτικές με χρήση προηγμένης τεχνολογίας αφήνουν τη Ρωσία ένα βήμα πίσω.
Η ανησυχία εντείνεται και στους πολίτες, με μητέρες, όπως η Kseniya από την Τula, να εκφράζουν τον φόβο τους για ενδεχόμενη επιστράτευση των παιδιών τους, βλέποντας το αφήγημα περί «σταθερότητας» του Vladimir Putin να καταρρέει. Παρά τις προσπάθειες του ίδιου να υποβαθμίσει το πρόβλημα στις 28 Ιουνίου, παραδεχόμενος ωστόσο ότι οι επιθέσεις «δημιουργούν προβλήματα», οι αναλυτές επισημαίνουν ότι το Κρεμλίνο έκανε λάθος στρατηγικές εκτιμήσεις.
Το πρόβλημα εντοπίζεται στην έλλειψη κινητών συστημάτων αεροπορικής άμυνας, όπως τα Pantsir. Σύμφωνα με τον Nikolay Mitrokhin του Πανεπιστημίου της Bremen, η Ρωσία θα χρειαζόταν τουλάχιστον 6.000 τέτοια συστήματα για να καλύψει το μέτωπο των 1.200 χιλιομέτρων, μια ικανότητα που επί του παρόντος δεν διαθέτει. Καθώς οι δυτικές κυρώσεις εμποδίζουν την παραγωγή νέων οπλικών συστημάτων και οι οικονομικές πιέσεις αυξάνονται, η ρωσική «στρατηγική του τρόμου» χαρακτηρίζεται από τους αναλυτές ως αποτέλεσμα οργανωτικής και τεχνολογικής αδυναμίας, σε αντίθεση με την αποκεντρωμένη και ευέλικτη προσέγγιση της Ουκρανίας.
