Η ένταση στη Λιβύη ξεχειλίζει, με την οργή των πολιτών να μεταφέρεται από τα κοινωνικά δίκτυα στους δρόμους της Τρίπολης. Στις 4 Ιουνίου, διαδηλωτές στην περιοχή Janzour-Sarraj απέκλεισαν την είσοδο των γραφείων της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), αδειάζοντας ένα φορτηγό γεμάτο άμμο μπροστά από το κτίριο. Η κίνηση αυτή αποτέλεσε την κορύφωση ημερών έντονης ρητορικής κατά του οργανισμού και της εκπροσώπου του στη χώρα, Carmen Sacco, με αφορμή τις αμφιλεγόμενες δηλώσεις της για τους μετανάστες.
Η Λιβύη φιλοξενεί έναν από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς μεταναστών στη Βόρεια Αφρική. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (IOM DTM), ο αριθμός τους από 700.000 το 2024 ανήλθε σε περίπου 936.000 έως τον Φεβρουάριο του 2026, αποτελώντας πλέον το 13% του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Η συγκέντρωση των μεταναστών είναι ιδιαίτερα έντονη σε αστικά κέντρα όπως η Τρίπολη, η Misrata και η Sebha, ενισχύοντας τον ρόλο της χώρας ως κόμβου διέλευσης προς την Ευρώπη.
Ωστόσο, η δημόσια οργή πηγάζει από πολύ βαθύτερα αίτια. Οι Λίβυοι, επιβιώνοντας σε μια χώρα με κατεστραμμένους θεσμούς μετά την επέμβαση του ΝΑΤΟ το 2011, έρχονται αντιμέτωποι με έναν εξαντλητικό οικονομικό παράδοξο: παρά την παραγωγή άνω των 1,4 εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου ημερησίως, ο πληθωρισμός καλπάζει, το δηνάριο καταρρέει και η διαφθορά –σύμφωνα με τη Διεθνή Διαφάνεια– κατατάσσει τη Λιβύη στις έξι πιο διεφθαρμένες χώρες παγκοσμίως.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, από την πλευρά της, δείχνει να εκμεταλλεύεται τον κατακερματισμό της χώρας. Μέσω προγραμμάτων όπως το SIBMMIL, εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ διοχετεύονται για τον εξοπλισμό των αρχών, προκειμένου να εμποδίζεται η ροή προσφύγων, ενώ παράλληλα χρηματοδοτείται με 3 εκατομμύρια ευρώ ένα νέο Κέντρο Συντονισμού Θαλάσσιας Διάσωσης στη Βεγγάζη (Benghazi). Η πρόσφατη απόφαση της 4ης Ιουνίου 2026 για τη δημιουργία «κόμβων επιστροφής» εκτός ευρωπαϊκών συνόρων, μετατρέπει ουσιαστικά τη Λιβύη σε ένα «νομικό μαύρο κουτί», όπου η Ευρώπη αποποιείται τις ευθύνες της, εγκλωβίζοντας ευάλωτους πληθυσμούς σε μια ζώνη χωρίς ασφάλεια και προοπτική.
