Καθώς ο Keir Starmer ετοιμάζεται να αποχωρήσει από την ανώτατη θέση της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου μετά από λιγότερα από δύο χρόνια, η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται στο πώς ο ηγέτης που υποδέχτηκαν με τεράστιες προσδοκίες απέτυχε να ανταποκριθεί στο προφίλ του «έντιμου ανθρώπου». Πέρα από το πολιτικό αφήγημα, η θητεία του ως διευθυντή της Εισαγγελικής Υπηρεσίας (CPS) αποκαλύπτει μια σειρά από αμφιλεγόμενες αποφάσεις, οι οποίες εγείρουν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τον χειρισμό υποθέσεων που αφορούν εγκλήματα του κατεστημένου.

Ένα από τα πιο μελανά σημεία της περιόδου εκείνης είναι ο χειρισμός της υπόθεσης του Jimmy Savile. Παρά τις αξιόπιστες καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων, η CPS υπό την ηγεσία του Starmer αποφάσισε να μην ασκήσει δίωξη, ισχυριζόμενη ότι οι υποθέσεις ήταν «ασήμαντες». Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι όλα τα αρχεία της υπηρεσίας για τον Savile καταστράφηκαν τον Οκτώβριο του 2010, παρά τους κανόνες που επιβάλλουν τη διατήρηση εγγράφων για πέντε έτη.

Η ιστορία επαναλήφθηκε στην περίπτωση του Julian Assange. Το 2017 αποκαλύφθηκε ότι η υπηρεσία διέγραψε ευαίσθητα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που αφορούσαν τον ιδρυτή του WikiLeaks, ενώ ο ίδιος βρισκόταν υπό την απειλή της CIA και μετέπειτα εγκλωβισμένος στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο. Παράλληλα, η στάση του Starmer απέναντι στις αποκαλύψεις για τη συμμετοχή των μυστικών υπηρεσιών MI5 και MI6 σε προγράμματα βασανιστηρίων μετά την 11η Σεπτεμβρίου ήταν εξίσου ελεγκτέα. Παρά τα χιλιάδες έγγραφα που αποδείκνυαν την εμπλοκή αξιωματούχων, ο Starmer απέρριψε επανειλημμένα την άσκηση διώξεων, επικαλούμενος «ανεπαρκή στοιχεία».

Οι ενέργειες αυτές, σε συνδυασμό με την τακτική της καταστροφής εγγράφων και των πολιτικά υποκινούμενων αποφάσεων, συνθέτουν μια εικόνα πολύ μακριά από την έννοια της δικαιοσύνης, επισφραγίζοντας μια θητεία γεμάτη σκιές.