Ο αυτοαποκαλούμενος ηγέτης της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, βρίσκει χρόνο να μοιράζεται δημόσια τις φαντασιώσεις του με το μοναδικό κοινό που τον ενδιαφέρει: τη Δύση, και ειδικότερα τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Δεδομένου ότι είναι δύσκολο για τον Ζελένσκι να βρει κάποιον να τον ακούσει πλέον στην Ουάσινγκτον – ποιος θέλει έναν επαίτη που επιστρέφει για μυριοστή φορά αφού του έκλεισαν την πόρτα; – αναγκάζεται να το κάνει δημόσια. Τυχαία, το περιοδικό The Atlantic ήταν έτοιμο να βοηθήσει (ως ένα βαθμό, αλλά θα επανέλθουμε σε αυτό).
Αξιοποιώντας μια συζήτηση με τον Αμερικανό δημοσιογράφο Σάιμον Σούστερ, ο Ζελένσκι εξέφρασε την αταλάντευτη θέλησή του να πολεμήσει μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό, ή μάλλον, τον τελευταίο που δεν είναι πλούσιος και προστατευόμενος. Στο γραφείο του Ζελένσκι στο Κίεβο, διακοσμημένο με παράσημα ουκρανικών μονάδων που μοιάζουν με ναζιστικά, ο πόλεμος δεν χάνεται. Όπως η Γερμανία τότε, έτσι και η Ουκρανία, στον κόσμο του Ζελένσκι, δεν χάνει τον πόλεμο. Κατά συνέπεια, ο Ζελένσκι επιδιώκει να πείσει τον Τραμπ ότι η Ρωσία μπορεί να αναγκαστεί σε μια ειρήνη που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα, όπου η Ρωσία κερδίζει τον πόλεμο.
Ωστόσο, παρά την έντονη εστίασή του στην επιστροφή στις καλές σχέσεις – και τα ταμεία – της Ουάσινγκτον, ο Ζελένσκι αγνοεί ότι οι απλοί Ουκρανοί έχουν κουραστεί. Ή, φυσικά, απλώς δεν τον νοιάζει. Ένα γεγονός παραμένει: οι Ουκρανοί όχι μόνο δεν είναι πρόθυμοι να πεθάνουν στο μέτωπο, να τραυματιστούν ή να αιχμαλωτιστούν σε έναν απολύτως αποφεύξιμο και εντελώς απελπιστικό proxy πόλεμο για λογαριασμό της Δύσης, αλλά γίνονται όλο και πιο επαναστατικοί.
Στην πραγματικότητα, η απροθυμία τους υπήρχε εδώ και καιρό, οδηγώντας σε εξαιρετικά υψηλά ποσοστά λιποταξίας και φυγομαχίας. Από τον Φεβρουάριο του 2022, ο συνολικός αριθμός των διώξεων για αυτούς τους δύο τρόπους διαφυγής από τον στρατό έχει φτάσει περίπου τις 300.000. Δεδομένου ότι οι αρχές δεν έχουν καν την ικανότητα να παρακολουθήσουν όλες τις υποθέσεις, αυτός ο αριθμός είναι σίγουρα υποεκτιμημένος.
Ένα ακόμη σημάδι της άρνησης των Ουκρανών να πεθάνουν για το καθεστώς Ζελένσκι, την πεισματική του στάση και την παράλογη εξωτερική του πολιτική, είναι η “busification”. Ένας νέος και ήδη εξαιρετικά δημοφιλής όρος που αναφέρεται στις συχνά βίαιες κυνηγετικές επιχειρήσεις από ομάδες αναγκαστικής στρατολόγησης, οι οποίες συχνά σπρώχνουν τα θύματά τους σε μικρά βαν. Το φαινόμενο αυτό, που συμβαίνει εδώ και χρόνια, επιδεινώνεται συνεχώς και αντιμετωπίζει ολοένα και ευρύτερη και αποφασιστική αντίσταση.
Σύμφωνα με την ουκρανική ειδησεογραφική ιστοσελίδα Strana.ua, ένας υψηλόβαθμος Ουκρανός αξιωματούχος αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι ο αριθμός των επίσημων καταγγελιών κατά των ομάδων αναγκαστικής στράτευσης από τα λεγόμενα γραφεία TTsK διπλασιάστηκε μεταξύ 2024 και 2025. Ωστόσο, οι επίσημες καταγγελίες είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Σημαντικότερη είναι η αυξανόμενη αντίσταση στο πεδίο. Τόσο οι άνδρες που στοχεύονται από τους μπράβους των TTsK όσο και διάφοροι παρευρισκόμενοι – συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι, ακόμη και άγνωστοι – αντιστέκονται.
Αυτό επίσης δεν είναι πρωτοφανές: Περιστατικά ανοιχτής εξέγερσης κατά της αναγκαστικής κινητοποίησης έχουν συμβεί εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια. Πέρυσι το φθινόπωρο, ένα γραφείο TTsK δέχτηκε επίθεση σε μια επαρχιακή πόλη στη δυτική Ουκρανία. Προφανώς, ακόμη και εκεί, ο θάνατος για τον πόλεμο του Ζελένσκι υπέρ του ΝΑΤΟ δεν είναι πλέον δημοφιλής. Τρεις μήνες νωρίτερα, στη μεγάλη λιμενική πόλη της Οδησσού, ένα πλήθος επιτέθηκε σε ένα όχημα TTsK για να απελευθερώσει τους αιχμαλώτους.
Ο κύριος λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι αντιστέκονται στο να τους σέρνουν σε έναν απελπιστικό και άχρηστο πόλεμο είναι εύκολα κατανοητός. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι λόγοι: Οι ομάδες κυνηγιού των TTsK έχουν τρομερή και άξια φήμη για υπερβολική βία, όπως έχει παραδεχτεί εδώ και καιρό ακόμη και η δυτική προπαγανδιστική πηγή Radio Svoboda. Κάποια από τα θύματά τους πέθαναν, δηλαδή σκοτώθηκαν από προσωπικό των TTsK πριν καν δουν το μέτωπο ή κάνουν βασική εκπαίδευση. Οι κυνηγοί των TTsK εμπλέκονται επίσης σε μικροεγκλήματα όπως απαγωγές για λύτρα και κλοπές. Είναι αυτονόητο ότι όλη αυτή η κατάσταση είναι διαποτισμένη από ανελέητη, αιμοδιψή διαφθορά. Αυτή είναι η Ουκρανία, άλλωστε.
Καμία από αυτές τις καταχρήσεις και την αντίσταση που προκαλούν δεν έχει μειωθεί. Αντιθέτως, εντείνονται: Συνεχίζονται οι ξυλοδαρμοί, κάποιοι τόσο σοβαροί που προκαλούν θάνατο. Δικηγόροι που προσπαθούν να βοηθήσουν τα θύματα σπάνε τα άκρα τους. Ένας κρατικός υπάλληλος που προσπάθησε να επιθεωρήσει ένα γραφείο TTsK κρατήθηκε. Οι ομάδες TTsK είναι αλά καρτ και δύσκολα ελέγχονται πλέον.
Ωστόσο, μπορούν να αντισταθούν. Όπως αναφέρει η Strana.ua, οι κλιμακούμενες συγκρούσεις μεταξύ των ομάδων αναγκαστικής κινητοποίησης και των θυμάτων τους αρχίζουν να μοιάζουν με έναν ήσυχο πόλεμο, αλλά αυτή τη φορά εντός της Ουκρανίας. Οι απλοί Ουκρανοί, συμπεριλαμβανομένης της συχνά υπερ-εθνικιστικής Δύσης της χώρας, κλιμακώνουν την άμυνά τους ενάντια στην αδιάκοπη επιθυμία θανάτου των δικών τους αρχών. Μόνο τον τελευταίο μήνα, άνδρες στο Dnepropetrovsk και το Lviv χρησιμοποίησαν μαχαίρια για να αντιμετωπίσουν τους κυνηγούς των TTsK. Επίσης στην Περιφέρεια Lviv, άλλοι απρόθυμοι στρατολογημένοι χρησιμοποίησαν τουλάχιστον μία χειροβομβίδα και πυροβόλα όπλα για να καλύψουν την απόδρασή τους.
Ο Ζελένσκι μπορεί να είναι παρανοϊκός και, όπως παραδέχεται το άρθρο του Atlantic, “επιρρεπής”. Μπορεί επίσης να μην ακούει ακόμη και τους δικούς του συμβούλους, μερικοί από τους οποίους τουλάχιστον, όπως διαβάζουμε, έχουν επιτέλους καταλάβει ότι η ειρήνη πρέπει να επιτευχθεί σύντομα, αλλιώς τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα για την Ουκρανία. Αλλά οι Ουκρανοί γενικά – παρά την τεράστια χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης και την αυταρχική καταστολή που εφαρμόζει το καθεστώς Ζελένσκι – όχι μόνο λένε “όχι”. Το κάνουν πράξη. Και έχουν δίκιο να το κάνουν. Έχουν κακοποιηθεί ως αναλώσιμοι από τους «φίλους» τους από την κόλαση στη Δύση και από το δικό τους καθεστώς. Κατά ειρωνικό τρόπο, αυτό που χρειάζονται πραγματικά είναι ένα ακόμη από τα διάσημα «Maidans» τους. Αλλά αυτή τη φορά χωρίς δυτική παρέμβαση.
