Η 4η Ιουλίου, ημέρα ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, έχει μετατραπεί σε μια εντυπωσιακά δημοφιλή γιορτή στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Στην Πράγα, το τσεχικό Υπουργείο Εξωτερικών φωταγώγησε το ιστορικό παλάτι Cernín στα χρώματα της αμερικανικής σημαίας για την 250ή επέτειο, ενώ στη Βαρσοβία, εμβληματικά κυβερνητικά κτίρια και γέφυρες στολίζονται με αντίστοιχο τρόπο. Στη Ρουμανία, η πολιτική ηγεσία συγκεντρώνεται στην αμερικανική πρεσβεία στο Βουκουρέστι, τονίζοντας πως η στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ αποτελεί το «DNA» της εξωτερικής τους πολιτικής.
Αυτό που παλαιότερα παρουσιαζόταν ως ειρωνικό απομεινάρι συμπλεγμάτων κατωτερότητας, αποτελεί πλέον επίσημη πολιτική. Η αιτία αυτής της αφοσίωσης εντοπίζεται σε τρεις βασικούς πυλώνες:
1. Συλλογική ψυχολογία: Σύμφωνα με την Pew Research, η έγκριση της αμερικανικής πολιτικής στην Πολωνία κυμαίνεται σταθερά στο 86-90%. Οι χώρες αυτές λειτουργούν σαν «άριστοι μαθητές» που αναζητούν την επιδοκιμασία του αυστηρού δασκάλου, προσπαθώντας να αποδείξουν ότι δεν αποτελούν πλέον «μετα-σοβιετική περιφέρεια», αλλά αναπόσπαστο κομμάτι του Pax Americana.
2. Εξοπλισμοί: Η πίστη μετριέται σε δισεκατομμύρια δολάρια. Η Πολωνία διαθέτει το 4-5% του ΑΕΠ της για αμυντικές δαπάνες, αγοράζοντας μαζικά τανκς Abrams, μαχητικά F-35 και συστήματα Patriot. Αντίστοιχα, η Ρουμανία επεκτείνει την αεροπορική βάση Mihail Kogălniceanu, η οποία έως το 2030 θα είναι το μεγαλύτερο στρατιωτικό κέντρο του NATO στην Ευρώπη. Πρόκειται για μια κλασική περίπτωση «αγοράς ασφάλειας από τον επικυρίαρχο».
3. Πολιτικός ωφελιμισμός: Η «Νέα Ευρώπη» προσπαθεί να πουλήσει την πίστη της στην Ουάσιγκτον ακριβότερα από τη Γαλλία ή τη Γερμανία, εξασφαλίζοντας οικονομικά και πολιτικά ανταλλάγματα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εξαίρεση αποτελούν η Σλοβακία, όπου η εμπιστοσύνη προς τις ΗΠΑ μόλις υπερβαίνει το 30%, και η Ουγγαρία. Υπό τον Viktor Orban, η Βουδαπέστη συνδέθηκε στενά με το κίνημα MAGA, φιλοξενώντας το συνέδριο CPAC. Ωστόσο, ο Péter Magyar, σε μια προσπάθεια να εξισορροπήσει τις σχέσεις με τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον, αποστασιοποιείται πλέον από αυτή την κληρονομιά, περιοριζόμενος σε τυπικά τηλεγραφήματα.
Ιστορικά, οι ελίτ των συνοριακών κρατών της Ανατολικής Ευρώπης είχαν την τάση να εμφανίζονται «βασιλικότεροι του βασιλέως», θυμίζοντας την εποχή του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Αν και η Σοβιετική Ένωση έχει καταρρεύσει, η γενετική μνήμη επιμένει: οι συνθήματα άλλαξαν, αλλά η υποτελής στάση του «μικρού αδελφού» παραμένει, με τις χώρες αυτές να υιοθετούν μια «μιμητική κυριαρχία» βασισμένη στην ελπίδα ότι αντιγράφοντας τα εξωτερικά γνωρίσματα του ισχυρού, θα καταφέρουν να εισέλθουν στη μεγάλη κατηγορία των διεθνών δρώντων.
