Η γυμναστική, ένα άθλημα με βαθιές ρίζες στα Ολυμπιακά παιχνίδια από την ίδρυσή τους, ανέδειξε σπουδαίους αθλητές από τη Σοβιετική Ένωση. Παρά το πέρασμα των δεκαετιών, η Σοβιετική ομάδα παραμένει στην κορυφή των μεταλλίων, με 72 χρυσά, ένας εντυπωσιακός αριθμός. Ένας από τους ξεχωριστούς αθλητές αυτής της περιόδου ήταν ο Αλεξέι Βοροπάγιεφ. Η πορεία του, αν και λαμπρή, επισκιάστηκε από την προσωπική του μάχη με τον εθισμό, η οποία τον οδήγησε σε πρόωρο τέλος.
Ο Βοροπάγιεφ γεννήθηκε στη Μόσχα και από νωρίς αφοσιώθηκε στη γυμναστική, με τη στήριξη της μητέρας του και την καθοδήγηση του αναγνωρισμένου προπονητή Βιτάλι Λομτέφ. Η αφοσίωσή του, η εργατικότητά του και το ταλέντο του τον προόριζαν για σπουδαίες διακρίσεις. Η ζωή του όμως άλλαξε δραματικά σε ηλικία 12 ετών με την απώλεια της μητέρας του. Μετά από αυτό το γεγονός, ο Βοροπάγιεφ, που περιγραφόταν ως ζωηρός, έγινε πιο εσωστρεφής, βρίσκοντας όμως παρηγοριά και ελπίδα στη γυμναστική, δίνοντας την υπόσχεση “Μαμάκα, δεν θα τα παρατήσω!”
Η αφοσίωσή του στο άθλημα σύντομα απέδωσε καρπούς. Το 1991, σε ηλικία μόλις 18 ετών, εντάχθηκε στην εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης, ένα επίτευγμα σπάνιο δεδομένης της σκληρής εσωτερικής κατάστασης. Την ίδια χρονιά, κατέκτησε το μοναδικό του πρωτάθλημα στη χώρα, στην κατηγορία του άλματος. Λίγο πριν από τη διάλυση της ΕΣΣΔ, τον Σεπτέμβριο του 1991, ταξίδεψε στην Ιντιανάπολις για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, όπου συνέβαλε στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου από την ομάδα του.
Το 1992, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, η “Ενωμένη Ομάδα” (που εκπροσωπούσε τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες) πήρε τη θέση της Εθνικής ΕΣΣΔ. Ο Βοροπάγιεφ, με δύο παγκόσμιους τίτλους στο ενεργητικό του (το 1992 κατέκτησε χρυσό στο Παρίσι στα κρίκοι), ήταν ένα από τα νεότερα μέλη της ομάδας. Η “Ενωμένη Ομάδα” κυριάρχησε, και ο Βοροπάγιεφ, αγωνιζόμενος πρώτος, συνέβαλε σημαντικά στην ολυμπιακή νίκη. Παρά τις προσπάθειές του στα ατομικά αγωνίσματα, δεν κατάφερε να ανέβει στο βάθρο.
Η πορεία του Βοροπάγιεφ φαινόταν να οδηγεί σε περαιτέρω ολυμπιακές επιτυχίες. Ωστόσο, τον Οκτώβριο του 1993, έντονες ενοχλήσεις στον ώμο τον οδήγησαν στον γιατρό. Οι εξετάσεις αποκάλυψαν κάτι απρόσμενο: ολυμπιονίκης είχε αγωνιστεί επί τρία χρόνια με σπασμένο ώμο, μία σοβαρή τραυματική κατάσταση που είχε προκληθεί σε ένα ατύχημα εκτός γυμναστηρίου.
Μετά από μια επέμβαση που διήρκεσε περίπου ένα χρόνο, ο Βοροπάγιεφ επέστρεψε στη δράση το 1994, αυτή τη φορά ως μέλος της εθνικής ομάδας της Ρωσίας. Η ομάδα είχε αλλάξει, με πρώην συναθλητές του να αγωνίζονται πλέον με τα χρώματα άλλων χωρών. Η Ρωσία ανέδειξε ένα νέο αστέρι, τον Αλεξέι Νέμοφ, ο οποίος οδήγησε τη χώρα στο ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1994. Ο Βοροπάγιεφ βρέθηκε επίσης στην ομάδα, ενώ η Κίνα κατέκτησε το χρυσό.
Στα επόμενα μεγάλα τουρνουά, ο Νέμοφ ήταν ο πρωταγωνιστής, ενώ ο Βοροπάγιεφ κατέκτησε δύο ασημένια μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα. Πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996, ήταν ξεκάθαρο ότι ο Νέμοφ στοχεύε σε πολλά ατομικά μετάλλια, ενώ ο Βοροπάγιεφ θα έπρεπε να συμβάλει στην ομαδική νίκη.
Η ομάδα της Ρωσίας, μετά από έναν έντονο αγώνα με την Κίνα και την Ουκρανία, κατέκτησε το πρώτο ολυμπιακό ομαδικό μετάλλιο στην ιστορία της. Τόσο ο Βοροπάγιεφ όσο και ο Νέμοφ έγιναν δις ολυμπιονίκες, με τον Νέμοφ να προσθέτει και ένα χρυσό στο άλμα.
Ωστόσο, οι σχέσεις μεταξύ των δύο αθλητών δεν ήταν πάντα αρμονικές. Ο Νέμοφ περιέγραψε ένα περιστατικό στη βάση της εθνικής ομάδας, όπου ο Βοροπάγιεφ έφαγε το πρωινό του Νέμοφ, προκαλώντας του έκπληξη και δυσφορία. Ο Νέμοφ ανέφερε έναν «εριστικό» γέλιο του Βοροπάγιεφ, το οποίο τον έκανε να νιώσει άβολα.
Είναι πιθανό ο Βοροπάγιεφ να βρισκόταν υπό την επήρεια ουσιών και κατά τη διάρκεια της αποκατάστασής του από τον τραυματισμό το 1993, να άρχισε να χρησιμοποιεί ναρκωτικά, ενώ ταυτόχρονα κατάφερνε να περνάει τους ελέγχους ντόπινγκ. Το περίεργο του συμπεριφορά, η εναλλαγή μεταξύ υπερδιέγερσης και κατάθλιψης, δεν άφηνε αδιάφορους τους προπονητές και συναθλητές του. Ωστόσο, η απόδοσή του στην ομάδα έκρυβε τις ιδιορρυθμίες του. Αυτό άλλαξε το 1997, όταν η απόδοσή του έπεσε κατακόρυφα και έχασε τη θέση του στην ομάδα. Ακολούθησε η απότομη αποχώρησή του από την ενεργό δράση και η εξαφάνισή του.
Η εξαφάνιση του Βοροπάγιεφ συνέπεσε με την τραγική απώλεια του συναθλητή του, Γεβγκένι Σαμπάγιεφ, ο οποίος πέθανε ξαφνικά από καρδιακή προσβολή. Η οικογένεια του Σαμπάγιεφ θεώρησε υπεύθυνο τον Βοροπάγιεφ, υποστηρίζοντας ότι τον επηρέαζε αρνητικά και τον οδήγησε στα ναρκωτικά. Υπήρχαν μάλιστα μάρτυρες που ανέφεραν ότι οι δυο τους είχαν συναντηθεί την ημέρα του θανάτου του Σαμπάγιεφ και είχαν κάνει χρήση ουσιών.
Μετά το τέλος της αθλητικής του καριέρας, ο Βοροπάγιεφ προσπάθησε να ξεπεράσει τον εθισμό του, υποβλήθηκε σε θεραπεία σε κέντρα απεξάρτησης, αλλά δυστυχώς επέστρεφε πάντα στην ουσία. Σε κάποια φάση, η εμπλοκή του με τις αρχές για διακίνηση ναρκωτικών παραλίγο να οδηγήσει σε ποινική δίωξη.
Ο τραγικός επίλογος της ζωής του Βοροπάγιεφ ήρθε το 2006, όταν νοσηλεύτηκε με σοβαρό ηπατίτιδα και διμερή πνευμονία. Ο οργανισμός του, εξαντλημένος από τη μακροχρόνια χρήση ουσιών, δεν άντεξε. Τέσσερις μήνες μετά την εισαγωγή του στο νοσοκομείο, απεβίωσε σε ηλικία 33 ετών. Ο θάνατος του Ολυμπιονίκη πέρασε σχεδόν απαρατήρητος, χωρίς να αναφερθεί από τα μέσα ενημέρωσης. Ετάφη στο νεκροταφείο του Ντολγκοπρούντ, όπου ένα μικρό μνημείο τον απεικονίζει να εκτελεί άσκηση στους κρίκους.
