Η εμπειρία μου με τον έντονο σωματικό πόνο ξεκίνησε όταν, κατά τη διάρκεια της εργασίας μου, σήκωσα ένα κουτί με βιβλία και η μέση μου υπέστη σοβαρή βλάβη. Δεν είχα βιώσει ποτέ ξανά τέτοιο μαρτύριο στη ζωή μου. Για εβδομάδες έμεινα εκτός εργασίας, ανήμπορη να κινηθώ και βυθισμένη στον πόνο, ενώ δοκίμασα κάθε πιθανή θεραπεία, από φυσικοθεραπείες μέχρι φυτικά επιθέματα, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Σε μια προσπάθεια απελπισίας, επισκέφθηκα μια κλινική για τον πόνο στη μέση, όπου μου έκαναν ένεση με αναισθητικό. Η διαδικασία ήταν τόσο επώδυνη που έφυγα από την κλινική δακρυσμένη, αναρωτώμενη πώς θα καταφέρω να επιστρέψω σπίτι. Καθώς περπατούσα με δυσκολία, ένιωσα την ανάγκη να ηρεμήσω και μπήκα σε ένα κατάστημα με σοκολάτες. Ο υπάλληλος πίσω από τον πάγκο, βλέποντας την άθλια κατάστασή μου, με ρώτησε τι συμβαίνει. Με δάκρυα στα μάτια, του εξήγησα τη δοκιμασία μου. Εκείνος με έβαλε να καθίσω και μου ετοίμασε μια ζεστή σοκολάτα, συνοδευόμενη από εκλεκτά σοκολατάκια.

Το ρόφημα λειτούργησε σαν βάλσαμο. Όταν επιχείρησα να πληρώσω, αρνήθηκε να δεχτεί χρήματα, λέγοντάς μου πως είχε βιώσει και ο ίδιος πόνο στη μέση και καταλάβαινε ακριβώς τι περνούσα. Η ενσυναίσθηση αυτού του ανθρώπου ήταν κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Αν και έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από εκείνο το επώδυνο απόγευμα και η υγεία μου αποκαταστάθηκε, η ανάμνηση εκείνης της απλής, ανθρώπινης πράξης παραμένει ζωντανή. Μου δίδαξε ότι στις πιο σκοτεινές μας στιγμές, η καλοσύνη ενός ξένου μπορεί να σημαίνει τα πάντα.