Με την προσέγγιση των 29 ετών και την είδηση ότι ο πρώτος φίλος ετοιμάζεται να γίνει γονιός, πολλοί νιώθουν την ανάγκη για αυτο-στοχασμό. Παρόλο που η απόφαση για τη δημιουργία οικογένειας μπορεί να προκαλεί αμφιθυμία, συχνά συνοδεύεται από την αίσθηση του επόμενου “ορόσημου” στη ζωή. Η πίεση για μια οριστική απόφαση, αν και συχνά αυτο-προκληθείσα, μπορεί να είναι έντονη.
Η ερώτηση “πού πρέπει να βρίσκομαι στη ζωή μου;” αναδύεται συχνά σε περιόδους αλλαγών, όπως η έλευση του νέου έτους, νέα στάδια ζωής ή η γέννηση ενός παιδιού. Σε αντίθεση με άλλες μεγάλες αποφάσεις, όπως μια μετακόμιση ή η αλλαγή επαγγέλματος, η απόφαση για τη δημιουργία παιδιού απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή. Η αμφιθυμία μπορεί να είναι καταλύτης σε κάποιες αποφάσεις, αλλά όταν αφορά τη δημιουργία ενός νέου ανθρώπου, οι κανόνες αλλάζουν. Ένα παιδί δεν είναι απλώς ένα ορόσημο, είναι ένα άτομο που μπορεί να αντιληφθεί αν οι γονείς του μετάνιωσαν για την ύπαρξή του. Ενώ υπάρχουν ιστορίες γονέων που η αμφιθυμία τους έδωσε τη θέση της σε απόλυτη ευτυχία, υπάρχουν και άλλες, λιγότερο συχνά ειπωμένες, για όσους πόνταραν στην αβεβαιότητα και το πλήρωσαν με μακροχρόνια κόστη, επιβαρύνοντας το παιδί τους.
Αντί να αντιμετωπίζετε το ερώτημα “θέλω να κάνω παιδιά;” με αγωνία, η προσέγγιση μπορεί να γίνει πιο πρακτική. Εξερευνήστε πώς νιώθετε παρατηρώντας φίλους με μωρά, πώς θα νιώθατε αν γνωρίζατε ότι τα παιδιά δεν είναι στο μέλλον σας, ή ποιες θα ήταν οι μη διαπραγματεύσιμες προϋποθέσεις για να γίνετε γονιός (π.χ. εγγύτητα στην οικογένεια, ύπαρξη συντρόφου). Σκεφτείτε επίσης τι είδους γονιός θέλετε να είστε και πόσο κοντά είστε σε αυτό.
Η ενασχόληση με αυτές τις αρχικές, πιο διαχειρίσιμες ερωτήσεις, μπορεί να μειώσει το άγχος. Ο στόχος είναι να προσεγγίσετε το μεγάλο ερώτημα “πλάγια”, εξετάζοντας τις υλικές και πρακτικές πτυχές της γονεϊκότητας, αντί να το αντιμετωπίζετε ως ένα τρομακτικό σύμβολο για την “ιδανική” θέση στη ζωή.
Όταν αυτή είναι η σχέση σας με το ερώτημα, γίνεται ευκολότερο να το διαχωρίσετε από τα συναισθήματά σας για το νέο μωρό του φίλου σας. Το να νιώθετε “απλή χαρά” για τους άλλους δεν είναι πάντα ο ρεαλιστικός στόχος. Είναι φυσιολογικό να αισθάνεστε μελαγχολία, σύγκριση ή ακόμη και ζήλια όταν οι φίλοι σας βιώνουν μεγάλες αλλαγές. Αντί να καταπιέζετε αυτά τα συναισθήματα, μπορεί να είναι πιο εποικοδομητικό να τα επιτρέψετε, εσωτερικά, για να διαπιστώσετε αν πρόκειται για αντίδραση στην απόκτηση παιδιού ή απλώς για αντίδραση στην πίεση της κοινωνικής προόδου.
Στην παρούσα φάση, η απόφαση για την απόκτηση παιδιών μπορεί να μοιάζει με μια ακόμη εκδήλωση της ίδιας αγχωτικής πίεσης: “είμαι εκεί που θα έπρεπε να είμαι στη ζωή μου;”. Ωστόσο, η αντιμετώπιση μεγάλων αποφάσεων ως συμβόλων μπορεί να αποβεί επιζήμια. Η απόφαση πρέπει να ληφθεί επειδή την επιθυμείτε, όχι λόγω του τι αντιπροσωπεύει.
